حدیث دربارهخون تازه در زير سنگ ها

الخرائج و الجرائح:از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه: عبد الملك بن مروان ـ و به روايتى، هشام بن عبد الملك ـ، به فرماندارش در مدينه نوشت: محمّد بن على [باقر]را به سوى من، روانه كن. پدرم روانه شد و مرا نيز با خود برد. ما رفتيم تا به مَدْيَنِ ۴ شعيب عليه السلام رسيديم. در آن جا، دِيرى (صومعه اى) بزرگ ديديم كه افرادى با لباس هاى پشمينه و زِبر، بر درِ آن ايستاده بودند. پدرم بر من لباس پوشاند و خود نيز لباس زبرى پوشيد. سپس دستم را گرفت و آمديم تا نزد آن افراد نشستيم و با ايشان وارد دير شديم. در آن جا پيرمرد سال خورده اى را ديديم كه ابروهايش، روى چشم هايش ريخته بودند. او به ما نگريست و به پدرم گفت: تو از ما (نَصارا) هستى، يا از اين امّت كه مورد رحمت اند؟ پدرم فرمود: «نه! من از اين امّتم كه مورد رحمت اند». او گفت: از عالمانِ آن هستى، يا از جاهلان آن؟ پدرم فرمود: «از عالمان آن». گفت: از تو مسئله اى مى پرسم. پدرم فرمود: «آنچه مى خواهى، بپرس». او هم پرسش هاى فراوانى پرسيد و پدرم به همه آنها پاسخ داد. سپس رفتيم تا نزد عبد الملك رسيديم. و او گفت: مسئله اى برايم پيش آمده كه عالمان، پاسخ آن را نمى دانند. به من بگو كه هر گاه اين امّت، پيشواى واجب الاطاعه خود را بكشند، خداوند، چه عبرتى را در آن روز، به ايشان نشان مى دهد؟ پدرم گفت: «هر گاه اين گونه شود، سنگى را بلند نمى كنند، مگر آن كه زيرش، خون تازه خواهند ديد». عبد الملك، سر پدرم را بوسيد و گفت: راست گفتى. در روزى كه پدرت على بن ابى طالب كشته شد، پدرم مروان، فرمان داد سنگ بزرگى را كه بر درِ [خانه] او بود، بردارند و ما در زير آن، خون تازه اى را ديديم كه مى جوشيد. من نيز خود، حوض آب بزرگى در باغم داشتم كه در دو سوى آن، سنگ هاى سياه بود. دستور دادم كه برداشته شوند و به جايشان، سنگ سفيد گذاشته شود. از قضا در همان روز، حسين كشته شده بود. من ديدم كه از زير آن سنگ ها، خون تازه مى جوشد. اينك، آيا نزد ما مى مانى تا با هر آنچه بخواهى، احترامت كنيم، يا باز مى گردى؟ پدرم فرمود: «به نزد قبر جدّم (پيامبر خدا صلى الله عليه و آله) باز مى گردم». عبد الملك نيز اجازه بازگشت داد.