حدیث دربارهخريد كردن على

فضائل الصحابة لابن حنبل عن أبي بحر عن شيخ لهم:رَأَيتُ عَلى عَلِيٍّ إزارا غَليظا، قالَ: اِشتَرَيتُهُ بِخَمسَةِ دَراهِمَ، فَمَن أربَحَني فيهِ دِرهَما بِعتُهُ. ورَأَيتُ مَعَهُ دَراهِمَ مَصرورةً، فَقالَ: هذِهِ بَقِيَّةُ نَفَقَتِنا مِن يَنبُعَ ۱. ۲
فضائل الصحابة، ابن حنبلـ به نقل از ابو بحر، از يكى از استادانش ـ: بر تن على عليه السلام لباسى زِبر ديدم. فرمود: «اين را به پنج درهم خريده ام. هركس يك درهم سود بدهد، آن را مى فروشم. در پيشش چند درهم در كيسه ديدم. فرمود: «اين، باقى مانده خرجى مان از [منطقه] يَنبُع است».
۱.
يَنْبُع: بليدة بالقرب من المدينة
۲.
فضائل الصحابة لابن حنبل: ج 1 ص 532 ح 885

احادیث دیگر این موضوع

۶
روضة الواعظينـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: امير مؤمنان به بازار بزّازها آمد و قنبر، همراه او بود. با مردى براى دو لباس، چانه زد و فرمود: «دو لباس به من بفروش». مرد گفت: اى امير مؤمنان! لباسى كه مى خواهى، دارم. وقتى آن مرد، على عليه السلام را شناخت، از او گذشت و نزد نوجوانى آمد و فرمود: «دو لباس به من بفروش». نوجوان، شروع به چانه زدن كرد تا آن كه به هفت درهم توافق كردند؛ يك لباس به چهار درهم و لباس ديگر به سه درهم. به غلامش قنبر فرمود: «يكى از اين دو را بردار». قنبر، لباس چهار درهمى را برداشت و لباس سه درهمى را خود پوشيد و فرمود: «سپاس، خدايى را كه لباسى به من روزى كرد تا با آن، عورتم را بپوشانم و در بين مردم، خود را بيارايم». آن گاه به مسجد آمد و از ريگ ها كُپّه اى ساخت و روى آن، دراز كشيد. پدر نوجوان آمد و گفت: پسرم شما را نشناخت. اين دو درهم، سود [من از] آن است. اينها را بگير. فرمود: «آن را قبول نمى كنم. او با من چانه زد و من هم چانه زدم و با هم از روى رضا توافق كرديم».
دعائم الإسلامـ درباره امام على عليه السلام ـ[على عليه السلام] از مسجد خارج شد و به منطقه دار فرات ـ كه آن روزها بازار كرباس فروش ها بود ـ آمد. پيرمردى فروشنده را ديد. فرمود: «اى پيرمرد! پيراهنى به سه درهم به من بفروش؟». مرد سر پا ايستاد و گفت: آرى، اى امير مؤمنان! وقتى فهميد كه او وى را شناخته است، فرمود: «بنشين». آن گاه، نزد ديگرى آمد. او هم چنين كرد. فرمود: «بنشين». آن گاه، پيش نوجوانى آمد. نوجوان از وى روى برگردانْد و به وى توجّه نكرد. از او پيراهنى به سه درهم خريد و آن را پوشيد. بلندى آن، بين مچ تا روى پا [يش] مى رسيد. آن گاه به آستين آن نگاه كرد. ديد كه از دستش بيرون زده است. قسمت زيادىِ آن (از مقدار انگشتانش) را قطع كرد و آن گاه گفت: «سپاس، خدايى را كه از لباس چيزى به من ارزانى داشت كه با آن در بين مردم، خود را مى آرايم، عيوب خود را مى پوشانم و شرمگاهم را پوشيده مى دارم. سپاس، خداى جهان راست». مردى به وى گفت: اى امير مؤمنان! اين، سخنى است كه از پيش خود گفتى يا حديثى است كه از پيامبر خدا شنيدى؟ فرمود: «پيامبر خدا، هرگاه لباس مى پوشيد، اين را مى گفت».