حدیث دربارهخون تازه در زير سنگ ها

العقد الفريد عن الزهري:خَرَجتُ مَعَ قُتَيبَةَ اُريدُ المَصِّيصَةَ ۱، فَقَدِمنا عَلى أميرِ المُؤمِنينَ عَبدِ المَلِكِ بنِ مَروانَ، وإذا هُوَ قاعِدٌ في إيوانٍ لَهُ، وإذا سِماطانِ مِنَ النّاسِ عَلى بابِ الإِيوانِ، فَإِذا أرادَ حاجَةً قالَها لِلَّذي يَليهِ، حَتّى تَبلُغَ المَسأَلَةُ بابَ الإِيوانِ، ولا يَمشي أحَدٌ بَينَ السِّماطَينِ. قالَ الزُّهرِيُّ: فَجِئنا فَقُمنا عَلى بابِ الإِيوانِ، فَقالَ عَبدُ المَلِكِ لِلَّذي عَن يَمينِهِ: هَل بَلَغَكُم أيُّ شَيءٍ أصبَحَ في بَيتِ المَقدِسِ لَيلَةَ قُتِلَ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ؟ قالَ: فَسَأَلَ كُلُّ واحِدٍ مِنهُما صاحِبَهُ حَتّى بَلَغَتِ المَسأَلَةُ البابَ، فَلَم يَرُدَّ أحَدٌ فيها شَيئا. قالَ الزُّهرِيُّ: فَقُلتُ: عِندي في هذا عِلمٌ. قالَ: فَرَجَعَتِ المَسأَلَةُ رَجُلاً عَن رَجُلٍ حَتَّى انتَهَت إلى عَبدِ المَلِكِ. قالَ: فَدُعيتُ، فَمَشَيتُ بَينَ السِّماطَينِ، فَلَمَّا انتَهَيتُ إلى عَبدِ المَلِكِ سَلَّمتُ عَلَيهِ. فَقالَ لي: مَن أنتَ؟ قُلتُ: أنَا مُحَمَّدُ بنُ مُسلِمِ بنِ عُبَيدِ اللّهِ بنِ شِهابٍ الزُّهرِيُّ. قالَ: فَعَرِّفني بِالنَّسَبِ، وكانَ عَبدُ المَلِكِ طَلّابَةً لِلحَديثِ، فَعَرَّفتُهُ، فَقالَ: ما أصبَحَ بِبَيتِ المَقدِسِ يَومَ قُتِلَ الحُسَينُ بنُ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ؟ قالَ الزُّهرِيُّ:. إنَّهُ لَم يُرفَع تِلكَ اللَّيلَةَ الَّتي صَبيحَتَها قُتِلَ الحُسَينُ بنُ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام حَجَرٌ في بَيتِ المَقدِسِ إلّا وُجِدَ تَحتَهُ دَمٌ عَبيطٌ. ۲

العِقد الفريدـ به نقل از زُهْرى ـ: با قُتيبه، به سوى مَصّيصه ۳ بيرون رفتيم و بر امير مؤمنان، عبد الملك بن مروان، وارد شديم. او در حالى در ايوانش نشسته بود كه دو صف از مردم، بر درِ ايوان بودند و هر گاه حاجتى داشت، به نفرِ كنار دست خود مى گفت تا [او به كنارى اش بگويد و]به درِ ايوان [و سر صف] برسد. هيچ كس در ميان دو صف، راه نمى رفت. ما نيز آمديم و بر درِ ايوان ايستاديم. عبد الملك به كسى كه سمت راستش بود، گفت: آيا در باره وقايع شبى كه حسين بن على كشته شد، چيزى (روايتى) به شما رسيده است؟ اين سؤال را هر يك، از كنارْ دستى خود پرسيد، تا به در رسيد؛ ولى هيچ كدام، پاسخى ندادند. گفتم: من در اين باره، چيزى مى دانم. اين حرفِ من، يك به يك اطّلاع داده شد، تا به عبد الملك رسيد. آن گاه، فرا خوانده شدم و از ميان دو صف گذشتم. چون به عبد الملك رسيدم، بر او سلام دادم. به من گفت: تو، كه هستى؟ گفتم: من، محمّد بن مسلم بن عُبَيد اللّه بن شهاب زُهْرى هستم. گفت: خود را با نسب، به من بشناسان. عبد الملك، بسيار طالب حديث بود. خود را با نسب، به او شناساندم و او گفت: روزى كه حسين بن على بن ابى طالب كشته شد، در بيت المقدّس، چه رخ داد؟ گفتم:. شبى كه صبحش حسين بن على بن ابى طالب كشته شد، هيچ سنگى را در بيت المقدّس بر نداشتند، مگر آن كه در زيرش، خون تازه پيدا شد.

۱.المَصِّيصَة: مدينة على شاطئ جيحان من ثغور الشام، بين إنطاكية وبلاد الروم (معجم البلدان: ج 5 ص 145) وراجع: الخريطة رقم 5 في آخر مجلّد 8.

۲.العقد الفريد: ج 3 ص 370.

