حدیث دربارهباب در بيان ريا

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ؛ وَ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ جَمِيعاً، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ، عَنِ ابْنِ رِئَابٍ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:«أَ لَا أُخْبِرُكُمْ بِشِرَارِ رِجَالِكُمْ؟». قُلْنَا: بَلى يَا رَسُولَ اللّهِ. فَقَالَ صلى الله عليه و آله: «إِنَّ مِنْ شِرَارِ رِجَالِكُمُ الْبَهَّاتَ الْجَرِيءَ الْفَحَّاشَ، الْاكِلَ وَحْدَهُ، وَ الْمَانِعَ رِفْدَهُ، وَ الضَّارِبَ عَبْدَهُ، وَ الْمُلْجِئَ عِيَالَهُ إِلى غَيْرِهِ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد و على بن ابراهيم، از پدرش و هر دو، از ابن محبوب، از ابن رئاب، از ابو حمزه، از جابر بن عبداللّه كه گفت: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه:«آيا نمى خواهيد كه شما را خبر دهم به بدترين مردان شما؟ عرض كرديم: بلى، يا رسول اللّه! ما را خبر ده. فرمود: به درستى كه از جمله بدترين مردان شما كسى است كه بسيار بهتان گو و جرى است، (كه بى تأمل رو به امر زشت مى رود) و بسيار سخن زشت و ناسزا مى گويد، و تنها مى خورد، و يارى و عطاى خويش را منع مى كند، و بنده خود را مى زند، و عيال خويش را ناچار مى كند كه به غير پناه برند».

احادیث دیگر این موضوع

۸
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسين بن سعيد، از نضر بن سويد، از قاسم بن سليمان، از جراح مدائنى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «فَمَنْ كانَ يَرْجُو لِقآءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صالِحا وَلايُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَدا» كهف، 110.. كه آن حضرت فرمود كه:«مردى چيزى از ثواب را به عمل مى آورد و به آن رضاى خدا را نمى طلبد، جز اين نيست كه تزكيه مردم را طلب مى كند و طالب آن است كه مردم او را به پاكى ياد كنند و مدح و ثنا گويند، و خواهش دارد كه آن را به مردمان بشنواند. پس چنين كسى به پرستش پروردگار خويش شرك آورده». بعد از آن فرمود كه: «هيچ بنده اى نيست كه عمل خيرى را از براى خدا پنهان كند و هميشه روزها بگذرد، تا آنكه خدا آن خوبى را از برايش ظاهر گرداند، و هيچ بنده اى نيست كه عمل بدى را پوشيده و پنهان دارد و روزها بگذرد، مگر آنكه خدا آن بدى را از برايش ظاهر سازد». حاصل آن كه، هر بنده اى آن چه را پوشيده دارد، خدا از براى مردم ظاهر و هويدا مى گرداند؛ خواه خوبى باشد، و خواه بدى. و چنان مى كند كه مردم به مقتضاى آن، او را ياد كنند. و ترجمه آيه اين است كه: «پس هر كه چنان باشد كه اميد داشته باشد رسيدن را به پاداش و جزاى پروردگار خويش، پس بايد كه كارى بكند كه شايسته و نيكو باشد، و بايد كه كسى را در عبادت و پرستش پروردگار خويش شريك نسازد. (مترجم)
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از عمر بن يزيد روايت كرده است كه گفت: من با امام جعفر صادق عليه السلام شام مى خوردم كه ناگاه اين آيه را تلاوت فرمود: «بَلِ الْاِنْسانُ عَلى نَفْسِهِ بَصيرَةٌ * وَلَوْ أَلْقى مَعاذيرَهُ» قيامت، 15.؛ يعنى:«بلكه آدمى بر نفس خود عين بينايى است، و هر چند كه بيندازد عذرهاى خويش را؛ يعنى و اگرچه بسيار تعلّل كند و عذر را نگيرد، و مجادله و مدافعه كند از خود». . و احتمال دارد كه معنى اين باشد كه: بر آدمى گواهى هست كه بر او گواهى خواهد داد، و هر چند كه پرده ها را بياويزد. و دور نيست كه اين ظاهرتر باشد، به قرينه بعد از اين. (مترجم) و فرمود: «اى ابوحفص! آدمى نمى تواند كه تقرّب جويد به سوى خداى عز و جل، به خلاف آن چه خدا مى داند. به درستى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله مى فرمود كه: هر كه امر نهانى را پنهان دارد كه آن چه در دل دارد بروز ندهد، خدا رداى آن را بر او اندازد (يعنى به غايت ظاهر گرداند)، اگر آن امر نهانى خوب باشد، رداى خوب، و اگر بد باشد، رداى بد».