حدیث دربارهخريد كردن على

روضة الواعظين عن الأصبغ بن نباتة:أتى أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام ـ ومَعَهُ قَنبَرٌ ـ البَزّازينَ، فَساوَمَ رَجُلاً بِثَوبَينِ، فَقالَ: بِعني ثَوبَينِ. فَقالَ الرَّجُلُ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، عِندي حاجَتُكَ. فَلَمّا عَرَفَهُ انصَرَفَ، حَتّى أتى غُلاما، فَقالَ: بِعني ثَوبَينِ، فَماكَسَهُ ۱ الغُلامُ، حَتَّى اتَّفَقا عَلى سَبعَةِ دَراهِمَ؛ ثَوبا بِأَربَعَةِ دَراهِمَ، وثَوبا بِثَلاثَةِ دَراهِمَ، وقالَ لِغُلامِهِ قَنبَرٍ: اِختَرِ الثَّوبَينِ. فَاختارَ الَّذي بِأَربَعَةٍ، ولَبِسَ هُوَ الَّذي بِثَلاثَةٍ، وقالَ: الحَمدُِللّهِ الَّذي رَزَقَني ما اُواري بِهِ عَورَتي، وأتَجَمَّلُ بِهِ في خَلقِهِ. ثُمَّ أتَى المَسجِدَ فَكَوَّمَ كومَةً مِن حَصىً، فَاستَلقى عَلَيها، فَجاءَ أبُو الغُلامِ فَقالَ: إنَّ ابني لَم يَعرِفكَ، وهذانِ الدِّرهَمانِ رَبِحَهُما، فَخُذهُما. فَقالَ عليه السلام: ما كُنتُ لِأَفعَلَ، فَقَد ماكَستُهُ وماكَسَني، وَاتَّفَقنا عَلى رِضىً. ۲
روضة الواعظينـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: امير مؤمنان به بازار بزّازها آمد و قنبر، همراه او بود. با مردى براى دو لباس، چانه زد و فرمود: «دو لباس به من بفروش». مرد گفت: اى امير مؤمنان! لباسى كه مى خواهى، دارم. وقتى آن مرد، على عليه السلام را شناخت، از او گذشت و نزد نوجوانى آمد و فرمود: «دو لباس به من بفروش». نوجوان، شروع به چانه زدن كرد تا آن كه به هفت درهم توافق كردند؛ يك لباس به چهار درهم و لباس ديگر به سه درهم. به غلامش قنبر فرمود: «يكى از اين دو را بردار». قنبر، لباس چهار درهمى را برداشت و لباس سه درهمى را خود پوشيد و فرمود: «سپاس، خدايى را كه لباسى به من روزى كرد تا با آن، عورتم را بپوشانم و در بين مردم، خود را بيارايم». آن گاه به مسجد آمد و از ريگ ها كُپّه اى ساخت و روى آن، دراز كشيد. پدر نوجوان آمد و گفت: پسرم شما را نشناخت. اين دو درهم، سود [من از] آن است. اينها را بگير. فرمود: «آن را قبول نمى كنم. او با من چانه زد و من هم چانه زدم و با هم از روى رضا توافق كرديم».
۱.
المماكسة في البيع: انتقاص الثمن واستحطاطه
۲.
روضة الواعظين: ص 121

احادیث دیگر این موضوع

۶
دعائم الإسلامـ درباره امام على عليه السلام ـ[على عليه السلام] از مسجد خارج شد و به منطقه دار فرات ـ كه آن روزها بازار كرباس فروش ها بود ـ آمد. پيرمردى فروشنده را ديد. فرمود: «اى پيرمرد! پيراهنى به سه درهم به من بفروش؟». مرد سر پا ايستاد و گفت: آرى، اى امير مؤمنان! وقتى فهميد كه او وى را شناخته است، فرمود: «بنشين». آن گاه، نزد ديگرى آمد. او هم چنين كرد. فرمود: «بنشين». آن گاه، پيش نوجوانى آمد. نوجوان از وى روى برگردانْد و به وى توجّه نكرد. از او پيراهنى به سه درهم خريد و آن را پوشيد. بلندى آن، بين مچ تا روى پا [يش] مى رسيد. آن گاه به آستين آن نگاه كرد. ديد كه از دستش بيرون زده است. قسمت زيادىِ آن (از مقدار انگشتانش) را قطع كرد و آن گاه گفت: «سپاس، خدايى را كه از لباس چيزى به من ارزانى داشت كه با آن در بين مردم، خود را مى آرايم، عيوب خود را مى پوشانم و شرمگاهم را پوشيده مى دارم. سپاس، خداى جهان راست». مردى به وى گفت: اى امير مؤمنان! اين، سخنى است كه از پيش خود گفتى يا حديثى است كه از پيامبر خدا شنيدى؟ فرمود: «پيامبر خدا، هرگاه لباس مى پوشيد، اين را مى گفت».