باب در بيان دعا در عقبه هاى نماز
12 حدیث
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ الْبَرْقِيِّ، عَنْ عِيسَى بْنِ عَبْدِ اللّهِ الْقُمِّيِّ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ صَلَوَاتُ اللّهِ عَلَيْهِ يَقُولُ إِذَا فَرَغَ مِنَ الزَّوَالِ: اللّهُمَّ إِنِّي أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِجُودِكَ وَ كَرَمِكَ، وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِمُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَ رَسُولِكَ، وَ أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِمَلَائِكَتِكَ الْمُقَرَّبِينَ، وَ أَنْبِيَائِكَ الْمُرْسَلِينَ، وَ بِكَ؛ اللّهُمَّ أَنْتَ الْغَنِيُّ عَنِّي، وَبِيَ الْفَاقَةُ إِلَيْكَ، أَنْتَ الْغَنِيُّ وَ أَنَا الْفَقِيرُ إِلَيْكَ، أَقَلْتَنِي عَثْرَتِي، وَ سَتَرْتَ عَلَيَّ ذُنُوبِي، فَاقْضِ الْيَوْمَ حَاجَتِي، وَ
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابوعبداللّه برقى، از عيسى بن عبداللّه قمّى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اميرالمؤمنين عليه السلام چون از نماز ظهر فارغ مى شد، مى فرمود: اللّهُمَّ إِنِّي أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ. بَلْ عَفْوُكَ وَجُودُكَ يَسَعُنِي؛ خداوندا! به درستى كه من تقرب مى جويم به سوى تو، و به بخشش تو و كرم تو، و تقرب مى جويم به سوى تو، به محمد بنده تو و فرستاده تو، و تقرّب مى جويم به سوى تو، به فرشتگانت كه مقرّب اند و پيغمبرانت كه مرسل اند و به تو. خداوندا! تويى بى نياز از من، و نياز من، به سوى تو. تويى بى نياز و منم محتاج به سوى تو. اقاله كردى لغزش مرا و از آن گذشتى، و پوشيدى بر من گناهان مرا. پس روا كن در اين روز حاجت مرا، و عذاب مكن مرا به زشتى آن چه
۱.نسخه خوشخوان نيست.
عَلِىُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ؛ وَمُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنِ الْفَضْلِ بْنِ شَاذَانَ جَمِيعا، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ إِبْراهِيمَ بْنِ عَبْدِ الْحَمِيدِ، عَنِ الصَّبَّاحِ بْنِ سَيَابَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَنْ قَالَ إِذَا صَلَّى الْمَغْرِبَ ثَلاْثَ مَرَّاتٍ: الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ، وَلْا يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ غَيْرُهُ أُعْطِيَ خَيْرا كَثِيرا».
على بن ابراهيم روايت كرده، از پدرش و محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان و هر دو، از ابن ابى عمير، از ابراهيم بن عبدالحميد، از صبّاح بن سيابه، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: حضرت فرمود:«هر كه چون نماز مغرب را به جا آورد، سه مرتبه بگويد: الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ، وَلْا يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ غَيْرُهُ؛ «ستايش مر خدايى را است كه مى كند آنچه را كه خواهد، و نمى كند آنچه را كه مى خواهد غير او»، خير و خوبى بسيار به او عطا شود».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ أَبِيهِ رَفَعَهُ، قَالَ:«يَقُولُ بَعْدَ الْعِشَاءَيْنِ: اللّهُمَّ بِيَدِكَ مَقَادِيرُ اللَّيْلِ وَ النَّهَارِ، وَ مَقَادِيرُ الدُّنْيَا وَ الْاخِرَةِ، وَ مَقَادِيرُ الْمَوْتِ وَ الْحَيَاةِ، وَ مَقَادِيرُ الشَّمْسِ وَ الْقَمَرِ، وَ مَقَادِيرُ النَّصْرِ وَ الْخِذْلَانِ، وَ مَقَادِيرُ الْغِنى وَ الْفَقْرِ؛ اللّهُمَّ بَارِكْ لِي فِي دِينِي وَ دُنْيَايَ، وَ فِي جَسَدِي وَ أَهْلِي وَ وُلْدِي؛ اللّهُمَّ ادْرَأْ عَنِّي شَرَّ فَسَقَةِ الْعَرَبِ وَ الْعَجَمِ، وَ الْجِنِّ وَ الْاءِنْسِ، وَ اجْعَلْ مُنْقَلَبِي إِلى خَيْرٍ دَائِمٍ، وَ نَعِيمٍ لَا يَزُولُ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش كه آن را مرفوع ساخته، گفت كه:«بعد از نماز شام و خفتن مى گويد: اللّهُمَّ بِيَدِكَ مَقَادِيرُ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ. وَنَعِيمٍ لَا يَزُولُ؛ خداوندا! به دست تو است اندازه هاى شب و روز، و اندازه هاى دنيا و آخرت، و اندازه هاى مرگ و زندگى، و اندازه هاى آفتاب و ماه، و اندازه هاى يارى و فرو گذارى، و اندازه هاى بى نيازى و درويشى. خداوندا! بركت ده از براى من در دين من و دنياى من، و در تن من و كسان من و فرزندان من. خداوندا! باز دار از من فاسقان عرب و عجم، و پرى و آدمى را، و بگردان بازگشت مرا به سوى خوبى، هميشه، و نعمتى كه برطرف نمى شود».
