حدیث دربارهباب عذاب كسى كه قرآن را حفظ كرده و بعد از آن فراموش نموده
حُمَيْدُ بْنُ زِيَادٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَمَاعَةَ؛ وَ عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ جَمِيعاً، عَنْ مُحَسِّنِ بْنِ أَحْمَدَ، عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنِ ابْنِ أَبِي يَعْفُورٍ، قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«إِنَّ الرَّجُلَ إِذَا كَانَ يَعْلَمُ السُّورَةَ، ثُمَّ نَسِيَهَا، أَوْ تَرَكَهَا وَ دَخَلَ الْجَنَّةَ، أَشْرَفَتْ عَلَيْهِ مِنْ فَوْقٍ فِي أَحْسَنِ صُورَةٍ، فَتَقُولُ: تَعْرِفُنِي؟ فَيَقُولُ: لَا، فَتَقُولُ: أَنَا سُورَةُ كَذَا وَ كَذَا لَمْ تَعْمَلْ بِي وَ تَرَكْتَنِي، أَمَا ـ وَ اللّهِ ـ لَوْ عَمِلْتَ بِي لَبَلَغْتُ بِكَ هذِهِ الدَّرَجَةَ، وَ أَشَارَتْ بِيَدِهَا إِلى فَوْقِهَا».
حميد بن زياد، از حسن بن محمد بن سماعه و چند نفر از اصحاب روايت كرده اند، از احمد بن محمد، هر دو، از محسّن بن احمد، از ابان بن عثمان، از ابن ابى يعفور كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه مرد چون سوره را بداند، پس آن را فراموش نمايد، يا ترك كند آن را، و در بهشت داخل شود، آن سوره از جانب بالا بر او مشرف شود، در بهترين صورتى، و بگويد كه: مرا مى شناسى؟ در جواب گويد: نه. پس بگويد كه: من فلان سوره ام كه به من عمل نكردى و مرا ترك نمودى. بدان و آگاه باش! به خدا سوگند كه اگر به من عمل كرده بودى، تو را به اين درجه مى رسانيدم، و آن سوره به سوى زبَر خود اشاره كند به دستش».