باب در بيان ريا

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسين بن سعيد، از نضر بن سويد، از قاسم بن سليمان، از جراح مدائنى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «فَمَنْ كانَ يَرْجُو لِقآءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صالِحا وَلايُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَدا» ۱. كه آن حضرت فرمود كه:«مردى چيزى از ثواب را به عمل مى آورد و به آن رضاى خدا را نمى طلبد، جز اين نيست كه تزكيه مردم را طلب مى كند و طالب آن است كه مردم او را به پاكى ياد كنند و مدح و ثنا گويند، و خواهش دارد كه آن را به مردمان بشنواند. پس چنين كسى به پرستش پروردگار خويش شرك آورده». بعد از آن فرمود كه: «هيچ بنده اى نيست كه عمل خيرى را از براى خدا پنهان كند و هميشه روزها بگذرد، تا آنكه خدا آن خوبى را از برايش ظاهر

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از عمر بن يزيد روايت كرده است كه گفت: من با امام جعفر صادق عليه السلام شام مى خوردم كه ناگاه اين آيه را تلاوت فرمود: «بَلِ الْاِنْسانُ عَلى نَفْسِهِ بَصيرَةٌ * وَلَوْ أَلْقى مَعاذيرَهُ» ۱؛ يعنى:«بلكه آدمى بر نفس خود عين بينايى است، و هر چند كه بيندازد عذرهاى خويش را؛ يعنى و اگرچه بسيار تعلّل كند و عذر را نگيرد، و مجادله و مدافعه كند از خود». ۲ و فرمود: «اى ابوحفص! آدمى نمى تواند كه تقرّب جويد به سوى خداى عز و جل، به خلاف آن چه خدا مى داند. به درستى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله مى فرمود كه: هر كه امر نهانى را پنهان دارد كه آن چه در دل دارد بروز ندهد، خدا رداى آن را بر او اندازد (يعنى به غايت ظاهر گرداند)، اگر آن امر نهانى خوب باشد، رداى خوب،