حدیث دربارهزنان پرستار در نبردهاى پيامبر

حکمت‌نامه پیامبر اعظم(ص) ج ۱۳، ص ۵۳۹، ح ۱۱۰۴۹

الطبقات الكبرى عن محمّد بن عمر:شَهِدَت اُمُّ عُمارَةَ بِنتُ كَعبٍ اُحُداً مَعَ زَوجِها غَزِيَّةَ بنِ عَمرٍو وَابنَيها، وخَرَجَت مَعَهُم بِشَنٍّ لَها في أوَّلِ النَّهارِ تُريدُ أن تَسقِي الجَرحى، فَقاتَلَت يَومَئِذٍ وأبلَت بَلاءً حَسَناً، وجُرِحَتِ اثنَي عَشَرَ جُرحاً بَينَ طَعنَةٍ بِرُمحٍ أو ضَربَةٍ بِسَيفٍ، فَكانَت اُمُّ سَعيدٍ بِنتُ سَعدِ بنِ رَبيعٍ تَقولُ: دَخَلتُ عَلَيها فَقُلتُ: حَدِّثيني خَبَرَكِ يَومَ اُحُدٍ. قالَت: خَرَجتُ أوَّلَ النَّهارِ إلى اُحُدٍ وأنَا أنظُرُ ما يَصنَعُ النّاسُ، ومَعي سِقاءٌ فيهِ ماءٌ، فَانتَهَيتُ إلى رَسولِ اللّهِ وهُوَ في أصحابِهِ وَالدّولَةُ وَالرّيحُ لِلمُسلِمينَ، فَلَمَّا انهَزَمَ المُسلِمونَ انحَزتُ إلى رَسولِ اللّهِ، فَجَعَلتُ اُباشِرُ القِتالَ وأذُبُّ عَن رَسولِ اللّهِ بِالسَّيفِ وأرمي بِالقَوسِ، حَتّى خَلَصَت إلَيَّ الجِراحُ. ۱

الطبقات الكبرىـ به نقل از محمّد بن عمر ـ: اُمّ عُماره، دختر كعب، همراه با شوهرش غَزيّة بن عَمرو و نيز دو پسرش در نبرد اُحُد حضور يافت. او اوّلِ روز، مَشكى با خود برداشت و با سپاه اسلام، همراه شد، بِدان هدف كه به مجروحان، آب برساند. وى در آن نبرد، پيكار كرد و جانانه جنگيد و دوازده زخم، از ضربه نيزه تا ضربه شمشير، برداشت. اُمّ سعيد، دختر سعد بن ربيع، مى گفت: [روزى] بر او وارد شدم و گفتم: از ماجراى خود در نبرد اُحُد برايم بگو. گفت: در آغاز روز، روانه اُحُد شدم، در حالى كه مَشك آبى به همراه داشتم و مى نگريستم كه مردم، چه مى كنند. در اين ميان به پيامبر خدا رسيدم، در حالى كه در ميان يارانش بود و هنوز، چيرگى و سرافرازى، از آنِ مسلمانان بود. هنگامى كه مسلمانان شكست خوردند، به سمت پيامبر خدا رفتم و دست به پيكار زدم و با شمشير زدن يا با تير افكندن، از پيامبر خدا، دفاع مى كردم تا زمانى كه آن زخم ها به من رسيد.

۱.. الطبقات الكبرى: ج 8 ص 412؛ بحار الأنوار: ج 20 ص 132 نقلاً عن الواقدي نحوه.

کلیدواژه‌ها بیماری حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه پزشکی و بهداشت پرستاری +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

السنن الكبرى، نسايىـ به نقل از رُبيِّـع مقصود، رُبَيِّـع، دختر معوِّذ بن عفراء است. ـ: ما همراه با پيامبر خدا به پيكار مى رفتيم و به مردم، آب مى رسانديم، آنان را خدمت مى كرديم و مجروحان و كشتگان را به مدينه باز مى گردانديم.

