مبتلا شدن به بلاى بزرگ

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هرگاه خداوند عز و جلبنده‏اى را دوست بدارد، او را به بلايى گرفتارى و مصيبتى بزرگ، مبتلا مى‏كند. پس اگر آن بنده راضى گشت، بهره‏اش نزد خداوند، رضايت است و اگر ناخشنود گشت، بهره‏اش نزد خداوند، ناخشنودى است.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: بزرگى پاداش، همراه بزرگىِ بلاست. خداوند، هرگاه مردمى را دوست بدارد، مبتلايشان مى‏كند. پس هركه خشنود گشت، بهره‏اش خشنودى است و هركه ناخشنود گشت، بهره‏اش ناخشنودى است.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جل هرگاه مردمى را دوست بدارد، مبتلايشان مى‏كند. پس هركه صبر كند، بهره‏اش صبر است و هركه بى‏تابى كند، بهره‏اش بى‏تابى است.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هرگاه خداوند، بنده‏اى را دوست بدارد، مبتلايش مى‏كند. پس اگر صبر كرد، او را برمى‏گزيند و اگر خشنود گشت، او را ويژه خود مى‏گرداند.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند متعال، هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، او را مبتلا مى‏كند و اگر او را مبتلا كرد و او صبر كرد، پاداشش مى‏دهد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جل هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، بلا (گرفتارى) را به او مى‏پيوندد؛ زيرا خداوند مى‏خواهد او را خالص سازد.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: بلا هر روز مى‏گويد: به كدام سو روم؟ آن‏گاه خداوند متعال مى‏فرمايد: «به سوى دوستان و فرمانبرانم. با تو كارهايشان را مى‏آزمايم، با تو صبرشان را آشكار مى‏كنم، با تو گناهانشان را پاك مى‏كنم و با تو بر منزلت آنان مى‏افزايم».

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند عز و جل، هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، او را مبتلا مى‏كند تا صداى [دعاى]او را بشنود.

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: هرگاه خداوند عز و جلبنده‏اى را دوست بدارد، بلا را سخت بر سر او سرازير مى‏كند و آن را سخت بر او مى‏بارد. پس چون بنده دعا كند، جبرئيل مى‏گويد: «پروردگارا! حاجتش را برآورم؟». امّا خداوند متعال مى‏گويد: «او را رها كن كه من دوست دارم صدايش را بشنوم» و چون دعا كند، خداوند عز و جلمى‏گويد: «بنده‏ام، لبّيك! به عزّتم سوگند كه هرچه از من بخواهى، به تو عطا مى‏كنم و هرچه دعا كنى، اجابت مى‏نمايم، [بدين معنا كه] يا آن را زود برايت برمى‏آورم و يا بهتر از آن را برايت ذخيره مى‏كنم».

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله: خداوند، هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، يكى از اين سه را به او ارمغان خواهد داد: يا تب يا چشم درد و يا سر درد.

الدعوات: [پيامبر خدا]فرمود: «هرگاه خداوندْ بنده‏اى را دوست بدارد، مبتلايش مى‏كند و چون او را بسيار دوست بدارد، او را [براى خود]بر مى‏گيرد». پرسيدند: چگونه او را برمى‏گيرد؟ فرمود: «نه مالى برايش مى‏گذارد و نه فرزندى».

امام باقر عليه‏السلام: خداوند متعال، هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، او را در بلا، نيك فرو مى‏برد و بلا را سخت بر او سرازير مى‏كند. پس چون آن بنده دعا كند، خداوند مى‏گويد: «بنده‏ام، لبّيك! اگر [بخواهم] آنچه را از من درخواست كرده‏اى، به سرعت برايت فراهم آورم، بر اين كار قادرم و اگر آن را برايت ذخيره كنم، آنچه ذخيره كرده‏ام، برايت بهتر است».

امام صادق عليه‏السلام: خداوند هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، فرشته‏اى به سوى او مى‏فرستد و مى‏گويد: «بيمارش كن و بلا را بر او سخت كن. پس هرگاه از بيمارى بهبود يابد، او را به سخت‏تر از آن گرفتار كن و بيمارى را بر او سخت گردان تا مرا ياد كند؛ زيرا كه من خوش دارم دعايش را بشنوم».

امام صادق عليه‏السلام: پاداش بزرگ، همراه بلاى بزرگ است و خداوند، مردمى را دوست نمى‏دارد، مگر آن كه مبتلايشان مى‏كند.