حدیث دربارهپناه خواهى هاى نقل شده از امام زين العابدين عليه السلام

الإمام السجّاد عليه السلامـ مِن مُناجاتِهِ في أسحارِ شَهرِ رَمَضانَ ـ: أنَا يا سَيِّدي عائِذٌ بِفَضلِكَ، هارِبٌ مِنكَ إلَيكَ، مُتَنَجِّزٌ ما وَعَدتَ مِنَ الصَّفحِ عَمَّن أحسَنَ بِكَ ظَنّا. اللّهُمَّ اشغَلنا بِذِكرِكَ، وأعِذنا مِن سَخَطِكَ، وأجِرنا مِن عَذابِكَ، وَارزُقنا مِن مَواهِبِكَ، وأنعِم عَلَينا مِن فَضلِكَ. اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِنَ الكَسَلِ وَالفَشَلِ، وَالهَمِّ وَالحَزَنِ، وَالجُبنِ وَالبُخلِ، وَالغَفلَةِ وَالقَسوَةِ، وَالذِّلَّةِ وَالمَسكَنَةِ، وَالفَقرِ وَالفاقَةِ، وَكُلِّ بَلِيَّةٍ، وَالفواحِشِ ما ظَهَرَ مِنها وما بَطَنَ، وأعوذُ بِكَ مِن نَفسٍ لا تَقنَعُ، وبَطنٍ لا يَشبَعُ، وقَلبٍ لا يَخشَعُ، ودُعاءٍ لا يُسمَعُ، وعَمَلٍ لا يَنفَعُ، [وصَلاةٍ لا تُرفَعُ] ۱، وأعوذُ بِكَ يا رَبِّ عَلى نَفسي وديني ومالي، وعَلى جَميعِ ما رَزَقتَني، مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيمِ، إنَّكَ أنتَ السَّميعُ العَليمُ. ۲
امام زين العابدين عليه السلامـ از مناجات ايشان در سحرهاى ماه رمضان ـ: سَرورم! من به فضل تو پناه آورده ام، از تو به خود تو گريخته ام و بى گمان، تو به وعده گذشت از كسى كه به تو گمان نيك بَرَد، جامه عمل مى پوشانى. بار خدايا! ما را به ياد خودت، مشغول بدار و از خشمت، پناه ده و از عذابت، نگاهمان مدار و از موهبت هايت، روزى مان كن و از فضل خويش، ارزانى مان دار. بار خدايا! من از تنبلى و سستى و نگرانى و اندوه و ترسويى و بخل و غفلت و سنگ دلى و خوارى و بيچارگى و نادارى و تنگ دستى و از هر بلايى، و از زشتى هاى آشكار و نهان، به تو پناه مى برم. و به تو پناه مى برم از نفسى كه قانع نباشد، و شكمى كه سير نشود، و دلى كه [نرم و] خاشع نباشد، و دعايى كه شنيده نشود، و عملى كه سود نبخشد [و نمازى كه بالا نرود]، و از گزند شيطان رانده شده به خودم و دينم و اموالم و همه آنچه روزى ام كرده اى، به تو پناه مى برم ـ اى پروردگار من ـ كه به راستى، تو شنوا و دانايى.
۱.أثبتنا ما بين المعقوفين من بحار الأنوار.
۲.الإقبال: ج 1 ص 159 ـ 174 عن أبي حمزة الثمالي، بحار الأنوار: ج 98 ص 84 ـ 93.

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان بعد از نماز شب ـ: بار خدايا! به تو پناه مى برم از آتشى كه با آن، بر كسى كه نافرمانى ات كند، درشتى نموده اى و آن را كه از خشنودى تو دورى گزيند، بِدان، تهديد كرده اى. از آتشى كه روشنايى آن، تاريكى است و آسان آن، دردناك است و دورش، نزديك؛ از آتشى كه زبانه هايش يكديگر را فرو مى خورند و بر يكديگر مى تازند؛ از آتشى كه استخوان ها را خاكستر مى كند و اهل خود را آب جوشان مى نوشانَد؛ از آتشى كه نه بر آن كه به او زارى كند، ابقا مى كند، و نه بر آن كه به او التماس نمايد، رحم مى آورد، و نه به آن كه در برابرش كُرنش كند و تسلميش شود، مى تواند تخفيف دهد؛ بلكه با ساكنان خود به سوزناك ترين عذابى كه نزد خويش از كيفر دردناك و مجازات هاى سخت دارد، برخورد مى كند. به تو پناه مى برم از كژدم هاى دوزخ كه دهان هاى خويش را گشوده اند، و از مارهاى آن كه نيش هايشان را به هم مى سايند، و از نوشيدنى آن كه احشا و امعاى ساكنانشان را تكّه تكّه مى كند و قلب هايشان را بر مى كَنَد! از تو مى خواهم مرا به راهى ببرى كه از اين آتش، دور گرداند و از آن، بر كنار دارد.