حدیث دربارهزنان پرستار در نبردهاى پيامبر

المعجم الصغير عن أنس:قالَت اُمُّ سَلَمَةَ: يا رَسولَ اللّهِ، أخرُجُ مَعَكَ إلَى الغَزوِ؟ فَقالَ: يا اُمَّ سَلَمَةَ، إنَّهُ لَم يُكتَب عَلَى النِّساءِ جِهادٌ. فَقالَت: اُداوِي الجَرحى، واُعالِجُ العَينَ، وأسقِي الماءَ. قالَ: فَنَعَم، إذاً. ۱

المعجم الصغيرـ به نقل از اَنَس ـ: اُمّ سَلَمه گفت: اى پيامبر خدا! آيا مى توانم به همراهت روانه پيكار شوم؟ فرمود: «اى اُمّ سلمه! جهاد، بر زنان نوشته نشده است». اُمّ سلمه گفت: مجروحان را درمان مى كنم، چشم را علاج مى سازم و آب مى رسانم. فرمود: «در اين صورت، آرى».

۱.. المعجم الصغير: ج 1 ص 117.

کلیدواژه‌ها بیماری حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه پزشکی و بهداشت پرستاری +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

السنن الكبرى، نسايىـ به نقل از رُبيِّـع مقصود، رُبَيِّـع، دختر معوِّذ بن عفراء است. ـ: ما همراه با پيامبر خدا به پيكار مى رفتيم و به مردم، آب مى رسانديم، آنان را خدمت مى كرديم و مجروحان و كشتگان را به مدينه باز مى گردانديم.

صحيح البخارىـ به نقل از سهل بن سعد ساعدى ـ: هنگامى كه كلاه خود بر سرِ پيامبر خدا شكست، چهره وى به خون نشست و دندان رباعىِ چهار دندان واقع ميان دندان هاى پيشين (ثنايا) و دندان هاى نيش را در دو فك بالا و پايين، «رباعى» مى نامند. ايشان نيز شكست. على عليه السلام با سپر، آب مى آورد و فاطمه عليهاالسلام ـ كه بِدان جا آمد ـ خون را از چهره ايشان مى شست. فاطمه عليهاالسلامچون مشاهده كرد كه خون بر آب غلبه دارد، حصيرى را برداشت و سوزانْد و اين سوزانده را به زخم پيامبر خدا چسباند و پس از آن، خون، فرو نشست.

السيرة النبويّة، ابن هشامـ به نقل از ابن اسحاق ـ: پيامبر خدا، سعد بن مُعاذ را [براى مداوا] به خيمه زنى از خاندان اَسلَم ـ كه او را «رُفَيده» مى ناميدند ـ در مسجد خويش، فرستاده بود. رُفَيده، مجروحان را درمان مى كرد و به رايگان، به كسانى از مسلمانان كه گرفتارى اى داشتند، خدمت مى نمود. پيامبر خدا، هنگامى كه در نبرد خندق، تيرى به سعدْ اصابت كرد، به كسان وى چنين فرمان داده بود: «او را به خيمه رُفَيده ببريد تا وى را از نزديك، عيادت كنم».

صحيح مسلمـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر خدا، اُمّ سُلَيم و زنانى از انصار را با خود به پيكار مى برد و آنان، آب مى رساندند و مجروحان را درمان مى كردند.

الطبقات الكبرى:اُمّ سُلَيم، اسلام آورد و با پيامبر خدا، بيعت كرد و در نبرد حُنَين، در حالى كه به عبد اللّه بن ابى طلحه آبستن بود، حضور يافت. او پيش تر در نبرد اُحُد به تشنگان، آب مى رساند و مجروحان را درمان مى كرد.

الطبقات الكبرىـ به نقل از اُمّ سنان اسلمى ـ: هنگامى كه پيامبر خدا، آهنگ خيبر داشت، به حضور وى رسيدم و گفتم: اى پيامبر خدا! آيا در اين آهنگى كه دارى، مى توانم با تو روانه شوم تا در آن جا مَشكِ پاره شده اى را بدوزم، بيمار و مجروح را ـ اگر خداى نكرده، مجروحانى باشند ـ درمان كنم و پاسبانِ زاد و توشه باشم؟ پيامبر خدا فرمود: «به بركت خداوند، روانه شو؛ چرا كه دوستانى از تو، از خاندانت و از ديگر كسان، [پيش تر]با من سخن گفته اند و من به آنان اجازه داده ام. اگر خواستى، با خاندان خويش روانه شو و اگر هم خواستى، با ما». گفتم: با شما. فرمود: «پس با اُمّ سلمه، همسرم، همراه باش». پس من با او (اُمّ سلمه) بودم.

سنن الترمذىـ به نقل از يزيد بن هرمز ـ: نَجده حَرورى مقصود از «حرورى»، خارجى يا منسوب به خوارج است. در متون قديم، از خوارج با واژه حروريه (يعنى: گردآمدگان در حَروراء) نيز ياد شده است. نجده نيز همان كسى است كه يكى از گروه هاى عمده خوارج را به او نسبت داده اند. م. به ابن عبّاس نوشت و از او پرسيد: آيا پيامبر صلى الله عليه و آله زنان را به نبردها مى بُرد؟ و آيا براى آنان، سهمى مقرّر مى داشت؟ ابن عبّاس، در پاسخ او چنين نوشت: به من نامه نوشته اى و از من پرسيده اى كه: آيا پيامبر خدا، زنان را به پيكار مى بُرد؟ [آرى!] او زنان را به پيكار مى برد و آنان، بيماران را درمان مى كردند و از غنيمت نيز بهره اى داده مى شدند.

صحيح مسلمـ به نقل از اُمّ عطيّه انصارى ـ: همراه پيامبر خدا، در هفت جنگ، حضور يافتم. من در خيمه گاه آنان مى ماندم و برايشان غذا آماده مى كردم، مجروحان را درمان مى نمودم و بيماران را پرستارى مى كردم.