عَنْهُ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ رَفَعَهُ، قَالَ:
«مَنْ قَالَ بَعْدَ كُلِّ صَلَاةٍ ـ وَ هُوَ آخِذٌ بِلِحْيَتِهِ بِيَدِهِ الْيُمْنى ـ: يَا ذَا الْجَلَالِ وَ الْاءِكْرَامِ، ارْحَمْنِي مِنَ النَّارِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ، وَ يَدُهُ الْيُسْرى مَرْفُوعَةٌ، وَ بَطْنُهَا إِلى مَا يَلِي السَّمَاءَ، ثُمَّ يَقُولُ: أَجِرْنِي مِنَ الْعَذَابِ الْأَلِيمِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ، ثُمَّ يُؤَخِّرُ يَدَهُ عَنْ لِحْيَتِهِ، ثُمَّ يَرْفَعُ يَدَهُ، وَ يَجْعَلُ بَطْنَهَا مِمَّا يَلِي السَّمَاءَ، ثُمَّ يَقُولُ: يَا عَزِيزُ يَا كَرِيمُ، يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ وَ يَقْلِبُ يَدَيْهِ، وَ يَجْعَلُ بُطُونَهُمَا مِمَّا يَلِي السَّمَاءَ، ثُمَّ يَقُولُ: أَجِرْنِي مِنَ الْعَذَابِ الْأَلِيمِ ـ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ـ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ
از او، از بعضى از اصحابش روايت است كه آن را مرفوع ساخته، گفت كه:«هر كه بعد از هر نماز، سه مرتبه بگويد كه: يَا ذَا الْجَلَالِ وَالْاءِكْرَامِ، ارْحَمْنِي مِنَ النَّارِ؛ «اى خداوند بزرگوارى و نوازش! رحم كن مرا از آتش»، و حال آنكه ريش خود را به دست راستش گرفته باشد، و دست چپش را بلند كرده، باطن آن به سوى آسمان باشد، بعد از آن بگويد كه: أَجِرْنِي مِنَ الْعَذَابِ الْأَلِيمِ؛ «پناه ده مرا از عذاب دردناك درآورنده»، بعد از آن دستش را از ريشش مؤخّر دارد، و دستش را بلند گرداند، و باطن آن را به سوى آسمان قرار دهد، و بگويد كه: يَا عَزِيزُ يَا كَرِيمُ، يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ؛ «اى ارجمند! اى گرانمايه اى بخشاينده! اى مهربان!»، و هر دو دستش را بگرداند و باطن آنها را به سوى آسمان قرار دهد، بعد از آن سه
عَنْهُ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ رَفَعَهُ، قَالَ:«تَقُولُ بَعْدَ الْفَجْرِ: اللّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً خَالِداً مَعَ خُلُودِكَ، وَ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً لَا مُنْتَهى لَهُ دُونَ رِضَاكَ، وَ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً لَا أَمَدَ لَهُ دُونَ مَشِيئَتِكَ، وَ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً لَا جَزَاءَ لِقَائِلِهِ إِلَا رِضَاكَ؛ اللّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ، وَ إِلَيْكَ الْمُشْتَكى، وَ أَنْتَ الْمُسْتَعَانُ؛ اللّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ كَمَا أَنْتَ أَهْلُهُ، الْحَمْدُ لِلّهِ بِمَحَامِدِهِ كُلِّهَا، عَلى نَعْمَائِهِ كُلِّهَا حَتّى يَنْتَهِيَ الْحَمْدُ إِلى حَيْثُ مَا يُحِبُّ رَبِّي وَ يَرْضى».
