حدیث دربارهشعر، جهاد زبانى است

الدرّ المنثور عن أبي الحسن مولى بني نوفل:إنّ عبدَ اللّهِ بنَ رَواحةَ و حَسانَ بنَ ثابتٍ أتَيا رسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله حينَ نَزَلَتِ «الشُّعَراءُ» يَبكِيانِ و هو يُقرَأُ «وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الغاوُونَ» حتّى بَلَغَ «إِلاّ الّذينَ آمَنُوا و عَمِلُوا الصّالِحاتِ» قالَ: أنتُم «و ذَكَرُوا اللّهَ كَثيرا» قالَ: أنتُم «وَ انْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا» قالَ: أنتُم «و سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ» قالَ: الكُفّارُ. ۱
الدرّ المنثورـ به نقل از أبو الحسن هم پيمان بنى نوفل ـ: هنگامى كه سوره شعراء نازل شد، عبد اللّه بن رواحه و حسّان بن ثابت با چشم گريان خدمت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمدند و آن حضرت [آيه] «و شاعران را گمراهان پيروى مى كنند» را مى خواند، تا آن كه به «مگر آنان كه ايمان آوردند و كار شايسته كردند» رسيد، فرمود: شما هستيد [و نيز خواند:]«و خدا را بسيار ياد نمودند» فرمود: شما هستيد [و نيز خواند:] «و بعد از آن كه مورد ستم واقع شدند، يارى خواستند» فرمود: شما هستيد [و نيز خواند:]«و كسانى كه ستم كردند بزودى خواهند دانست كه به چه مكانى باز مى گردند» فرمود: كافران هستند.
۱.الدرّ المنثور: 6/334.

احادیث دیگر این موضوع

۳