حدیث دربارهعزّت نفس

تاريخ الطبري عن حميد بن مسلم:لَمّا بَقِيَ الحُسَينُ عليه السلام في ثَلاثَةِ رَهطٍ أو أربَعَةٍ، دَعا بِسَراويلَ مُحَقَّقَةٍ ۱ يُلمَعُ فيهَا البَصَرُ، يَمانِيٍّ مُحَقَّقٍ، فَفَزَرَهُ ۲ ونَكَثَهُ ۳؛ لِكَيلا يُسلَبَهُ، فَقالَ لَهُ بَعضُ أصحابِهِ: لَو لَبِستَ تَحتَهُ تُبّانا. ۴ قالَ: ذلِكَ ثَوبُ مَذَلَّةٍ ولا يَنبَغي لي أن ألبَسَهُ. فَلَمّا قُتِلَ، أقبَلَ بَحرُ بنُ كَعبٍ فَسَلَبَهُ إيّاهُ، فَتَرَكَهُ مُجَرَّدا. ۵
تاريخ الطبرىـ به نقل از حميد بن مسلم ـ: چون حسين عليه السلام با سه يا چهار نفر تنها ماند، شلوار يَمانى محكمش را ـ كه چشم را خيره مى كرد ـ، خواست تا زير لباسش بپوشد و آن را پاره پاره و رشته رشته كرد تا پس از شهادتش، آن را به غارت نبرند. يكى از ياران او گفت: كاش زير آن، شلوارك مى پوشيدى! فرمود: «آن، لباسِ خوارى است و براى من، شايسته نيست كه آن را بپوشم». امّا هنگامى كه به شهادت رسيد، بحر بن كعب، آن را از [تن] ايشان در آورد و ايشان را بى لباس، رها كرد. ۶
۱.
المحقّق من الثياب: المحكم النسج (القاموس المحيط: ج 3 ص 222 «حقق»).
۲.
فَزَر الثوبَ: شَقَّه (القاموس المحيط: ج 2 ص 109 «فزر»).
۳.
نكثَ الكساء: نَقَضهُ، والنِّكثُ: ما نُقِضَ ليُغزَل ثانية (المصباح المنير: ص 624 «نكث»).
۴.
التُّبانُ: سراويل صغيرة، يستر العورة المغلّظة فقط
۵.
تاريخ الطبري: ج 5 ص 451
۶.
ر. ك: ج 7 ص 185 (بخش هشتم / فصل نهم / امام عليه السلام، لباسى را مى طلبد كه بدان، رغبت نكنند).

احادیث دیگر این موضوع

۸
الإرشاد:امام حسين عليه السلام حركت كرد و حُر نيز با يارانش با او حركت مى نمود. حُر به او گفت: اى حسين! من خدا را در باره خودت به يادت مى آورم (مواظب خودت باش) كه من، گواهى مى دهم اگر بجنگى، كشته مى شوى. امام حسين عليه السلام به او فرمود: «آيا مرا از مرگ مى ترسانى؟ و آيا بيش از كُشتن من، كارى از شما بر مى آيد؟ من برايتان همان سخنى را مى گويم كه برادر اوس به پسر عمويش گفت، در حالى كه قصد يارى كردن پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را داشت و پسر عمويش او را ترساند و گفت: كجا مى روى كه كشته خواهى شد؟ و او پاسخ داد: من، به زودى مى روم و مرگ براى جوان مرد، ننگ نيستهنگامى كه نيّت حق دارد و بر اسلام مى جنگد و جان خود را فداى مردان نيك نمودهو از بدى جدا گشته و با خطاكار، ستيزيده است. اگر زنده بمانم، پشيمان نمى شوم و اگر بميرم، سرزنش نمى شومدر خوارى تو همين بس كه زنده، ولى ذليل باشى». اين شعر، بويژه بيت آخر آن، به گونه هايى متفاوت، هر چند نزديك به هم، نقل شده است.