شعر، جهاد زبانى است
4 حدیث
عنه عليه السلام:إيّاكُم و مُلاحاةَ الشُّعَراءِ؛ فإنّهُم يَضَنُّونَ بِالمَدحِ و يَجُودُونَ بِالهِجاءِ. ۱
امام صادق عليه السلام:با شاعران در نيفتيد؛ زيرا آنان در مدح، خسيس هستند و در هجو، سخى.
۱.كشف الغمّة: 2/418.
الدرّ المنثور عن أبي الحسن مولى بني نوفل:إنّ عبدَ اللّهِ بنَ رَواحةَ و حَسانَ بنَ ثابتٍ أتَيا رسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله حينَ نَزَلَتِ «الشُّعَراءُ» يَبكِيانِ و هو يُقرَأُ «وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الغاوُونَ» حتّى بَلَغَ «إِلاّ الّذينَ آمَنُوا و عَمِلُوا الصّالِحاتِ» قالَ: أنتُم «و ذَكَرُوا اللّهَ كَثيرا» قالَ: أنتُم «وَ انْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا» قالَ: أنتُم «و سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ» قالَ: الكُفّارُ. ۱
الدرّ المنثورـ به نقل از أبو الحسن هم پيمان بنى نوفل ـ: هنگامى كه سوره شعراء نازل شد، عبد اللّه بن رواحه و حسّان بن ثابت با چشم گريان خدمت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمدند و آن حضرت [آيه] «و شاعران را گمراهان پيروى مى كنند» را مى خواند، تا آن كه به «مگر آنان كه ايمان آوردند و كار شايسته كردند» رسيد، فرمود: شما هستيد [و نيز خواند:]«و خدا را بسيار ياد نمودند» فرمود: شما هستيد [و نيز خواند:] «و بعد از آن كه مورد ستم واقع شدند، يارى خواستند» فرمود: شما هستيد [و نيز خواند:]«و كسانى كه ستم كردند بزودى خواهند دانست كه به چه مكانى باز مى گردند» فرمود: كافران هستند.
۱.الدرّ المنثور: 6/334.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آلهـ لَمّا سُئلَ عنِ الشِّعرِ ـ: إنّ المُؤمِنَ مُجاهِدٌ بِسَيفِهِ و لِسانِهِ، و الذي نَفسي بيدِهِ لَكأنّما يَنضِحُونَهم بِالنَّبلِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ چون درباره شعر از ايشان پرسش شد ـفرمود: فرمود ـ همانا مؤمن با شمشير و زبان خود جهاد مى كند؛ سوگند به آن كه جانم در دست اوست، شاعران [مؤمن]با شعر خود گويى به دشمن تير مى اندازند.
۱.مجمع البيان: 7/326.
عنه صلى الله عليه و آلهـ لمّا سُئلَ عَمّا أنزَلَهُ اللّهُ في الشُّعراءِ ـ: إنّ المؤمِنَ يُجاهِدُ بِسَيفِهِ و لِسانِهِ، و الذي نفسِي بيدِهِ لَكَأنَّما بِوَجهِهِم مِثلُ نَضْحِ النَّبلِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ چون درباره آيه اى كه خداوند درباره شاعران نازل كرده است از ايشان پرسش شد ـ: همانا مؤمن با شمشير و زبان خود جهاد مى كند؛ سوگند به آن كه جانم در دست اوست، آنان با رويارويى (زبانى) خود، گويى تير [به دشمن]مى زنند.
۱.الدرّ المنثور: 6/335 و فيه «نضج النبل»، و الصحيح ما أثبتناه.