وَ تَقُولُ بَعْدَ الْفَجْرِ قَبْلَ أَنْ تَتَكَلَّمَ: الْحَمْدُ لِلّهِ مِلْ ءَ الْمِيزَانِ، وَ مُنْتَهَى الرِّضَا، وَ
از او، از اصحابش روايت است كه آن را مرفوع ساخته، گفت كه:«بعد از صبح مى گويد: اللّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً خَالِداً. مَا يُحِبُّ رَبِّي وَيَرْضى؛ «خداوندا! تو را است ستايش، ستايشى هميشه با هميشگى تو، و تو را است ستايش، ستايشى كه پايانى نيست آن را غير از خشنودى تو، و تو را است ستايش، ستايشى كه زمانى نيست آن را غير از خواست تو، و تو را است ستايش، ستايشى كه پاداشى نيست گوينده آن را، مگر خشنودى تو. خداوندا! تو را است ستايش، و به سوى تو است شكايت، و تويى يارى جسته شده. خداوندا! تو را است ستايش، چنان كه تو سزاوار آنى. ستايش مر خدايى را است به همه ستايش هاى او، همه آنها، بر نعمت هاى او، همه آنها، تا آنكه منتهى شود ستايش، تا آن جا كه دوست مى دارد پروردگارم و خشنود شود»، و بعد از صبح، پيش از آنكه
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفَرَجِ، قَالَ:
كَتَبَ إِلَيَّ أَبُو جَعْفَرٍ ابْنُ الرِّضَا عليهماالسلامبِهذَا الدُّعَاءِ، وَ عَلَّمَنِيهِ، وَ قَالَ:
«مَنْ قَالَ فِي دُبُرِ صَلَاةِ الْفَجْرِ لَمْ يَلْتَمِسْ حَاجَةً إِلَا تَيَسَّرَتْ لَهُ، وَ كَفَاهُ اللّهُ مَا أَهَمَّهُ: بِسْمِ اللّهِ، وَ صَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، «وَ أُفَوِّضُ أَمْرِى إِلَى اللّهِ إِنَّ اللّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ فَوَقَاهُ اللّهُ سَيِّئَاتِ مَا مَكَرُوا» ، «لَا إِلهَ إِلَا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّى كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَ نَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِى الْمُؤْمِنِينَ» ، «حَسْبُنَا اللّهُ وَ
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از بعضى از اصحابش، از محمد بن فرج كه گفت:
حضرت امام محمد تقى عليه السلام به سوى من اين دعا [را]نوشت و اين را به من تعليم فرمود، و فرمود كه:«هر كه در عقب نماز صبح اين دعا را بخواند، هيچ حاجتى را طلب نكند، مگر آنكه از برايش ميسّر شود، و خدا مهمّات او را كفايت فرمايد: بِسْمِ اللّهِ، وَصَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ. وَهُوَرَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ؛ به نام خدا و به خدا، و صلوات فرستد خدا بر محمد و آل او، و باز مى گذارم كار خود را به سوى خدا، و به درستى كه خدا بينا است به بندگان، پس نگاه داشته او را خدا، از بدى هاى آن چه مكر كردند. نيست خدايى، مگر تو. منزه مى شمارم تو را. به درستى كه من بودم از ستمكاران. پس مستجاب كرديم از برايش و
۱.مترجم «فلان و فلان» را در متن تفسير و به تفصيل بيان كرده است.
عَلِيٌّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ سَيْفِ بْنِ عَمِيرَةَ، قَالَ:
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«جَاءَ جَبْرَئِيلُ عليه السلام إِلى يُوسُفَ وَ هُوَ فِي السِّجْنِ، فَقَالَ لَهُ: يَا يُوسُفُ، قُلْ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلَاةٍ: اللّهُمَّ اجْعَلْ لِي فَرَجاً وَ مَخْرَجاً، وَ ارْزُقْنِي مِنْ حَيْثُ أَحْتَسِبُ، وَ مِنْ حَيْثُ لَا أَحْتَسِبُ».
