حدیث دربارهمبتلا شدن به بلاى بزرگ

الإمام الباقر عليه‏السلام: إنَّ اللّه‏َ تَبارَكَ وتَعالى إذا أحَبَّ عَبدا غَتَّهُ بِالبَلاءِ غَتّا، وثَجَّهُ بِالبَلاءِ ثَجّا. فَإِذا دَعاهُ، قالَ: لَبَّيكَ عَبدي، لَئِن عَجَّلتُ لَكَ ما سَأَلتَ إنّي عَلى ذلِكَ لَقادِرٌ، ولَئِنِ ادَّخَرتُ لَكَ فَمَا ادَّخَرتُ لَكَ فَهُوَ خَيرٌ لَكَ. ۱
امام باقر عليه‏السلام: خداوند متعال، هرگاه بنده‏اى را دوست بدارد، او را در بلا، نيك فرو مى‏برد و بلا را سخت بر او سرازير مى‏كند. پس چون آن بنده دعا كند، خداوند مى‏گويد: «بنده‏ام، لبّيك! اگر [بخواهم] آنچه را از من درخواست كرده‏اى، به سرعت برايت فراهم آورم، بر اين كار قادرم و اگر آن را برايت ذخيره كنم، آنچه ذخيره كرده‏ام، برايت بهتر است».
۱.الكافي: 2 / 253 / 7 عن حمّاد عن أبيه، المؤمن: 25 / 39، التمحيص: 34 / 25 عن سدير، جامع الأخبار: 312 / 868 وفيه «عنّه بالبلاء عنّا» بدل «غتّه بالبلاء غتّا» و «بجّه بالبلاء بجّا» بدل «ثجّه بالبلاء ثجّا»، بحارالأنوار: 67 / 208 / 10.

احادیث دیگر این موضوع

۸