حدیث دربارهخريد كردن على

الطبقات الكبرى عن فرّوخ:رَأَيتُ عَلِيّا في بَني ديوارٍ وأنَا غُلامٌ، فَقالَ: أ تَعرِفُني؟ فَقُلتُ: نَعَم، أنتَ أميرُ المُؤمِنينَ. ثُمَّ أتى آخَرَ فَقالَ: أ تَعرِفُني؟ فَقالَ: لا، فَاشتَرى مِنهُ قَميصا زابِيّا، فَلَبِسَهُ، فَمَدَّ كُمَّ القَميصِ فَإِذا هُوَ مَعَ أصابِعِهِ، فَقالَ: لَهُ كُفَّهُ. فَلَمّا كَفَّهُ قالَ: الحَمدُِللّهِ الَّذي كَسا عَلِيَّ بنَ أبي طالِبٍ. ۱
الطبقات الكبرىـ به نقل از فرّوخ ـ: من نوجوان بودم كه على عليه السلام را در [محلّه]بنى ديوان ديدم. فرمود: «مرا مى شناسى؟». گفتم: آرى. تو امير مؤمنانى. پيش ديگرى رفت و فرمود: «مرا مى شناسى؟». گفت: نه. از وى پيراهنى زابى خريد. آن را پوشيد و آستينش را كشيد، كه تا انگشتان دستش مى رسيد. به فروشنده فرمود: «اصلاحش كن». وى آن را اصلاح كرد. فرمود: «سپاس، خدايى را كه على بن ابى طالب را پوشاند».
۱.
الطبقات الكبرى: ج 3 ص 28

احادیث دیگر این موضوع

۶
روضة الواعظينـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: امير مؤمنان به بازار بزّازها آمد و قنبر، همراه او بود. با مردى براى دو لباس، چانه زد و فرمود: «دو لباس به من بفروش». مرد گفت: اى امير مؤمنان! لباسى كه مى خواهى، دارم. وقتى آن مرد، على عليه السلام را شناخت، از او گذشت و نزد نوجوانى آمد و فرمود: «دو لباس به من بفروش». نوجوان، شروع به چانه زدن كرد تا آن كه به هفت درهم توافق كردند؛ يك لباس به چهار درهم و لباس ديگر به سه درهم. به غلامش قنبر فرمود: «يكى از اين دو را بردار». قنبر، لباس چهار درهمى را برداشت و لباس سه درهمى را خود پوشيد و فرمود: «سپاس، خدايى را كه لباسى به من روزى كرد تا با آن، عورتم را بپوشانم و در بين مردم، خود را بيارايم». آن گاه به مسجد آمد و از ريگ ها كُپّه اى ساخت و روى آن، دراز كشيد. پدر نوجوان آمد و گفت: پسرم شما را نشناخت. اين دو درهم، سود [من از] آن است. اينها را بگير. فرمود: «آن را قبول نمى كنم. او با من چانه زد و من هم چانه زدم و با هم از روى رضا توافق كرديم».
دعائم الإسلامـ درباره امام على عليه السلام ـ[على عليه السلام] از مسجد خارج شد و به منطقه دار فرات ـ كه آن روزها بازار كرباس فروش ها بود ـ آمد. پيرمردى فروشنده را ديد. فرمود: «اى پيرمرد! پيراهنى به سه درهم به من بفروش؟». مرد سر پا ايستاد و گفت: آرى، اى امير مؤمنان! وقتى فهميد كه او وى را شناخته است، فرمود: «بنشين». آن گاه، نزد ديگرى آمد. او هم چنين كرد. فرمود: «بنشين». آن گاه، پيش نوجوانى آمد. نوجوان از وى روى برگردانْد و به وى توجّه نكرد. از او پيراهنى به سه درهم خريد و آن را پوشيد. بلندى آن، بين مچ تا روى پا [يش] مى رسيد. آن گاه به آستين آن نگاه كرد. ديد كه از دستش بيرون زده است. قسمت زيادىِ آن (از مقدار انگشتانش) را قطع كرد و آن گاه گفت: «سپاس، خدايى را كه از لباس چيزى به من ارزانى داشت كه با آن در بين مردم، خود را مى آرايم، عيوب خود را مى پوشانم و شرمگاهم را پوشيده مى دارم. سپاس، خداى جهان راست». مردى به وى گفت: اى امير مؤمنان! اين، سخنى است كه از پيش خود گفتى يا حديثى است كه از پيامبر خدا شنيدى؟ فرمود: «پيامبر خدا، هرگاه لباس مى پوشيد، اين را مى گفت».