حدیث دربارهداوود بن على

الإرشاد:رُوِيَ أنَّ داوُودَ بنَ عَلِيِّ بنِ عَبدِ اللّهِ بنِ عَبّاسٍ، قَتَلَ المُعَلَّى بنَ خُنَيسٍ ـ مَولى جَعفَرِ بنِ مُحَمَّدٍ عليه السلام ـ وأخَذَ مالَهُ، فَدَخَلَ عَلَيهِ جَعفَرٌ وهُوَ يَجُرُّ رِداءَهُ فَقالَ لَهُ: قَتَلتَ مَولايَ وأخَذتَ مالي! أما عَلِمتَ أنَّ الرَّجُلَ يَنامُ عَلَى الثُّكلِ ولا يَنامُ عَلَى الحَربِ؟ أما وَاللّهِ لَأَدعُوَنَّ اللّهَ عَلَيكَ. فَقالَ لَهُ داوُودُ: أتَتَهَدَّدُنا بِدُعائِكَ؟ ـ كَالمُستَهزِئِ بِقَولِهِ ـ. فَرَجَعَ أبو عَبدِ اللّه عليه السلام إلى دارِهِ، فَلَم يَزَل لَيلَهُ كُلَّهُ قائِما وقاعِدا، حَتّى إذا كانَ السَّحَرُ سُمِعَ وهُوَ يَقولُ في مُناجاتِهِ: يا ذَا القُوَّةِ القَوِيَّةِ، ويا ذَا المِحالِ الشَّديدِ، ويا ذَا العِزَّةِ الَّتي كُلُّ خَلقِكَ لَها ذَليلٌ، اكفِني هذَا الطّاغِيَةَ وَانتَقِم لي مِنهُ. فَما كانَ إلاّ ساعَةً حَتَّى ارتَفَعَتِ الأَصواتُ بِالصِّياحِ وقيلَ: قَد ماتَ داوُودُ بنُ عَلِيٍّ السّاعَةَ. ۱
الإرشاد:روايت شده است كه داوود بن على بن عبد اللّه بن عبّاس، مُعَلّى بن خُنَيس (وابسته امام صادق عليه السلام) را كشت و اموال او را گرفت. امام صادق عليه السلام، در حالى كه ردايش را مى كشيد، بر او در آمد و فرمود: «وابسته مرا كشتى و اموالم را گرفتى! مگر نمى دانى كه مرد، با وجود داغ فرزند مى خوابد؛ امّا با جنگ و تاراج شدن نمى خوابد؟ به خدا سوگند كه نفرينت مى كنم!». داوود با لحنى تمسخرآميز گفت: ما را از نفرينت مى ترسانى؟ امام صادق عليه السلام به سَرايش باز گشت و تمام آن شب را در قيام و قعود گذراند، تا آن كه چون سحر شد، شنيده شد كه در مناجاتش مى گويد: «اى دارنده نيروى نيرومند، و اى صاحب كيفر سخت، و اى دارنده عزّتى كه همه آفريدگانت در برابر آن خوارند! شرّ اين ياغى را از سر من كم كن و انتقامم را از او بستان». ساعتى نگذشت كه صداى شيون برخاست و خبر آمد كه: داوود بن على، اكنون بمُرد.
۱.
الإرشاد: ج 2 ص 184

احادیث دیگر این موضوع

۲
الكافىـ به نقل از حمّاد بن عثمان، از مسمعى ـ: چون داوود بن على، حاكم مدينه از طرف ابو العباس سفّاح (اوّلين خليفه عبّاسى). مُعَلّى بن خُنَيس را كشت، امام صادق عليه السلام فرمود: «به طور قطع بر آن كه وابسته مرا كشت و اموالم را گرفت، نفرين خواهم كرد». داوود بن على به ايشان گفت: تو مرا با نفرينت تهديد مى كنى؟! مُعَتِّب [خادم اما صادق عليه السلام] برايم گفت كه: امام صادق عليه السلام آن شب را پيوسته در ركوع و سجود بود و چون سحر شد، شنيدم كه در سجده مى گويد: «بار خدايا! به نيروى نيرومندت، و به شُكوه پر شُكوهت كه همه آفريدگانت در برابر آن خوارند، از تو درخواست مى كنم كه بر محمّد و خاندان او درود فرستى و اينك، هم اينك، او را بگيرى». امام عليه السلام سرش را از سجده بر نداشته بود كه شيون از خانه داوود بن على شنيديم. امام صادق عليه السلام سرش را برداشت و فرمود: «من، خداوند را به دعايى خواندم و خداوند عز و جلفرشته اى را بر او فرستاد و [فرشته] با پُتكى آهنين، چنان بر سر او كوفت كه از ضربت آن، مثانه اش شكافت و مُرد».
دلائل الإمامةـ به نقل از ابو بصير و داوود رَقّى و معاوية بن عمّار و عبد اللّه بن سنان، همگى ـ: هنگامى كه داوود بن على در پى مُعَلَّى بن خُنَيس فرستاد و او را كشت، ما در مدينه بوديم. امام صادق عليه السلام يك ماه نزد او نرفت. داوود در پى امام عليه السلام فرستاد و ايشان را فرا خواند؛ امّا ايشان از رفتن به نزد وى سر باز زد. داوود، ده نفر از نگهبانان را فرستاد و به آنها گفت: او را به نزد من بياوريد و اگر امتناع كرد، سرش را برايم بياوريد. نگهبانان بر امام عليه السلام در آمدند. آن بزرگوار، نماز ظهر مى خواند و ما نيز با ايشان نماز مى خوانديم. نگهبانان گفتند: دستور امير، داوود بن على، را اجابت كن. امام عليه السلام سر باز زد. گفتند: اگر اجابت نكنى، تو را مى كشيم. فرمود: «گمان نمى كنم شما فرزند پيامبر خدا را بكشيد». گفتند: ما نمى فهميم تو چه مى گويى. ما جز فرمان بردارى، چيزى نمى شناسيم. فرمود: «باز گرديد. اين، به نفع شماست». گفتند: ما جز با انجام دادن مأموريت خود، باز نمى گرديم. [امام عليه السلام] چون دانست كه آنها جز با انجام دادن مأموريتشان باز نمى گردند، ديديم كه هر دو دستش را به سوى آسمان برداشت. سپس آنها را بر شانه هايش نهاد و بعد آنها را گشود. آن گاه در حالى كه با انگشت نشانه اش اشاره مى كرد، دعا كرد و همين كه شنيديم [كه فرمود]: «اينك، هم اينك»، ناگهان فرياد شيونى به گوش رسيد. نگهبانان گفتند: برخيز. [امام عليه السلام] فرمود: «اميرتان مُرد. اين شيون براى اوست». نگهبانان رفتند و مردم، جمع شده بودند. امام صادق عليه السلام فرمود: «خدا را به اسم اعظمش خواندم و به درگاه او التماس كردم. و خداوند، شرّ او را از سر ما كم كرد».