حدیث دربارهپناه خواهى هاى نقل شده از امام زين العابدين عليه السلام

الإمام السجّاد عليه السلامـ مِن مُناجاتِهِ ـ: رَبَّنا فَداوِنا قَبلَ التَّعَلُّلِ، وَاستَعمِلنا بِطاعَتِكَ قَبلَ انصِرامِ ۱ الأَجَلِ، وَارحَمنا قَبلَ أن يُحجَبَ دُعاؤُنا فيما نَسأَلُ، وَامنُن عَلَينا بِالنَّشاطِ، وأعِذنا مِنَ الفَشَلِ وَالكَسَلِ، وَالعَجزِ وَالعِلَلِ، وَالضَّرَرِ وَالضَّجَرِ وَالمَلَلِ، وَالرِّياءِ وَالسُّمعَةِ، وَالهَوى وَالشَّهوَةِ، وَالأَشَرِ ۲ وَالبَطَرِ، وَالمَرَحِ وَالخُيَلاءِ ۳، وَالجِدالِ وَالمِراءِ ۴، وَالسَّفَهِ وَالعُجبِ، وَالطَّيشِ وسوءِ الخُلُقِ، وَالغَدرِ، وكَثرَةِ الكَلامِ فيما لا تُحِبُّ، وَالتَّشاغُلِ بِما لا يَعودُ عَلَينا نَفعُهُ، وطَهِّرنا مِنِ اتِّباعِ الهَوى، ومُخالَطَةِ السُّفَهاءِ، وعِصيانِ العُلَماءِ، وَالرَّغبَةِ عَنِ القُرّاءِ، ومُجالَسَةِ الدُّناةِ. وأعِذنا مِنَ المَيلِ إلى أهلِ الدُّنيا، وَالتَّصَنُّعِ لَهُم بِشَيءٍ مِنَ الأَشياءِ. ۵
امام زين العابدين عليه السلامـ از راز و نياز ايشان با خداوند ـ: پروردگارا! ما را پيش از دچار آمدن به بيمارى، درمان كن و قبل از سرآمدن عمر، ما را در طاعت خود، به كار گير و پيش از آن كه دعاى ما براى آنچه مى خواهيم، از درگاهت محجوب مانَد، بر ما رحم آور و شادى و خرّمى را به ما ارزانى دار، و از سستى و تنبلى و ناتوانى و ناخوشى ها و زيان و آزردگى و دلگيرى و خودنمايى و شهرت طلبى و هوس و شهوت و ناسپاسى و سرمستى و نازش و تكبّر و كشمكش و ستيزه گرى و نابخردى و خودپسندى و سبُك سرى و بدخويى و خيانت و نيرنگ و پُرگويى در آنچه تو دوست ندارى، و پرداختن به آنچه برايمان سودى ندارد، ما را در پناه خويش بدار، و از دنبال هوس رفتن و آميختن با نادانان و نافرمانى از دانايان و بيزارى از قاريان و همنشينى با فرو مايگان. پاكمان گردان و از گرايش به دنياپرستان و ظاهرآرايى براى آنان به چيزى از چيزها، در پناه خود بدار.
۱.إنصرام أي انقطاع وانقضاء (النهاية: ج 3 ص 26 «صرم»).
۲.أشِرَ أشَرا: بَطِر وكفر النَّعمة فلم يَشكُرها (المصباح المنير: ص 15 «أشر»).
۳.اختال الرجُل، وبه خُيلاء، وهو الكبرُ والإعجاب (المصباح المنير: ص 186 «خيل»).
۴.المِراءُ: الجدالُ، والتّماري والمماراةُ: المجادَلةُ على مذهب الشكّ والرِّيبة (النهاية: ج 4 ص 322 «مرا»).
۵.بحار الأنوار: ج 94 ص 125 ح 19 نقلاً عن الكتاب العتيق الغروي.

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان بعد از نماز شب ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از آتشى كه با آن، بر كسى كه نافرمانى ات كند، درشتى نموده اى و آن را كه از خشنودى تو دورى گزيند، بِدان، تهديد كرده اى. از آتشى كه روشنايى آن، تاريكى است و آسان آن، دردناك است و دورش، نزديك؛ از آتشى كه زبانه هايش يكديگر را فرو مى خورند و بر يكديگر مى تازند؛ از آتشى كه استخوان ها را خاكستر مى كند و اهل خود را آب جوشان مى نوشانَد؛ از آتشى كه نه بر آن كه به او زارى كند، ابقا مى كند، و نه بر آن كه به او التماس نمايد، رحم مى آورد، و نه به آن كه در برابرش كُرنش كند و تسلميش شود، مى تواند تخفيف دهد؛ بلكه با ساكنان خود به سوزناك ترين عذابى كه نزد خويش از كيفر دردناك و مجازات هاى سخت دارد، برخورد مى كند. به تو پناه مى برم از كژدم هاى دوزخ كه دهان هاى خويش را گشوده اند، و از مارهاى آن كه نيش هايشان را به هم مى سايند، و از نوشيدنى آن كه احشا و امعاى ساكنانشان را تكّه تكّه مى كند و قلب هايشان را بر مى كَنَد! از تو مى خواهم مرا به راهى ببرى كه از اين آتش، دور گرداند و از آن، بر كنار دارد.