داوود بن على
3 حدیث
الكافي عن حماد بن عثمان عن المسمعي:لَمّا قَتَلَ داوُودُ بنُ عَلِيٍّ المُعَلَّى بنَ خُنَيسٍ، قالَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: لَأَدعُوَنَّ اللّهَ عَلى مَن قَتَلَ مَولايَ، وأخَذَ مالي، فَقالَ لَهُ داوُودُ بنُ عَلِيٍّ: إنَّكَ لَتُهَدِّدُني بِدُعائِكَ؟!
قالَ حَمّادٌ: قالَ المِسمَعِيُّ: فَحَدَّثَني مُعَتِّبٌ أنَّ أبا عَبدِ اللّهِ عليه السلام لَم يَزَل لَيلَتَهُ راكِعا وساجِدا، فَلَمّا كانَ فِي السَّحَرِ سَمِعتُهُ يَقولُ وهُوَ ساجِدٌ:
اللّهُمَّ إنّي أسأَ لُكَ بِقُوَّتِكَ القَوِيَّةِ، وبِجَلالِكَ الشَّديدِ الَّذي كُلُّ خَلقِكَ لَهُ ذَليلٌ، أن تُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ وأهلِ بَيتِهِ، وأن تَأخُذَهُ السّاعَةَ السّاعَةَ.
فَما رَفَعَ رَأسَهُ حَتّى سَمِعنَا الصَّيحَةَ في دارِ داوُودَ بنِ عَلِيٍّ،
الكافىـ به نقل از حمّاد بن عثمان، از مسمعى ـ: چون داوود بن على، ۳ مُعَلّى بن خُنَيس را كشت، امام صادق عليه السلام فرمود: «به طور قطع بر آن كه وابسته مرا كشت و اموالم را گرفت، نفرين خواهم كرد».
داوود بن على به ايشان گفت: تو مرا با نفرينت تهديد مى كنى؟!
مُعَتِّب [خادم اما صادق عليه السلام] برايم گفت كه: امام صادق عليه السلام آن شب را پيوسته در ركوع و سجود بود و چون سحر شد، شنيدم كه در سجده مى گويد: «بار خدايا! به نيروى نيرومندت، و به شُكوه پر شُكوهت كه همه آفريدگانت در برابر آن خوارند، از تو درخواست مى كنم كه بر محمّد و خاندان او درود فرستى و اينك، هم اينك، او را بگيرى».
امام عليه السلام سرش را از سجده بر نداشته بود كه شيون از خانه داوود بن على شنيديم. امام صادق عليه السلام سرش را
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
الإرشاد:رُوِيَ أنَّ داوُودَ بنَ عَلِيِّ بنِ عَبدِ اللّهِ بنِ عَبّاسٍ، قَتَلَ المُعَلَّى بنَ خُنَيسٍ ـ مَولى جَعفَرِ بنِ مُحَمَّدٍ عليه السلام ـ وأخَذَ مالَهُ، فَدَخَلَ عَلَيهِ جَعفَرٌ وهُوَ يَجُرُّ رِداءَهُ فَقالَ لَهُ: قَتَلتَ مَولايَ وأخَذتَ مالي! أما عَلِمتَ أنَّ الرَّجُلَ يَنامُ عَلَى الثُّكلِ ولا يَنامُ عَلَى الحَربِ؟ أما وَاللّهِ لَأَدعُوَنَّ اللّهَ عَلَيكَ. فَقالَ لَهُ داوُودُ: أتَتَهَدَّدُنا بِدُعائِكَ؟ ـ كَالمُستَهزِئِ بِقَولِهِ ـ.
