وصى

تاريخ بغدادـ به نقل از ابو سعيد عقيصا ـ: همراه على عليه السلام از انبار ۴ به كوفه بازگشتم و او در ميان مردم بود. در كناره فرات، حركت مى كرديم كه راه را به سوى صحرا كج كرد. گروهى از مردم به دنبال او و گروهى از همان كناره آب رفتند و من از كسانى بودم كه با على عليه السلام داخل صحرا شدند. برخى گفتند: اى امير مؤمنان! ما از تشنگى مى ترسيم. امام فرمود: «خداوند، شما را سيراب مى كند» و راهبى در نزديكى ما بود. پس على عليه السلام به جايى آمد و گفت: «اين جا را بكَنيد». ما كَنديم و من نيز در ميان حفر كنندگان بودم، تا آن كه به سنگى برخورديم. على عليه السلام فرمود: «اين سنگ را برداريد». ديگران، ما را يارى كردند تا اين كه سنگ را بلند كرديم كه ناگهان، چشمه خنك و زلالى پديدار شد و ما از آن نوشيديم.

كتاب من لايحضره الفقيهـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: على عليه السلام در بَراثا ۴ در بازگشت از نبرد با خوارج، براى ما كه در حدود صد هزار مرد بوديم، نماز گزارد. پس مردى نصرانى از دِيْر خويش پايين آمد و گفت: فرمانده اين سپاه كيست؟ گفتيم: اين [شخص است]. پس به على عليه السلام رو كرد و سلام داد و گفت: اى سرور من! تو پيامبرى؟ فرمود: «نه. پيامبر، سرور من بود و درگذشت». گفت: پس تو، وصىّ پيامبرى؟ فرمود: «آرى». سپس امام عليه السلام به او فرمود: «بنشين. چه شد كه اين را پرسيدى؟». گفت: من اين دِير را به دليل وجود اين محل ساختم كه براثا باشد. در كتاب هاى نازل شده [از سوى خدا]، خوانده ام كه در اين مكان و با اين جمعيّت، كسى جز پيامبر يا وصىّ پيامبر، نماز نمى خوانَد و من آمده ام تا