حدیث دربارهپناه خواهى هاى نقل شده از امام زين العابدين عليه السلام

الإمام السجّاد عليه السلامـ مِن دُعائِهِ فِي المَوقِفِ ـ: هذا مَكانُ البائِسِ الفَقيرِ، هذا مَكانُ المُضطَرِّ إلى رَحمَتِكَ، هذا مَكانُ المُستَجيرِ بِعَفوِكَ مِن عُقوبَتِكَ، هذا مَكانُ العائِذِ بِكَ مِنكَ، أعوذُ بِرِضاكَ مِن سَخَطِكَ، ومِن فَجأَةِ نَقِمَتِكَ. ۱
امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان در موقف ـ: اين جا، جايگاه بينواى درويش است. اين جا، جايگاه نيازمند به رحمت توست. اين جا، جايگاه كسى است كه از كيفر تو به گذشت تو پناه مى آورد. اين جا، جايگاه كسى است كه از تو به تو پناهنده مى شود. از ناخشنودى تو و غافلگيرى خشم و انتقامت، به گذشت تو پناه مى برم.
۱.مصباح المتهجّد: ص 695 ح 771، المزار للمفيد: ص 161، المزار الكبير: ص 453 كلاهما من دون إسنادٍ إلى أحدٍ من أهل البيت عليهم السلام، الإقبال: ج 2 ص 108، بحار الأنوار: ج 98 ص 232.

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان بعد از نماز شب ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از آتشى كه با آن، بر كسى كه نافرمانى ات كند، درشتى نموده اى و آن را كه از خشنودى تو دورى گزيند، بِدان، تهديد كرده اى. از آتشى كه روشنايى آن، تاريكى است و آسان آن، دردناك است و دورش، نزديك؛ از آتشى كه زبانه هايش يكديگر را فرو مى خورند و بر يكديگر مى تازند؛ از آتشى كه استخوان ها را خاكستر مى كند و اهل خود را آب جوشان مى نوشانَد؛ از آتشى كه نه بر آن كه به او زارى كند، ابقا مى كند، و نه بر آن كه به او التماس نمايد، رحم مى آورد، و نه به آن كه در برابرش كُرنش كند و تسلميش شود، مى تواند تخفيف دهد؛ بلكه با ساكنان خود به سوزناك ترين عذابى كه نزد خويش از كيفر دردناك و مجازات هاى سخت دارد، برخورد مى كند. به تو پناه مى برم از كژدم هاى دوزخ كه دهان هاى خويش را گشوده اند، و از مارهاى آن كه نيش هايشان را به هم مى سايند، و از نوشيدنى آن كه احشا و امعاى ساكنانشان را تكّه تكّه مى كند و قلب هايشان را بر مى كَنَد! از تو مى خواهم مرا به راهى ببرى كه از اين آتش، دور گرداند و از آن، بر كنار دارد.