فَرَجَعَ أبو عَبدِ اللّه عليه السلام إلى دارِهِ، فَلَم يَزَل لَيلَهُ كُلَّهُ قائِما وقاعِدا، حَتّى إذا كانَ السَّحَرُ سُمِعَ وهُوَ يَقولُ في مُناجاتِهِ:
يا ذَا القُوَّةِ القَوِيَّةِ، ويا ذَا المِحالِ الشَّديدِ، ويا ذَا العِزَّةِ الَّتي كُلُّ خَلقِكَ
الإرشاد:روايت شده است كه داوود بن على بن عبد اللّه بن عبّاس، مُعَلّى بن خُنَيس (وابسته امام صادق عليه السلام) را كشت و اموال او را گرفت. امام صادق عليه السلام، در حالى كه ردايش را مى كشيد، بر او در آمد و فرمود: «وابسته مرا كشتى و اموالم را گرفتى! مگر نمى دانى كه مرد، با وجود داغ فرزند مى خوابد؛ امّا با جنگ و تاراج شدن نمى خوابد؟ به خدا سوگند كه نفرينت مى كنم!».
داوود با لحنى تمسخرآميز گفت: ما را از نفرينت مى ترسانى؟
امام صادق عليه السلام به سَرايش باز گشت و تمام آن شب را در قيام و قعود گذراند، تا آن كه چون سحر شد، شنيده شد كه در مناجاتش مى گويد: «اى دارنده نيروى نيرومند، و اى صاحب كيفر سخت، و اى دارنده عزّتى كه همه آفريدگانت در برابر آن خوارند! شرّ اين ياغى را از سر من كم كن و انتقامم
۱.
الإرشاد: ج 2 ص 184
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
دلائل الإمامة عن أبي بصير وداوود الرّقي ومعاوية بن عمّار وعبد اللّه بن سنان جميعا:كُنّا بِالمَدينَةِ حينَ بَعَثَ داوُودُ بنُ عَلِيٍّ إلَى المُعَلَّى بنِ خُنَيسٍ فَقَتَلَهُ، فَجَلَسَ عَنهُ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام شَهرا لَم يَأتِهِ، فَبَعَثَ إلَيهِ ودَعاهُ، فَأَبى أن يَأتِيَهُ، فَبَعَثَ إلَيهِ عَشَرَةَ نَفسٍ مِنَ الحَرَسِ وقالَ لَهُم: اِيتوني بِهِ؛ فَإِن أبى فَأتوني بِرَأسِهِ.
فَدَخَلوا عَلَيهِ وهُوَ يُصَلّي ـ ونَحنُ مَعَهُ ـ صَلاةَ الزَّوالِ، فَقالوا لَهُ: أجِبِ الأَميرَ داوُودَ بنَ عَلِيٍّ، فَأَبى، فَقالوا: إن لَم تُجِب قَتَلناكَ.
فَقالَ: ما أظُنُّكُم تَقتُلونَ ابنَ رَسولِ اللّهِ!
فَقالوا: ما نَدري ما تَقولُ، وما نَعرِفُ إلاَّ الطّاعَةَ.
قالَ: اِنصَرِفوا فَإِنَّهُ خَيرٌ لَكُم.
دلائل الإمامةـ به نقل از ابو بصير و داوود رَقّى و معاوية بن عمّار و عبد اللّه بن سنان، همگى ـ: هنگامى كه داوود بن على در پى مُعَلَّى بن خُنَيس فرستاد و او را كشت، ما در مدينه بوديم. امام صادق عليه السلام يك ماه نزد او نرفت. داوود در پى امام عليه السلام فرستاد و ايشان را فرا خواند؛ امّا ايشان از رفتن به نزد وى سر باز زد. داوود، ده نفر از نگهبانان را فرستاد و به آنها گفت: او را به نزد من بياوريد و اگر امتناع كرد، سرش را برايم بياوريد.
نگهبانان بر امام عليه السلام در آمدند. آن بزرگوار، نماز ظهر مى خواند و ما نيز با ايشان نماز مى خوانديم.
نگهبانان گفتند: دستور امير، داوود بن على، را اجابت كن.
امام عليه السلام سر باز زد.
گفتند: اگر اجابت نكنى، تو را مى كشيم.
فرمود: «گمان نمى كنم شما
۱.
دلائل الإمامة: ص 251 ح 175
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر