حدیث دربارهباب در بيان دعا در عقبه هاى نماز

از او، از اصحابش روايت است كه آن را مرفوع ساخته، گفت كه:«بعد از صبح مى گويد: اللّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً خَالِداً. مَا يُحِبُّ رَبِّي وَيَرْضى؛ «خداوندا! تو را است ستايش، ستايشى هميشه با هميشگى تو، و تو را است ستايش، ستايشى كه پايانى نيست آن را غير از خشنودى تو، و تو را است ستايش، ستايشى كه زمانى نيست آن را غير از خواست تو، و تو را است ستايش، ستايشى كه پاداشى نيست گوينده آن را، مگر خشنودى تو. خداوندا! تو را است ستايش، و به سوى تو است شكايت، و تويى يارى جسته شده. خداوندا! تو را است ستايش، چنان كه تو سزاوار آنى. ستايش مر خدايى را است به همه ستايش هاى او، همه آنها، بر نعمت هاى او، همه آنها، تا آنكه منتهى شود ستايش، تا آن جا كه دوست مى دارد پروردگارم و خشنود شود»، و بعد از صبح، پيش از آنكه سخن گويى، مى گويى: الْحَمْدُ لِلّهِ مِلْ ءَ الْمِيزَانِ. وَمُنْتَهَى الرِّضَا، وَزِنَةَ الْعَرْشِ؛ «ستايش مر خدا را است، پرى ترازو و پايان خشنودى و وزن عرش، و منزه است خدا، پرى ترازو و پايان خشنودى و وزن عرش، و نيست خدايى، مگر خدا، پرى ترازو و پايان خشنودى و وزن عرش، و خدا بزرگ تر است، پرى ترازو و پايان خشنودى و وزن عرش»، و چهار مرتبه اين را اعاده مى كنى، بعد از آن مى گويى كه: أَسْأَلُكَ مَسْأَلَةَ الْعَبْدِ. فِي يُسْرٍ مِنْكَ وَعَافِيَةٍ؛ سؤال مى كنم تو را چون سؤال بنده خوار، كه صلوات فرستى بر محمد و آل محمد، و آنكه بيامرزى براى من گناهان ما را، و برآورى از براى ما حاجت هاى ما را در دنيا و آخرت، در آسانى از تو و عافيت».