ابى عمير، از حمّاد بن عثمان، از سيف بن عميره روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«جبرئيل عليه السلام به نزد يوسف آمد و آن حضرت در زندان بود؛ پس به او گفت كه: اى يوسف! در عقب هر نمازى بگو: اللّهُمَّ اجْعَلْ لِي فَرَجاً وَمَخْرَجاً، وَارْزُقْنِي مِنْ حَيْثُ أَحْتَسِبُ، وَمِنْ حَيْثُ لَا أَحْتَسِبُ؛ خداوندا! قرار ده از برايم فرجى و بيرون رفتن گاهى، و روزى كن مرا از آنجا كه مى پندارم و از آنجا كه نمى پندارم».
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ بَكْرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَمَّنْ رَوَاهُ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَنْ قَالَ هذِهِ الْكَلِمَاتِ عِنْدَ كُلِّ صَلَاةٍ مَكْتُوبَةٍ، حُفِظَ فِي نَفْسِهِ وَ دَارِهِ وَ مَالِهِ وَ وُلْدِهِ:
أُجِيرُ نَفْسِي وَ مَالِي وَ وُلْدِي وَ أَهْلِي وَ دَارِي وَ كُلَّ مَا هُوَ مِنِّي بِاللّهِ الْوَاحِدِ الْأَحَدِ الصَّمَدِ، الَّذِي «لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ» وَ أُجِيرُ نَفْسِي وَ مَالِي وَ وُلْدِي وَ كُلَّ مَا هُوَ مِنِّي «بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ» إِلى آخِرِهَا، وَ عليه السلام بسم الله الرحمن الرحيم قدس سره رضى الله عنه
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن عبدالعزيز، از بكر بن محمد، از آنكه او را روايت كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه نزد هر نماز واجبى اين كلمات را بگويد، در بابِ خود و خانه و مال و فرزندانش محفوظ باشد: أُجِيرُ نَفْسِي وَمَالِي وَوُلْدِي. وَآيَةِ الْكُرْسِيِّ، إِلى آخِرِهَا؛ پناه مى دهم خود را، و مالم و فرزندانم و كسانم و خانه ام، و هر چيزى در آن از من است، به خداى يكتاى يگانه، پناه نيازمندان، كه نزاد و زاده نشد، و نبود او را همتا هيچ كس، و پناه مى دهم خودم را، و مالم و فرزندانم، و هر چيزى كه آن از من است، به پروردگار سفيده صبح، از بدى آن چه آفريده، و از بدى در شبِ درآينده، چون درآيد، و از بدى دمندگان در گره ها، و از بدى حسدبرنده، چون حسد برد،
۱.مترجم سوره ها و آيه هاى اشاره شده در حديث را به تفصيل بيان و ترجمه كرده است.
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ عَمَّارٍ، قَالَ: مَنْ قَالَ فِي دُبُرِ الْفَرِيضَةِ:«يَا مَنْ يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ، وَ لَا يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ أَحَدٌ غَيْرُهُ» ثَلَاثاً، ثُمَّ سَأَلَ، أُعْطِيَ مَا سَأَلَ.
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از معاويه بن عمّار روايت كرده است كه گفت: هر كه در عقب نماز فريضه، سه مرتبه بگويد كه:«يَا مَنْ يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ، وَلَا يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ أَحَدٌ غَيْرُهُ؛ اى آنكه مى كند آن چه مى خواهد، و نمى كند آن چه بخواهد كسى غير او»، بعد از آن سؤال كند، آن چه سؤال كند، به او عطا شود.
الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ سَعْدَانَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ يَسَارٍ، قَالَ:
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«إِذَا صَلَّيْتَ الْمَغْرِبَ، فَأَمِرَّ يَدَكَ عَلى جَبْهَتِكَ، وَ قُلْ: بِسْمِ اللّهِ الَّذِي لَا إِلهَ إِلَا هُوَ، عَالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهَادَةِ، الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ؛ اللّهُمَّ أَذْهِبْ عَنِّي الْهَمَّ وَ الْغَمَّ وَ الْحَزَنَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ».
حسين بن محمد، از احمد بن اسحاق، از سعدان، از سعيد بن يسار روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«چون نماز مغرب را به جا آورى، دستت را بر پيشانيت بمال و سه مرتبه بگو: بِسْمِ اللّهِ الَّذِي لَا إِلهَ إِلَا هُوَ، عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ، الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ؛ اللّهُمَّ أَذْهِبْ عَنِّي الْهَمَّ وَالْغَمَّ وَالْحَزَنَ؛ به نام خدايى كه نيست خدا، مگر او كه داناى نهانى و آشكار است. بخشاينده مهربان. خداوندا! ببر از من غم گدازنده و اندوه من».
