شكيبايى با خار در چشم

الإرشاد ـ به نقل از عمرو بن شمر، از رجال خود ـ : از امير مؤمنان على بن ابى طالب شنيديم كه مى‏فرمود: «از زمانى كه خداوند، محمد صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله را برانگيخت، آسايش نديدم. خدا را سپاس مى‏گويم. به خدا سوگند كه در خردسالى، انديشناك بودم و در بزرگسالى، مجاهدت كردم، با مشركان جنگيدم و با منافقان دشمنى كردم تا آن كه خداوند، پيامبر خود را قبضِ روح كرد و اين، واقعه‏اى بزرگ بود. همواره در ترس و نگرانى بودم. مى‏ترسيدم پيشامدى رخ نمايد كه تاب ايستادگى در برابر آن را نداشته باشم. سپاسْ خداى را كه جز خوبى نديدم. به خدا سوگند، همواره از دوران نوجوانى تاكنون كه كهن‏سال شده‏ام، شمشير مى‏زنم و آنچه مرا به شكيبايى وامى‏داشت، آن بود كه همه در راه خدا و در راه پيامبر خدا بود و اميدوارم كه راحتى، نزديك

امام على عليه ‏السلام ـ در هنگام دفن فاطمه عليهاالسلام بر بالاى قبرش نجواكنان با پيامبر خدا ـ : از من و از دخترت كه در جوارت فرود آمده و به سرعت به تو پيوسته است، به تو ـ اى پيامبر خدا ـ درود باد! اى پيامبر خدا! شكيبايى من از دورى دخترت، اندك شده و توانم از دست رفته است امّا مرا پس از ديدن عظمت فراق تو و سنگينى مصيبت تو جاى تعزيت است. من سر تو را بر لحد قبرت گذاشتم و روح تو در بين سينه و گلوى من از تن جدا شد. همه ما از آنِ خداييم و به سوى او بر مى‏گرديم. امانت، برگردانده شد و رهن، بازپس گرفته شد؛ امّا غمم جاودانه است و شب‏هايم به بيدارْ خوابى خواهد گذشت تا آن كه خداوند، براى من هم خانه‏اى را كه تو در آن سكونت دارى، برگزيند. دختر تو از همكارى امّتت براى نابودى‏اش خبرت خواهد كرد. از وى

امام زين العابدين عليه ‏السلام: به اُمّ سلمه (همسر پيامبر خدا) خبر رسيد كه يكى از بردگان وى على عليه ‏السلام را از منزلتش پايين آورده به او دشنام مى‏دهد. او را خواست. وقتى نزد وى آمد، به او گفت: پسرم! شنيده‏ام كه تو از منزلت على مى‏كاهى و به او دشنام مى‏دهى؟ پاسخ داد: آرى مادر! گفت: مادرت داغت را ببيند! بنشين تا حديثى را كه از پيامبر خدا شنيده‏ام، بگويم و آن‏گاه، خود دانى. سپس نقل كرد كه: ما نُه زن در نزد پيامبر خدا بوديم. يك روز كه نوبت من بود، پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله در حالى كه «لا إله إلّا اللّه‏» مى‏گفت و انگشتان على در بين انگشتان او بود و دست خود را بر آن نهاده بود، وارد شد و گفت: «اى امّ سلمه! از خانه خارج شو و خانه را براى ما خلوت كن». من خارج شدم و آنان، شروع به نجوا