حدیث دربارهپناه خواهى هاى نقل شده از امام زين العابدين عليه السلام

الإمام السجّاد عليه السلامـ مِن دُعاءِ الرِّزقِ ـ: اللّهُمَّ سَأَلتَ عِبادَكَ قَرضا مِمّا تَفَضَّلتَ بِهِ عَلَيهِم، وضَمِنتَ لَهُم مِنهُ خَلَفا، ووَعَدتَهُم عَلَيهِ وَعدا حَسَنا، فَبَخِلوا عَنكَ، فَكَيفَ بِمَن هُوَ دونَكَ إذا سَأَلَهُم؟ فَالوَيلُ لِمَن كانَت حاجَتُهُ إلَيهِم، فَأَعوذُ بِكَ يا سَيِّدي أن تَكِلَني إلى أحَدٍ مِنهُم، فَإِنَّهُم لَو يَملِكونَ خَزائِنَ رَحمَتِكَ لَأَمسَكوا خَشيَةَ الإِنفاقِ بِما وَصَفتَهُم، وكانَ الإِنسانُ قَتورا ۱. ۲
امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى روزى ـ: بار خدايا! تو از آنچه خود به بندگانت بخشيدى، از آنان وام خواستى و جبران آن را براى ايشان ضمانت كردى و براى آن [وام]، وعده اى نيكو به ايشان دادى، و آنان، از تو مضايقه كردند. پس چه رسد به اين كه غير تو از آن، درخواست [وام] كند؟ بيچاره كسى كه نيازش به آنان باشد! پس به تو پناه مى برم ـ سَرورم ـ از اين كه مرا به كسى از بندگانت وا گذارى، كه آنان، اگر گنجينه هاى رحمت [و ثروت] تو را مى داشتند، باز از بيم تهى دستى، بخل ورزيدند كه آدمى، بسى بخيل است.
۱.
إشارة للآية 100 من سورة الإسراء.
۲.
بحار الأنوار: ج 95 ص 298 ح 17 نقلاً عن الكتاب العتيق الغروي.

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان بعد از نماز شب ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از آتشى كه با آن، بر كسى كه نافرمانى ات كند، درشتى نموده اى و آن را كه از خشنودى تو دورى گزيند، بِدان، تهديد كرده اى. از آتشى كه روشنايى آن، تاريكى است و آسان آن، دردناك است و دورش، نزديك؛ از آتشى كه زبانه هايش يكديگر را فرو مى خورند و بر يكديگر مى تازند؛ از آتشى كه استخوان ها را خاكستر مى كند و اهل خود را آب جوشان مى نوشانَد؛ از آتشى كه نه بر آن كه به او زارى كند، ابقا مى كند، و نه بر آن كه به او التماس نمايد، رحم مى آورد، و نه به آن كه در برابرش كُرنش كند و تسلميش شود، مى تواند تخفيف دهد؛ بلكه با ساكنان خود به سوزناك ترين عذابى كه نزد خويش از كيفر دردناك و مجازات هاى سخت دارد، برخورد مى كند. به تو پناه مى برم از كژدم هاى دوزخ كه دهان هاى خويش را گشوده اند، و از مارهاى آن كه نيش هايشان را به هم مى سايند، و از نوشيدنى آن كه احشا و امعاى ساكنانشان را تكّه تكّه مى كند و قلب هايشان را بر مى كَنَد! از تو مى خواهم مرا به راهى ببرى كه از اين آتش، دور گرداند و از آن، بر كنار دارد.