جنگ بدر

المناقب، ابن شهر آشوبـ به نقل از محمّد بن حنفيّه ـ: پيامبر خدا در غزوه بدر، هنگامى كه اصحابش از تهيه آب وا ماندند، على عليه السلام را براى آب آوردن فرستاد. چون على عليه السلام به چاه متروك درآمد و مشك را از آب، پُر كرد، همين كه آن را بيرون آورد، بادى وزيد و آن را ريخت. او دوباره به چاه بازگشت و مشك را پُر كرد و بيرون آورد. بادى وزيد و آن را ريخت و همين گونه تا سه بار. بار چهارم، آن را پُر كرد و به نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آورد و قصّه را باز گفت. پيامبر خدا فرمود: «باد نخست، جبرئيل عليه السلام بود كه با هزار فرشته همراهش بر تو سلام دادند و باد دوم، ميكائيل عليه السلام بود كه با هزار فرشته همراهش بر تو سلام دادند و باد سوم، اسرافيل عليه السلام بود كه با هزار فرشته همراهش بر تو سلام

امام زين العابدين عليه السلام:چون مسلمانان در جنگ بدر تشنه شدند، على عليه السلام براى آب آوردن با مشك به سوى چاه متروكى مى رفت كه باد شديدى وزيد و گذشت. پس اندكى درنگ كرد. سپس باد ديگرى آمد و گذشت و بعد از آن، باد ديگرى وزيد كه نزديك بود او را از كارش باز دارد و او بر سر چاه بود. پس نشست تا [باد]گذشت و چون به نزد پيامبر خدا بازگشت، از ماجرا خبر داد. پس پيامبر خدا فرمود: «امّا باد نخست، جبرئيل عليه السلام با هزار فرشته و باد دوم، ميكائيل عليه السلام با هزار فرشته و باد سوم، اسرافيل عليه السلام با هزار فرشته بودند و بر تو سلام دادند و آنان ياور ما هستند و همان كسانى اند كه ابليس، آنها را ديد و پا پس كشيد و عقب عقب رفت تا آن كه گفت: «من بى ترديد، چيزى را مى بينم كه شما نمى بينيد. من از

السيرة النبوية، ابن هشامـ به نقل از ابن اسحاق، در ذكر وقايع جنگ بدر ـ: پس از او (اسود بن عبد الأسد مخزومى كه حمزه او را كشت)، عتبة بن ربيعه با برادرش شيبة بن ربيعه و پسرش وليد بن عتبه [براى جنگ] بيرون آمد و چون از صف جدا شد، هماورد طلبيد. پس سه جوان از انصار، بيرون آمدند: عوف و معوّذ، پسران حارث ـ كه نام مادرشان عفراء بود ـ، و مردى ديگر كه گفته مى شود عبد اللّه بن رواحه بود. گفتند: شما كيستيد؟ گفتند: ما گروهى از انصار هستيم. گفتند: ما به شما كارى نداريم. سپس مُنادىِ آنان ندا در داد: اى محمّد! همتايانمان از قوم خودمان را به سوى ما گسيل دار. پيامبر خدا فرمود: «اى عبيدة بن حارث، برخيز! اى حمزه، برخيز! اى على، برخيز!». پس چون برخاستند و به آنان نزديك شدند، گفتند: شما كيستيد؟

الإرشادـ به نقل از صالح بن كيسان ـ: عثمان بن عفّان بر سعيد بن عاص گذشت و گفت: بيا به نزد فرمان رواى مؤمنان، عمر بن خطّاب برويم و به گفتگو بپردازيم. پس رفتند. [سعيد بن عاص] مى گويد: امّا عثمان در جايى نشست كه دوست داشت؛ ولى من به كناره جمعيت خزيدم. پس عمر به من نگريست و گفت: چه شده است؟ از من چيزى به دل دارى؟ آيا مى پندارى كه من پدرت را كشتم؟ به خدا سوگند، دوست داشتم كه من كشنده اش بودم و اگر او را كشته بودم، از كشتن كافر، پوزش نمى خواستم؛ امّا من در جنگ بدر بر او گذشتم و ديدم كه همچون گاوى كه با شاخش زمين را شخم مى زند، در پى درگيرى است و دهانش چون قورباغه كف كرده است. چون چنين ديدم، از او ترسيدم و كناره گرفتم. به من گفت: كجا اى پسر خطّاب؟ و على، آهنگ او كرد و به وى دست يافت و به خدا