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ مُحَمَّدٍ الْجُعْفِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ: كُنْتُ كَثِيراً مَا أَشْتَكِي عَيْنِي، فَشَكَوْتُ ذلِكَ إِلى أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، فَقَالَ:«أَ لَا أُعَلِّمُكَ دُعَاءً لِدُنْيَاكَ وَ آخِرَتِكَ، وَ بَلَاغاً لِوَجَعِ عَيْنَيْكَ؟» قُلْتُ: بَلى.
قَالَ: «تَقُولُ فِي دُبُرِ الْفَجْرِ وَ دُبُرِ الْمَغْرِبِ: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ عَلَيْكَ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ اجْعَلِ النُّورَ فِي بَصَرِي، وَ الْبَصِيرَةَ فِي دِينِي، وَ الْيَقِينَ فِي قَلْبِي، وَ الْاءِخْلَاصَ فِي عَمَلِي، وَ السَّلَامَةَ فِي نَفْسِي، وَ السَّعَةَ فِي
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از محمد جعفى، از پدرش، از ابوعبداللّه عليه السلام روايت كرده است كه گفت: چنان بودم كه بسيارى از اوقات از چشم مى ناليدم و درد داشت؛ پس اين را به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام شكايت كردم. فرمود:«آيا نمى خواهى كه دعايى را به تو تعليم كنم كه از براى دنيا و آخرتت نافع باشد، و كافى باشد از براى درد چشمهايت». عرض كردم: بلى، مى خواهم. فرمود كه: «در عقب نماز صبح و عقب نماز شام، مى گويى كه: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ. وَالشُّكْرَ لَكَ أَبَداً مَا أَبْقَيْتَنِي؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم از تو به حق محمد و آل محمد بر تو. صلوات فرست بر محمد و آل محمد، و قرار ده روشنى را در چشم من، و بينايى در دين من، و يقين در دل من، و پاكى و پاكيزگى در كار من،
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو جَعْفَرٍ الشَّامِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنِي رَجُلٌ بِالشَّامِ ـ يُقَالُ لَهُ: هِلْقَامُ بْنُ أَبِي هِلْقَامٍ ـ قَالَ:
أَتَيْتُ أَبَا إِبْرَاهِيمَ عليه السلام، فَقُلْتُ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ، عَلِّمْنِي دُعَاءً جَامِعاً لِلدُّنْيَا وَ الْاخِرَةِ، وَ أَوْجِزْ.
فَقَالَ:«قُلْ فِي دُبُرِ الْفَجْرِ إِلى أَنْ تَطْلُعَ الشَّمْسُ: سُبْحَانَ اللّهِ الْعَظِيمِ وَ بِحَمْدِهِ، أَسْتَغْفِرُ اللّهَ وَ أَسْأَلُهُ مِنْ فَضْلِهِ».
قَالَ هِلْقَامٌ: لَقَدْ كُنْتُ مِنْ أَسْوَإِ أَهْلِ بَيْتِي حَالًا، فَمَا عَلِمْتُ حَتّى أَتَانِي مِيرَاثٌ مِنْ قِبَلِ رَجُلٍ مَا ظَنَنْتُ أَنَّ بَيْنِي وَ بَيْنَهُ قَرَابَةً، وَ إِنِّي
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير روايت كرده است كه گفت: حديث كرد مرا ابوجعفر شامى، گفت كه: حديث كرد مرا مردى در شام كه او را هلقام مى گفتند، گفت كه:به خدمت حضرت امام موسى كاظم عليه السلام آمدم و به آن حضرت عرض كردم كه: فداى تو گردم! دعايى به من تعليم فرما كه جامع مطالب دنيا و آخرت باشد، و مختصر كن. فرمود كه: «در عقب نماز صبح تا آفتاب طالع شود، بگو: سُبْحَانَ اللّهِ الْعَظِيمِ وَبِحَمْدِهِ، أَسْتَغْفِرُ اللّهَ وَأَسْأَلُهُمِنْ فَضْلِهِ؛ پاك و منزّه مى شمارم خداى بزرگ را، و به ستايش او مشغولم. طلب آمرزش مى نمايم از خدا، و سؤال مى كنم او را از فضلش»، هلقام گفت كه: من از همه خاندانم بدحال تر و پريشان تر بودم. پس هيچ ندانستم، تا آنكه ميراثى به من رسيد از جانب مردى كه گمان نداشتم كه در