خشوع امام زين العابدين عليه السلام در نماز
7 حدیث
بحار الأنوار من كتاب اللؤلؤيات:كانَ الحَسنُ عليه السلام إذا تَوَضَّأ تَغَيَّرَ لَونُهُ، و ارتَعَدَت مَفاصِلُهُ، فقيلَ لَهُ في ذلكَ، فقالَ: حَقٌّ لِمَن وَقَفَ بينَ يَدَي ذِي العَرشِ أن يَصفَرَّ لَونُهُ و تَرتَعِدَ مَفاصِلُهُ. ۱
بحار الأنوارـ به نقل از كتاب اللؤلؤيات ـ: امام حسن عليه السلام هرگاه وضو مى گرفت رنگ چهره اش تغيير مى كرد و بندهاى بدنش به لرزه مى افتاد. علت را جويا شدند، فرمود: كسى كه در برابر خداوندگار صاحب عرش ايستاده است، بايد رنگش زرد شود و بند بند بدنش به لرزه افتد.
۱.بحار الأنوار: 80/346/30.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:كانَ عليُّ بنُ الحسينِ صلواتُ اللّهِ عليهِما إذا قامَ في الصَّلاةِ كأنّهُ ساقُ شَجرَةٍ لا يَتَحَرَّكُ مِنهُ شَيءٌ إلاّ ما حَرَّكَهُ الرِّيحُ مِنهُ. ۱
امام باقر عليه السلام:امام زين العابدين ـ صلوات اللّه عليه ـ هرگاه به نماز مى ايستاد گويى تنه درختى است، كه هيچ چيزى از آن تكان نمى خورَد، مگر آنچه كه وزش باد به حركت درمى آورَد.
۱.الكافي: 3/300/4.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:كان عليُّ بنُ الحسينِ عليهما السلام إذا قامَ إلى الصّلاةِ تَغَيَّرَ لَونُهُ، فإذا سَجَدَ لم يَرفَعْ رَأسَهُ حتّى يَرفَضَّ عَرَقا. ۱
امام صادق عليه السلام:امام زين العابدين عليه السلام هرگاه به نماز مى ايستاد رنگش مى پريد و چون به سجده مى رفت آنقدر سر از سجده برنمى داشت كه عرق از او مى ريخت.
۱.فلاح السائل: 222/124.
عنه عليه السلام:كانَ عليُّ بنُ الحسينِ عليهما السلام إذا حَضَرَتِ الصَّلاةُ اقشَعَرَّ جِلدُهُ، و اصفَرَّ لَونُهُ، و ارتَعَدَ كالسَّعَفَةِ. ۱
امام صادق عليه السلام:چون وقت نماز مى رسيد، مو بر بدن امام زين العابدين عليه السلام راست مى شد، و رنگش زرد مى گشت و چون شاخه خشكيده درختِ خرما مى لرزيد.
۱.فلاح السائل: 203/117.
فلاح السائل:كانَ [عليّ بن الحسين عليهما السلام]إذا شَرَعَ في طَهارَةِ الصَّلواتِ اصفَرَّ وَجهُهُ و ظَهَرَ علَيهِ الخَوفُ. ۱
فلاح السائل:امام زين العابدين عليه السلام هرگاه شروع به وضو گرفتن براى نمازها مى كرد، رنگش زرد مى شد و ترس او را فرا مى گرفت.
۱.فلاح السائل: 124.
دعائم الإسلام:كانَ عليّ بن الحسين عليهما السلام إذا تَوَضَّأ للصَّلاةِ و أخَذَ في الدُّخولِ فيها اصفَرَّ وَجهُهُ و تَغَيَّرَ لَونُهُ، فقيلَ لَهُ مرّةً في ذلكَ، فقالَ: إنّي اُرِيدُ الوُقُوفَ بينَ يَدَي مَلِكٍ عَظِيمٍ. ۱
دعائم الإسلام:امام زين العابدين عليه السلام هرگاه براى نماز وضو مى گرفت و شروع به نماز خواندن مى كرد، چهره اش زرد مى شد و رنگش مى پريد. يك بار در اين باره از ايشان سؤال شد، فرمود: من مى خواهم در پيشگاه پادشاهى بزرگ بايستم.
۱.دعائم الإسلام: 1/158.
المناقب لابن شهر آشوب:مِن كتابِ الأنوارِ: أنّه عليه السلام كانَ قائما يُصَلِّي حتّى وَقَفَ ابنُهُ محمّدٌ عليه السلام و هُو طِفلٌ إلى بئرٍ في دارِهِ بالمَدينةِ بَعِيدَةِ القَعرِ، فَسَقَطَ فيها، فَنَظَرَت إلَيهِ اُمُّهُ فَصَرَخَت و أقبَلَت نحوَ البِئرِ تَضرِبُ بِنَفسِها حِذاءَ البِئرِ و تَستَغِيثُ و تقولُ: يا بنَ رسولِ اللّهِ، غَرِقَ وَلَدُكَ محمّدٌ! و هُو لا يَنثَني عن صلاتِهِ و هُو يَسمَعُ اضطِرابَ ابنِهِ في قَعرِ البئرِ، فَلَمّا طالَ علَيها ذلكَ قالَت حُزنا على وَلَدِها: ما أقسى قُلُوبَكُم يا آلَ بَيتِ رسولِ اللّهِ!!
فَأقبَلَ على صلاتِهِ و لَم يَخرُجْ عنها إلاّ عن كَمالِها و إتمامِها، ثُمّ أقبَلَ علَيها، و جَلَسَ على أرجاءِ البِئرِ، و مَدَّ يَدَهُ إلى قَعرِها ـ و كانَت لا تُنالُ إلاّ
مناقب ابن شهرآشوب:در كتاب الأنوار آمده است: امام زين العابدين عليه السلام مشغول نماز بود كه فرزند خرد سالش محمّد [باقر] عليه السلام كنار چاه عميقى كه در خانه آن حضرت در مدينه بود رفت و در چاه افتاد. مادرش متوجّه افتادن او شد و فرياد كشيد و به طرف چاه دويد و كنار چاه خودش را مى زد و كمك مى خواست و مى گفت: يا بن رسول اللّه! فرزندت محمّد غرق شد. اما امام زين العابدين، با آن كه صداى ناله و بيتابى فرزندش را در ته چاه مى شنيد، از نماز خود دست نكشيد. همسر امام چون كار به درازا كشيد، از روى ناراحتى براى فرزندش، گفت: چقدر دل شما سخت است اى خاندان رسول خدا!
حضرت به نماز خود ادامه داد و بعد از آن كه آن را به طور كامل و تمام انجام داد، به طرف همسرش رفت و كنار چاه نشست و دستش را به ته چاه ـ كه جز با
۱.المناقب لابن شهرآشوب: 4/135.