حدیث دربارهخريد كردن على

فضائل الصحابة لابن حنبل عن أبي مطر:رَأَيتُ عَلِيّا مُؤتَزِرا بِإزارٍ، مُرتَدِيا بِرِداءٍ، مَعَهُ الدِّرَّةُ، كَأَنَّهُ أعرابِيُّ يَدورُ بَدَوِيٌّ حَتّى بَلَغَ أسواقَ الكَرابيسِ، فَقالَ: يا شَيخُ، أحسِن بَيعي في قَميصٍ بِثَلاثَةِ دَراهِمَ. فَلَمّا عَرَفَهُ لَم يَشتَرِ مِنهُ شَيئا. ثُمَّ أتى آخَرَ، فَلَمّا عَرَفَهُ لَم يَشتَرِ مِنهُ شَيئا. فَأَتى غُلاما حَدَثا، فَاشتَرى مِنهُ قَميصا بِثَلاثَةِ دَراهِمَ، ثُمَّ جاءَ أبُو الغُلامِ فَأَخبَرَهُ، فَأَخَذَ أبوهُ دِرهَما ثُمَّ جاءَ بِهِ، فَقالَ: هذَا الدِّرهَمُ يا أميرَ المُؤمِنينَ. قالَ: ما شَأنُ هذَا الدِّرهَمِ؟ قالَ: كانَ ثَمَنُ القَميصِ دِرهَمَينِ ۱. قالَ: باعَني رِضايَ، وأخَذَ رِضاهُ. ۲
فضائل الصحابة، ابن حنبلـ به نقل از ابو مَطَر ـ: على عليه السلام را در حالى كه ازار و ردايى بر تن داشت و در دستش تازيانه اى بود، ديدم، گويى كه اعرابى اى است و ناشناس مى گردد، تا آن كه به بازار لباس فروشان رسيد. به پيرمردى فرمود: «اى پيرمرد! پيراهنى به سه درهم به من بفروش». وقتى آن مرد، وى را شناخت، از او چيزى نخريد. نزد ديگرى رفت. وقتى او هم وى را شناخت از او هم نخريد تا پيش نوجوانى رفت و از او پيراهنى به سه درهم خريد. وقتى پدر نوجوان آمد و نوجوان به وى خبر داد، پدرش درهمى را برداشت و نزد على عليه السلام آمد و گفت: اين يك درهم توست، اى امير مؤمنان! فرمود: «اين درهم براى چيست؟ پاسخ داد: قيمت پيراهن، دو درهم بود. فرمود: «او از روى رضايت من به من فروخت و پول را هم از روى رضايت گرفت».
۱.
في المصدر: «كان قميصاً ثمن درهمين»، وما أثبتناه من الزهد لابن حنبل والرياض النضرة.
۲.
فضائل الصحابة لابن حنبل: ج 1 ص 528 ح 878

احادیث دیگر این موضوع

۶
روضة الواعظينـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: امير مؤمنان به بازار بزّازها آمد و قنبر، همراه او بود. با مردى براى دو لباس، چانه زد و فرمود: «دو لباس به من بفروش». مرد گفت: اى امير مؤمنان! لباسى كه مى خواهى، دارم. وقتى آن مرد، على عليه السلام را شناخت، از او گذشت و نزد نوجوانى آمد و فرمود: «دو لباس به من بفروش». نوجوان، شروع به چانه زدن كرد تا آن كه به هفت درهم توافق كردند؛ يك لباس به چهار درهم و لباس ديگر به سه درهم. به غلامش قنبر فرمود: «يكى از اين دو را بردار». قنبر، لباس چهار درهمى را برداشت و لباس سه درهمى را خود پوشيد و فرمود: «سپاس، خدايى را كه لباسى به من روزى كرد تا با آن، عورتم را بپوشانم و در بين مردم، خود را بيارايم». آن گاه به مسجد آمد و از ريگ ها كُپّه اى ساخت و روى آن، دراز كشيد. پدر نوجوان آمد و گفت: پسرم شما را نشناخت. اين دو درهم، سود [من از] آن است. اينها را بگير. فرمود: «آن را قبول نمى كنم. او با من چانه زد و من هم چانه زدم و با هم از روى رضا توافق كرديم».
دعائم الإسلامـ درباره امام على عليه السلام ـ[على عليه السلام] از مسجد خارج شد و به منطقه دار فرات ـ كه آن روزها بازار كرباس فروش ها بود ـ آمد. پيرمردى فروشنده را ديد. فرمود: «اى پيرمرد! پيراهنى به سه درهم به من بفروش؟». مرد سر پا ايستاد و گفت: آرى، اى امير مؤمنان! وقتى فهميد كه او وى را شناخته است، فرمود: «بنشين». آن گاه، نزد ديگرى آمد. او هم چنين كرد. فرمود: «بنشين». آن گاه، پيش نوجوانى آمد. نوجوان از وى روى برگردانْد و به وى توجّه نكرد. از او پيراهنى به سه درهم خريد و آن را پوشيد. بلندى آن، بين مچ تا روى پا [يش] مى رسيد. آن گاه به آستين آن نگاه كرد. ديد كه از دستش بيرون زده است. قسمت زيادىِ آن (از مقدار انگشتانش) را قطع كرد و آن گاه گفت: «سپاس، خدايى را كه از لباس چيزى به من ارزانى داشت كه با آن در بين مردم، خود را مى آرايم، عيوب خود را مى پوشانم و شرمگاهم را پوشيده مى دارم. سپاس، خداى جهان راست». مردى به وى گفت: اى امير مؤمنان! اين، سخنى است كه از پيش خود گفتى يا حديثى است كه از پيامبر خدا شنيدى؟ فرمود: «پيامبر خدا، هرگاه لباس مى پوشيد، اين را مى گفت».