حدیث دربارهخريد كردن على

إرشاد القلوب:رُوِيَ أنَّ عَلِيّا عليه السلام اجتازَ بِقَصّابٍ وعِندَهُ لَحمٌ سَمينٌ، فَقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، هذَا اللَّحمُ سَمينٌ، اشتَرِ مِنهُ! فَقالَ لَهُ: لَيسَ الثَّمَنُ حاضِرا. فَقالَ: أنَا أصبِرُ يا أميرَ المُؤمِنينَ. فَقالَ لَهُ: أنا أصبِرُ عَنِ اللَّحمِ. ۱
إرشاد القلوب:روايت شده كه على عليه السلام از پيش قصّابى گذر كرد كه لاشه اى فربه داشت. مرد گفت: اى امير مؤمنان! اين، لاشه اى فربه است. از آن بخر. به او فرمود: «الآن، پولش را ندارم». گفت: اى امير مؤمنان! صبر مى كنم. به او فرمود: «من براى خوردن گوشت، صبر مى كنم!».
۱.
إرشاد القلوب: ص 119.

احادیث دیگر این موضوع

۶
روضة الواعظينـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: امير مؤمنان به بازار بزّازها آمد و قنبر، همراه او بود. با مردى براى دو لباس، چانه زد و فرمود: «دو لباس به من بفروش». مرد گفت: اى امير مؤمنان! لباسى كه مى خواهى، دارم. وقتى آن مرد، على عليه السلام را شناخت، از او گذشت و نزد نوجوانى آمد و فرمود: «دو لباس به من بفروش». نوجوان، شروع به چانه زدن كرد تا آن كه به هفت درهم توافق كردند؛ يك لباس به چهار درهم و لباس ديگر به سه درهم. به غلامش قنبر فرمود: «يكى از اين دو را بردار». قنبر، لباس چهار درهمى را برداشت و لباس سه درهمى را خود پوشيد و فرمود: «سپاس، خدايى را كه لباسى به من روزى كرد تا با آن، عورتم را بپوشانم و در بين مردم، خود را بيارايم». آن گاه به مسجد آمد و از ريگ ها كُپّه اى ساخت و روى آن، دراز كشيد. پدر نوجوان آمد و گفت: پسرم شما را نشناخت. اين دو درهم، سود [من از] آن است. اينها را بگير. فرمود: «آن را قبول نمى كنم. او با من چانه زد و من هم چانه زدم و با هم از روى رضا توافق كرديم».
دعائم الإسلامـ درباره امام على عليه السلام ـ[على عليه السلام] از مسجد خارج شد و به منطقه دار فرات ـ كه آن روزها بازار كرباس فروش ها بود ـ آمد. پيرمردى فروشنده را ديد. فرمود: «اى پيرمرد! پيراهنى به سه درهم به من بفروش؟». مرد سر پا ايستاد و گفت: آرى، اى امير مؤمنان! وقتى فهميد كه او وى را شناخته است، فرمود: «بنشين». آن گاه، نزد ديگرى آمد. او هم چنين كرد. فرمود: «بنشين». آن گاه، پيش نوجوانى آمد. نوجوان از وى روى برگردانْد و به وى توجّه نكرد. از او پيراهنى به سه درهم خريد و آن را پوشيد. بلندى آن، بين مچ تا روى پا [يش] مى رسيد. آن گاه به آستين آن نگاه كرد. ديد كه از دستش بيرون زده است. قسمت زيادىِ آن (از مقدار انگشتانش) را قطع كرد و آن گاه گفت: «سپاس، خدايى را كه از لباس چيزى به من ارزانى داشت كه با آن در بين مردم، خود را مى آرايم، عيوب خود را مى پوشانم و شرمگاهم را پوشيده مى دارم. سپاس، خداى جهان راست». مردى به وى گفت: اى امير مؤمنان! اين، سخنى است كه از پيش خود گفتى يا حديثى است كه از پيامبر خدا شنيدى؟ فرمود: «پيامبر خدا، هرگاه لباس مى پوشيد، اين را مى گفت».