صحيح البخارىـ به نقل از سهل بن سعد ساعدى ـ: هنگامى كه كلاه خود بر سرِ پيامبر خدا شكست، چهره وى به خون نشست و دندان رباعىِ چهار دندان واقع ميان دندان هاى پيشين (ثنايا) و دندان هاى نيش را در دو فك بالا و پايين، «رباعى» مى نامند. ايشان نيز شكست. على عليه السلام با سپر، آب مى آورد و فاطمه عليهاالسلام ـ كه بِدان جا آمد ـ خون را از چهره ايشان مى شست. فاطمه عليهاالسلامچون مشاهده كرد كه خون بر آب غلبه دارد، حصيرى را برداشت و سوزانْد و اين سوزانده را به زخم پيامبر خدا چسباند و پس از آن، خون، فرو نشست.

السيرة النبويّة، ابن هشامـ به نقل از ابن اسحاق ـ: پيامبر خدا، سعد بن مُعاذ را [براى مداوا] به خيمه زنى از خاندان اَسلَم ـ كه او را «رُفَيده» مى ناميدند ـ در مسجد خويش، فرستاده بود. رُفَيده، مجروحان را درمان مى كرد و به رايگان، به كسانى از مسلمانان كه گرفتارى اى داشتند، خدمت مى نمود. پيامبر خدا، هنگامى كه در نبرد خندق، تيرى به سعدْ اصابت كرد، به كسان وى چنين فرمان داده بود: «او را به خيمه رُفَيده ببريد تا وى را از نزديك، عيادت كنم».

المعجم الصغيرـ به نقل از اَنَس ـ: اُمّ سَلَمه گفت: اى پيامبر خدا! آيا مى توانم به همراهت روانه پيكار شوم؟ فرمود: «اى اُمّ سلمه! جهاد، بر زنان نوشته نشده است». اُمّ سلمه گفت: مجروحان را درمان مى كنم، چشم را علاج مى سازم و آب مى رسانم. فرمود: «در اين صورت، آرى».

صحيح مسلمـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر خدا، اُمّ سُلَيم و زنانى از انصار را با خود به پيكار مى برد و آنان، آب مى رساندند و مجروحان را درمان مى كردند.

الطبقات الكبرى:اُمّ سُلَيم، اسلام آورد و با پيامبر خدا، بيعت كرد و در نبرد حُنَين، در حالى كه به عبد اللّه بن ابى طلحه آبستن بود، حضور يافت. او پيش تر در نبرد اُحُد به تشنگان، آب مى رساند و مجروحان را درمان مى كرد.

الطبقات الكبرىـ به نقل از اُمّ سنان اسلمى ـ: هنگامى كه پيامبر خدا، آهنگ خيبر داشت، به حضور وى رسيدم و گفتم: اى پيامبر خدا! آيا در اين آهنگى كه دارى، مى توانم با تو روانه شوم تا در آن جا مَشكِ پاره شده اى را بدوزم، بيمار و مجروح را ـ اگر خداى نكرده، مجروحانى باشند ـ درمان كنم و پاسبانِ زاد و توشه باشم؟ پيامبر خدا فرمود: «به بركت خداوند، روانه شو؛ چرا كه دوستانى از تو، از خاندانت و از ديگر كسان، [پيش تر]با من سخن گفته اند و من به آنان اجازه داده ام. اگر خواستى، با خاندان خويش روانه شو و اگر هم خواستى، با ما». گفتم: با شما. فرمود: «پس با اُمّ سلمه، همسرم، همراه باش». پس من با او (اُمّ سلمه) بودم.

سنن الترمذىـ به نقل از يزيد بن هرمز ـ: نَجده حَرورى مقصود از «حرورى»، خارجى يا منسوب به خوارج است. در متون قديم، از خوارج با واژه حروريه (يعنى: گردآمدگان در حَروراء) نيز ياد شده است. نجده نيز همان كسى است كه يكى از گروه هاى عمده خوارج را به او نسبت داده اند. م. به ابن عبّاس نوشت و از او پرسيد: آيا پيامبر صلى الله عليه و آله زنان را به نبردها مى بُرد؟ و آيا براى آنان، سهمى مقرّر مى داشت؟ ابن عبّاس، در پاسخ او چنين نوشت: به من نامه نوشته اى و از من پرسيده اى كه: آيا پيامبر خدا، زنان را به پيكار مى بُرد؟ [آرى!] او زنان را به پيكار مى برد و آنان، بيماران را درمان مى كردند و از غنيمت نيز بهره اى داده مى شدند.