حدیث دربارهاهل كار شايسته

الإمام الباقر عليه السلام:إنَّ اللّهَ عز و جل جَعَلَ لِلمَعروفِ أهلاً مِن خَلقِهِ، حَبَّبَ إلَيهِم فِعالَهُ، ووَجَّهَ لِطُلاّبِ المَعروفِ الطَّلَبَ إلَيهِم، ويَسَّرَ لَهُم قَضاءَهُ كَما يَسَّرَ الغَيثَ لِلأَرضِ المُجدِبَةِ لِيُحيِيَها ويُحيِيَ بِهِ أهلَها. وإنَّ اللّهَ جَعَلَ لِلمَعروفِ أعداءً مِن خَلقِهِ، بَغَّضَ إلَيهِمُ المَعروفَ وبَغَّضَ إلَيهِم فِعالَهُ، وحَظَرَ عَلى طُلاّبِ المَعروفِ الطَّلَبَ إلَيهِم، وحَظَرَ عَلَيهِم قَضاءَهُ كَما يُحَرِّمُ الغَيثَ عَلَى الأَرضِ المُجدِبَةِ لِيُهلِكَها ويُهلِكَ أهلَها، وما يَعفُو اللّهُ أكثَرُ. ۱
امام باقر عليه السلام:خداوند، كسانى از بندگانش را اهل معروف قرار داده و نيكوكارى را محبوب آنان ساخته است و جويندگان معروف را براى نيكى جستن، به سوى آنان گسيل داشته است و انجام دادن نيكى را برايشان آسان ساخته، آن گونه كه باران را به سوى زمين خشك و شوره زار، آسان روان مى سازد تا زمين را آباد كند و نيكوكاران را با نيكى، به حيات برساند. و خداوند برخى از بندگانش را دشمن معروف قرار داده و نيكى و نيكوكارى را در نظرشان نكوهيده ساخته است و جويندگان نيكى را از رفتن به سراغ آنان باز داشته است و انجام دادن نيكى را از آنان باز داشته، آن گونه كه باران را از زمين خشكيده باز مى دارد تا آن زمين و اهل آن هلاك شوند؛ و آنچه خدا در مى گذرد، بيشتر است ۲.
۱.الكافي: 4 / 25 / 2، الزهد للحسين بن سعيد: 32 / 84 نحوه وكلاهما عن أبي حمزة الثمالي، تحف العقول: 295 نحوه، بحار الأنوار: 74 / 419 / 45 وج 78 / 174 / 25؛ تاريخ أصبهان: 2 / 252 / 1604 عن اُبيّ بن كعب، قضاء الحوائج لابن أبي الدنيا: 23 / 4 عن أبي سعيد الخدري وكلاهما عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله، كنز العمّال: 6 / 519 / 16808.
۲.اشاره است به آيه شريف: «وَيَعْفُواْ عَن كَثِيرٍ» (مائده، آيه 15).

احادیث دیگر این موضوع

۸
كنز العمّالـ به نقل از ابن شهاب ـ: عمر بن خطّاب، على بن ابى طالب، جعفر بن ابى طالب و عبّاس بن عبد المطّلب در مسجد پيامبر خدا جمع بودند. از «كار شايسته (معروف)» صحبت به ميان آمد. على عليه السلامفرمود: «معروف، دژى از دژها و گنجى از گنج هاست. مبادا ناسپاسى ناسپاسان، تو را به انجام دادن نيكى، بى رغبت سازد! كه گاه تو را به نيكى، سپاسگزارى كند كسى كه از آن، هيچ بهره اى نبرده است و تو با سپاسِ آن سپاسگزار، به چيزى مى رسى كه ناسپاسِ انكاركننده، آن را تباه ساخته است». جعفر گفت: اى اهل معروف از ميان خاندان ابو طالب! عبارت متن عربى، تشويش جدّى دارد و ترجمه ما، برداشتى آزاد از آن است. چرا كه وقتى كار شايسته انجام مى دهى، پاداش، افتخار، ستايش و شكوه آن، از آنِ توست. چرا در پى سپاس از جانب ديگران بر كارى هستى كه براى خويش كرده اى؟! عبّاس گفت: معروف، استوارترينِ دژها وبزرگ ترين گنج هاست و جز با سه چيز به كمال نمى رسد: شتاب دادن در انجام دادن آن، كتمان آن، و كوچك دانستن آن؛ چرا كه وقتى در انجام دادن آن شتاب كنى، گوارايش ساخته اى، و چون كوچكش شمارى، بزرگش داشته اى، و چون كتمانش كنى، به كمالش رسانده اى. عمر بن خطّاب گفت: هر چيزى قُلّه اى دارد و قلّه كار شايسته، انجام دادن بى درنگ آن است. پيامبر خدا سر رسيد [و] فرمود: «درباره چه سخن مى گفتيد؟». گفتند: درباره معروف گفتگو مى كرديم. فرمود: «معروف، مثل نامَش، شناخته شده است و اهل معروف در دنيا، [همان]اهل معروف در آخرت اند».