حدیث دربارهداوود بن على

دلائل الإمامة عن أبي بصير وداوود الرّقي ومعاوية بن عمّار وعبد اللّه بن سنان جميعا:كُنّا بِالمَدينَةِ حينَ بَعَثَ داوُودُ بنُ عَلِيٍّ إلَى المُعَلَّى بنِ خُنَيسٍ فَقَتَلَهُ، فَجَلَسَ عَنهُ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام شَهرا لَم يَأتِهِ، فَبَعَثَ إلَيهِ ودَعاهُ، فَأَبى أن يَأتِيَهُ، فَبَعَثَ إلَيهِ عَشَرَةَ نَفسٍ مِنَ الحَرَسِ وقالَ لَهُم: اِيتوني بِهِ؛ فَإِن أبى فَأتوني بِرَأسِهِ. فَدَخَلوا عَلَيهِ وهُوَ يُصَلّي ـ ونَحنُ مَعَهُ ـ صَلاةَ الزَّوالِ، فَقالوا لَهُ: أجِبِ الأَميرَ داوُودَ بنَ عَلِيٍّ، فَأَبى، فَقالوا: إن لَم تُجِب قَتَلناكَ. فَقالَ: ما أظُنُّكُم تَقتُلونَ ابنَ رَسولِ اللّهِ! فَقالوا: ما نَدري ما تَقولُ، وما نَعرِفُ إلاَّ الطّاعَةَ. قالَ: اِنصَرِفوا فَإِنَّهُ خَيرٌ لَكُم. قالوا: لا نَرجِعُ إلَيهِ إلاّ بِما اُمِرنا. فَلَمّا عَلِمَ أنَّ القَومَ لا يَنصَرِفونَ إلاّ بِما اُمِروا بِهِ، رَأَيناهُ وقَد رَفَعَ يَدَيهِ إلَى السَّماءِ ثُمَّ وَضَعَهُما عَلى مَنكِبَيهِ، ثُمَّ بَسَطَهُما، ثُمَّ دَعا مُشيرا بِسَبّابَتِهِ، فَسَمِعنا: السّاعَةَ السّاعَةَ، حَتّى سَمِعنا صُراخا عالِيا، فَقالوا: قُم. فَقالَ: إنَّ صاحِبَكُم قَد ماتَ، وهذَا الصُّراخُ عَلَيهِ. فَانصَرَفوا وَالنّاسُ قَد حَضَروهُ. قالَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: دَعَوتُ اللّهَ بِاسمِهِ الأَعظَمِ وَابتَهَلتُ إلَيهِ. فَكَفانا شَرَّهُ. ۱
دلائل الإمامةـ به نقل از ابو بصير و داوود رَقّى و معاوية بن عمّار و عبد اللّه بن سنان، همگى ـ: هنگامى كه داوود بن على در پى مُعَلَّى بن خُنَيس فرستاد و او را كشت، ما در مدينه بوديم. امام صادق عليه السلام يك ماه نزد او نرفت. داوود در پى امام عليه السلام فرستاد و ايشان را فرا خواند؛ امّا ايشان از رفتن به نزد وى سر باز زد. داوود، ده نفر از نگهبانان را فرستاد و به آنها گفت: او را به نزد من بياوريد و اگر امتناع كرد، سرش را برايم بياوريد. نگهبانان بر امام عليه السلام در آمدند. آن بزرگوار، نماز ظهر مى خواند و ما نيز با ايشان نماز مى خوانديم. نگهبانان گفتند: دستور امير، داوود بن على، را اجابت كن. امام عليه السلام سر باز زد. گفتند: اگر اجابت نكنى، تو را مى كشيم. فرمود: «گمان نمى كنم شما فرزند پيامبر خدا را بكشيد». گفتند: ما نمى فهميم تو چه مى گويى. ما جز فرمان بردارى، چيزى نمى شناسيم. فرمود: «باز گرديد. اين، به نفع شماست». گفتند: ما جز با انجام دادن مأموريت خود، باز نمى گرديم. [امام عليه السلام] چون دانست كه آنها جز با انجام دادن مأموريتشان باز نمى گردند، ديديم كه هر دو دستش را به سوى آسمان برداشت. سپس آنها را بر شانه هايش نهاد و بعد آنها را گشود. آن گاه در حالى كه با انگشت نشانه اش اشاره مى كرد، دعا كرد و همين كه شنيديم [كه فرمود]: «اينك، هم اينك»، ناگهان فرياد شيونى به گوش رسيد. نگهبانان گفتند: برخيز. [امام عليه السلام] فرمود: «اميرتان مُرد. اين شيون براى اوست». نگهبانان رفتند و مردم، جمع شده بودند. امام صادق عليه السلام فرمود: «خدا را به اسم اعظمش خواندم و به درگاه او التماس كردم. و خداوند، شرّ او را از سر ما كم كرد».
۱.
دلائل الإمامة: ص 251 ح 175

احادیث دیگر این موضوع

۲
الكافىـ به نقل از حمّاد بن عثمان، از مسمعى ـ: چون داوود بن على، حاكم مدينه از طرف ابو العباس سفّاح (اوّلين خليفه عبّاسى). مُعَلّى بن خُنَيس را كشت، امام صادق عليه السلام فرمود: «به طور قطع بر آن كه وابسته مرا كشت و اموالم را گرفت، نفرين خواهم كرد». داوود بن على به ايشان گفت: تو مرا با نفرينت تهديد مى كنى؟! مُعَتِّب [خادم اما صادق عليه السلام] برايم گفت كه: امام صادق عليه السلام آن شب را پيوسته در ركوع و سجود بود و چون سحر شد، شنيدم كه در سجده مى گويد: «بار خدايا! به نيروى نيرومندت، و به شُكوه پر شُكوهت كه همه آفريدگانت در برابر آن خوارند، از تو درخواست مى كنم كه بر محمّد و خاندان او درود فرستى و اينك، هم اينك، او را بگيرى». امام عليه السلام سرش را از سجده بر نداشته بود كه شيون از خانه داوود بن على شنيديم. امام صادق عليه السلام سرش را برداشت و فرمود: «من، خداوند را به دعايى خواندم و خداوند عز و جلفرشته اى را بر او فرستاد و [فرشته] با پُتكى آهنين، چنان بر سر او كوفت كه از ضربت آن، مثانه اش شكافت و مُرد».