حدیث دربارهپناه خواهى هاى نقل شده از امام زين العابدين عليه السلام

الإمام زين العابدين عليه السلامـ في مُناجاةِ العارِفينَ ـ: إلهي ما ألَذَّ خَواطِرَ الإِلهامِ بِذِكرِكَ عَلَى القُلوبِ، وما أحلَى المَسيرَ إلَيكَ بِالأَوهامِ في مَسالِكِ الغُيوبِ، وما أطيَبَ طَعمَ حُبِّكَ، وما أعذَبَ شِربَ قُربِكَ، فَأَعِذنا مِن طَردِكَ وإبعادِكَ، وَاجعَلنا مِن أخَصِّ عارِفيكَ وأصلَحِ عِبادِكَ، وأصدَقِ طائِعيكَ، وأخلَصِ عُبّادِكَ. ۱
امام زين العابدين عليه السلامـ در «مناجات عارفان» ـ: معبودا! چه لذّتبخش است گذر نام و ياد تو بر دل ها! و چه شيرين است ره پيمودن به سوى تو با وهم ها در راه ها و گذرگاه هاى غيب ها! و چه خوش است طعم محبّت تو! و چه گواراست شراب قُرب تو! پس ما را از اين كه از خود برانى و دورمان كنى، پناه ده و ما را از ويژه ترين عارفانت و شايسته ترين بندگانت و راستين ترين فرمانبَرانت و خالص ترين پرستندگانت قرار ده.
۱.بحار الأنوار: ج 94 ص 151 نقلاً عن بعض كتب الأصحاب.

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان بعد از نماز شب ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از آتشى كه با آن، بر كسى كه نافرمانى ات كند، درشتى نموده اى و آن را كه از خشنودى تو دورى گزيند، بِدان، تهديد كرده اى. از آتشى كه روشنايى آن، تاريكى است و آسان آن، دردناك است و دورش، نزديك؛ از آتشى كه زبانه هايش يكديگر را فرو مى خورند و بر يكديگر مى تازند؛ از آتشى كه استخوان ها را خاكستر مى كند و اهل خود را آب جوشان مى نوشانَد؛ از آتشى كه نه بر آن كه به او زارى كند، ابقا مى كند، و نه بر آن كه به او التماس نمايد، رحم مى آورد، و نه به آن كه در برابرش كُرنش كند و تسلميش شود، مى تواند تخفيف دهد؛ بلكه با ساكنان خود به سوزناك ترين عذابى كه نزد خويش از كيفر دردناك و مجازات هاى سخت دارد، برخورد مى كند. به تو پناه مى برم از كژدم هاى دوزخ كه دهان هاى خويش را گشوده اند، و از مارهاى آن كه نيش هايشان را به هم مى سايند، و از نوشيدنى آن كه احشا و امعاى ساكنانشان را تكّه تكّه مى كند و قلب هايشان را بر مى كَنَد! از تو مى خواهم مرا به راهى ببرى كه از اين آتش، دور گرداند و از آن، بر كنار دارد.