۳.مَصّيصه، شهرى است در كناره رود جيحان از مرزهاى شام، كه ميان اَنطاكيه و شهرهاى رومِ شرقى (آناتولى) قرار دارد (ر. ك: نقشه شماره 5 در پايان جلد 8).

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی نبوت غیب گویی های پیامبر +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

الخرائج و الجرائح:از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه: عبد الملك بن مروان ـ و به روايتى، هشام بن عبد الملك ـ، به فرماندارش در مدينه نوشت: محمّد بن على [باقر]را به سوى من، روانه كن. پدرم روانه شد و مرا نيز با خود برد. ما رفتيم تا به مَدْيَنِ مَدْيَن شعيب7، شهرى است در ساحل درياى قُلزم (درياى سرخ) كه به موازات تبوك قرار گرفته و از تبوك، بزرگ تر است. چاهى كه موسى7 از آن براى گوسفندان شعيب7 آب كشيد، در آن جاست (ر. ك: نقشه شماره 5 در پايان جلد 8). شعيب عليه السلام رسيديم. در آن جا، دِيرى (صومعه اى) بزرگ ديديم كه افرادى با لباس هاى پشمينه و زِبر، بر درِ آن ايستاده بودند. پدرم بر من لباس پوشاند و خود نيز لباس زبرى پوشيد. سپس دستم را گرفت و آمديم تا نزد آن افراد نشستيم و با ايشان وارد دير شديم. در آن جا پيرمرد سال خورده اى را ديديم كه ابروهايش، روى چشم هايش ريخته بودند. او به ما نگريست و به پدرم گفت: تو از ما (نَصارا) هستى، يا از اين امّت كه مورد رحمت اند؟ پدرم فرمود: «نه! من از اين امّتم كه مورد رحمت اند». او گفت: از عالمانِ آن هستى، يا از جاهلان آن؟ پدرم فرمود: «از عالمان آن». گفت: از تو مسئله اى مى پرسم. پدرم فرمود: «آنچه مى خواهى، بپرس». او هم پرسش هاى فراوانى پرسيد و پدرم به همه آنها پاسخ داد. سپس رفتيم تا نزد عبد الملك رسيديم. و او گفت: مسئله اى برايم پيش آمده كه عالمان، پاسخ آن را نمى دانند. به من بگو كه هر گاه اين امّت، پيشواى واجب الاطاعه خود را بكشند، خداوند، چه عبرتى را در آن روز، به ايشان نشان مى دهد؟ پدرم گفت: «هر گاه اين گونه شود، سنگى را بلند نمى كنند، مگر آن كه زيرش، خون تازه خواهند ديد». عبد الملك، سر پدرم را بوسيد و گفت: راست گفتى. در روزى كه پدرت على بن ابى طالب كشته شد، پدرم مروان، فرمان داد سنگ بزرگى را كه بر درِ [خانه] او بود، بردارند و ما در زير آن، خون تازه اى را ديديم كه مى جوشيد. من نيز خود، حوض آب بزرگى در باغم داشتم كه در دو سوى آن، سنگ هاى سياه بود. دستور دادم كه برداشته شوند و به جايشان، سنگ سفيد گذاشته شود. از قضا در همان روز، حسين كشته شده بود. من ديدم كه از زير آن سنگ ها، خون تازه مى جوشد. اينك، آيا نزد ما مى مانى تا با هر آنچه بخواهى، احترامت كنيم، يا باز مى گردى؟ پدرم فرمود: «به نزد قبر جدّم (پيامبر خدا صلى الله عليه و آله) باز مى گردم». عبد الملك نيز اجازه بازگشت داد.

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة)ـ به نقل از محمّد بن عمر بن على ـ: عبد الملك به سوى پسرِ رأسُ الجالوت رأس الجالوت: بزرگِ يهوديانِ سرزمين هاى اسلامى. فرستاد و پرسيد: آيا در كشته شدن حسين، نشانه اى ظاهر شد؟ فرزند رأس الجالوت گفت: در آن روز، سنگى كنار نرفت، مگر آن كه در زيرش خون تازه ديده شد.

المعجم الكبيرـ به نقل از زُهْرى ـ: هنگامى كه حسين بن على عليه السلام كشته شد، سنگى در بيت المقدّس بلند نشد، مگر آن كه در زيرش، خون تازه ديده شد.

المعجم الكبيرـ به نقل از زُهْرى ـ: عبد الملك بن مروان، به من گفت: تو از كدام گروه هستى؟ به من بگو كه در روز كشته شدن حسين بن على، چه نشانه اى بود؟ گفتم: سنگ ريزه اى را در بيت المقدّس بر نداشتند، مگر آن كه در زيرش، خون تازه ديده شد. عبد الملك گفت: من و تو در اين حديث، مثل هم (در يك گروه) هستيم.

المعجم الكبيرـ به نقل از ابن شهاب [زُهرى] ـ: روز كشته شدن حسين بن على عليه السلام، هيچ سنگى را در شام بر نداشتند، مگر آن كه در زيرش، خون بود. در برخى نقل ها، «خون تازه» آمده است.