الإرشادـ به نقل از زُهْرى ـ: چون پيامبر خدا دانست كه نوفل بن خُوَيلِد در بدر حاضر شده است، فرمود: «خدايا! مرا از نوفل، كفايت كن». پس چون قريشْ شكافته و در هم شكسته شد، على بن ابى طالب عليه السلام او را ديد كه حيران است و نمى داند چه كند. پس به سوى او رفت و با شمشير، ضربه اى به او زد كه در سپر چرمى اش گير كرد. پس على عليه السلام آن را بيرون كشيد و ضربه اى بر ساق پايش ـ كه زرهش آن را نمى پوشاند ـ، وارد ساخت و آن را قطع كرد و سپس، كارش را تمام كرد و او را كشت. چون [على عليه السلام] به نزد پيامبر صلى الله عليه و آله بازگشت، شنيد كه مى فرمايد: «چه كسى از نوفل خبر دارد؟». به ايشان گفت: اى پيامبر خدا! من او را كشتم. پيامبر صلى الله عليه و آله تكبير گفت و گفت: «سپاس، خدايى را كه دعايم را

حلية الأولياءـ به نقل از محمّد بن ادريس شافعى ـ: مردى از بنى كنانه به نزد معاوية بن ابى سفيان رفت. معاويه به او گفت: آيا در بدر، حضور داشتى؟ گفت: آرى. گفت: مانند كه بودى؟ گفت: جوانى قوى، همچون صخره هاى ويرانگر. گفت: آنچه ديده اى و شاهد بوده اى، برايمان بگو. گفت: ما چيزى نبوديم، جز شاهدانى به مانند غايبان و پيروزى اى سريع تر از آن نديده ايم. گفت: آنچه ديده اى برايم توصيف كن. گفت: پيش تر از همه، على بن ابى طالب را ديدم؛ جوانى نو رسيده و شيرى هوشيار. حساب شده [لشكر را]مى شكافت و جلو مى رفت. كسى در برابرش نمى ايستاد، مگر آن كه او را مى كشت، و بر هيچ چيز ضربه نمى زد، مگر اين كه آن را مى دَريد. هيچ كس را از او شكافنده تر در صف دشمن نديدم. حمله مى برد و چپ و راست را هم به دقّت مى

الإرشاد:راويان شيعه و سنّى، هر دو، نام هاى مشركانى را كه امير مؤمنان در بدر كُشت، ثبت كرده اند و نقل هر دو گروه با هم موافق و همخوان است و از جمله آنها كه نام برده اند، اينان اند: وليد بن عتبه ـ چنان كه پيش تر گفتيم ـ، شجاع و پُردل و گستاخ و بى شرم بود و مردان از او مى ترسيدند؛ و عاص بن سعيد كه وحشتناك و بزرگ بود و قهرمانان از او وحشت داشتند و او همان كسى است كه عمر از مقابلش گريخت.؛ و طُعيمة بن عَدى، پسر نوفل كه از سرانِ گمراهان بود؛ و نَوفل بن خُوَيلد كه در ميان مشركان، از سخت ترين دشمنان پيامبر خدا بود و قريش، او را پيش مى انداخت و بزرگش مى داشت و اطاعتش مى كرد، و او كسى است كه ابو بكر و طلحه را پيش از هجرت، در مكّه با طنابى بست و يك روز تا شب، شكنجه شان كرد تا آن كه آزادى آن دو