حدیث دربارهداوود بن على

الكافي عن حماد بن عثمان عن المسمعي:لَمّا قَتَلَ داوُودُ بنُ عَلِيٍّ المُعَلَّى بنَ خُنَيسٍ، قالَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: لَأَدعُوَنَّ اللّهَ عَلى مَن قَتَلَ مَولايَ، وأخَذَ مالي، فَقالَ لَهُ داوُودُ بنُ عَلِيٍّ: إنَّكَ لَتُهَدِّدُني بِدُعائِكَ؟! قالَ حَمّادٌ: قالَ المِسمَعِيُّ: فَحَدَّثَني مُعَتِّبٌ أنَّ أبا عَبدِ اللّهِ عليه السلام لَم يَزَل لَيلَتَهُ راكِعا وساجِدا، فَلَمّا كانَ فِي السَّحَرِ سَمِعتُهُ يَقولُ وهُوَ ساجِدٌ: اللّهُمَّ إنّي أسأَ لُكَ بِقُوَّتِكَ القَوِيَّةِ، وبِجَلالِكَ الشَّديدِ الَّذي كُلُّ خَلقِكَ لَهُ ذَليلٌ، أن تُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ وأهلِ بَيتِهِ، وأن تَأخُذَهُ السّاعَةَ السّاعَةَ. فَما رَفَعَ رَأسَهُ حَتّى سَمِعنَا الصَّيحَةَ في دارِ داوُودَ بنِ عَلِيٍّ، فَرَفَعَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام رَأسَهُ وقالَ: إنّي دَعَوتُ اللّهَ بِدَعوَةٍ بَعَثَ اللّهُ عز و جلعَلَيهِ مَلَكا فَضَرَبَ رَأسَهُ بِمِرزَبَةٍ ۱ مِن حَديدٍ انشَقَّت مِنها مَثانَتُهُ فَماتَ. ۲
الكافىـ به نقل از حمّاد بن عثمان، از مسمعى ـ: چون داوود بن على، ۳ مُعَلّى بن خُنَيس را كشت، امام صادق عليه السلام فرمود: «به طور قطع بر آن كه وابسته مرا كشت و اموالم را گرفت، نفرين خواهم كرد». داوود بن على به ايشان گفت: تو مرا با نفرينت تهديد مى كنى؟! مُعَتِّب [خادم اما صادق عليه السلام] برايم گفت كه: امام صادق عليه السلام آن شب را پيوسته در ركوع و سجود بود و چون سحر شد، شنيدم كه در سجده مى گويد: «بار خدايا! به نيروى نيرومندت، و به شُكوه پر شُكوهت كه همه آفريدگانت در برابر آن خوارند، از تو درخواست مى كنم كه بر محمّد و خاندان او درود فرستى و اينك، هم اينك، او را بگيرى». امام عليه السلام سرش را از سجده بر نداشته بود كه شيون از خانه داوود بن على شنيديم. امام صادق عليه السلام سرش را برداشت و فرمود: «من، خداوند را به دعايى خواندم و خداوند عز و جلفرشته اى را بر او فرستاد و [فرشته] با پُتكى آهنين، چنان بر سر او كوفت كه از ضربت آن، مثانه اش شكافت و مُرد».
۱.
المِرزَبة: المطرقة الكبيرة التي تكون للحدّاد (النهاية: ج 2 ص 219 «رزب»).
۲.
الكافي: ج 2 ص 513 ح 5
۳.
حاكم مدينه از طرف ابو العباس سفّاح (اوّلين خليفه عبّاسى).

احادیث دیگر این موضوع

۲
دلائل الإمامةـ به نقل از ابو بصير و داوود رَقّى و معاوية بن عمّار و عبد اللّه بن سنان، همگى ـ: هنگامى كه داوود بن على در پى مُعَلَّى بن خُنَيس فرستاد و او را كشت، ما در مدينه بوديم. امام صادق عليه السلام يك ماه نزد او نرفت. داوود در پى امام عليه السلام فرستاد و ايشان را فرا خواند؛ امّا ايشان از رفتن به نزد وى سر باز زد. داوود، ده نفر از نگهبانان را فرستاد و به آنها گفت: او را به نزد من بياوريد و اگر امتناع كرد، سرش را برايم بياوريد. نگهبانان بر امام عليه السلام در آمدند. آن بزرگوار، نماز ظهر مى خواند و ما نيز با ايشان نماز مى خوانديم. نگهبانان گفتند: دستور امير، داوود بن على، را اجابت كن. امام عليه السلام سر باز زد. گفتند: اگر اجابت نكنى، تو را مى كشيم. فرمود: «گمان نمى كنم شما فرزند پيامبر خدا را بكشيد». گفتند: ما نمى فهميم تو چه مى گويى. ما جز فرمان بردارى، چيزى نمى شناسيم. فرمود: «باز گرديد. اين، به نفع شماست». گفتند: ما جز با انجام دادن مأموريت خود، باز نمى گرديم. [امام عليه السلام] چون دانست كه آنها جز با انجام دادن مأموريتشان باز نمى گردند، ديديم كه هر دو دستش را به سوى آسمان برداشت. سپس آنها را بر شانه هايش نهاد و بعد آنها را گشود. آن گاه در حالى كه با انگشت نشانه اش اشاره مى كرد، دعا كرد و همين كه شنيديم [كه فرمود]: «اينك، هم اينك»، ناگهان فرياد شيونى به گوش رسيد. نگهبانان گفتند: برخيز. [امام عليه السلام] فرمود: «اميرتان مُرد. اين شيون براى اوست». نگهبانان رفتند و مردم، جمع شده بودند. امام صادق عليه السلام فرمود: «خدا را به اسم اعظمش خواندم و به درگاه او التماس كردم. و خداوند، شرّ او را از سر ما كم كرد».