حدیث دربارهحرام بودنِ آدمكشى

حکمت‌نامه پیامبر اعظم(ص) ج ۹، ص ۱۵۷، ح ۶۹۰۸

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

حرام بودنِ آدمكشى

عنه صلى الله عليه و آله:إنّ الرجُلَ لَيُدفَعُ عن بابِ الجَنّةِ أن يَنظُرَ إلَيها، بمِحجَمةٍ مِن دَمٍ يُريقُهُ مِن مُسلمٍ بغَيرِ حَقٍّ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر آدمى به اندازه شاخِ حجامت، خونى را از مسلمانى به ناحق بريزيد، از جلو درِ بهشت رانده مى شود تا نگاهش به بهشت نيفتد.

۱.كنز العمّال: ج 15 ص 27 ح 39921 عن بريدة.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های تربیتی کشتن آفات خودسازی +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سركش ترينِ مردم، كسى است كه بى گناهى را كه قصد كشتن او را نداشته است، بكُشد يا غير زننده خود را بزند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سركش ترينِ مردم بر خداوند متعال، كسى است كه آن را كه قصد كشتن او را نداشته است، بكُشد و آن را كه او را نزده، بزند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده، تا زمانى كه خون به ناحقى را نريزد، از گشايش دينى برخوردار است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دل بنده، هميشه پذيراى بيم و اميد است، تا آن گاه كه خونى را به ناحق بريزد. پس چون خون ريخت، دلش واژگون مى شود و بر اثر گناه، مانند كوره آهنگرى تفتيده و سياه مى شود و ديگر، نه كار خوب را خوب مى داند و نه كار بد را زشت مى شمارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در روز قيامت، نخستين چيزى كه درباره آن ميان مردم داورى مى شود، خون است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نخستين چيزى كه خداوند در روز قيامت درباره آن به داورى مى پردازد، [ريختن]خون است. خدا، دو فرزند آدم عليه السلام (هابيل و قابيل) را نگه مى دارد و ميان آنها داورى مى كند. سپس، ميان كسانى كه بعد از آنها آمده اند و دعواى خونى دارند، حكم مى شود، تا جايى كه از آنها كسى باقى نمى مانَد و حساب ديگر مردمان، پس از آنهاست، تا جايى كه مقتول با چهره اى خون آلود، قاتل خود را مى آورد و مى گويد: اين، مرا كُشت. خداوند مى فرمايد: «تو او را كشتى؟» و او نمى تواند سخنى را از خدا كتمان كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر همه دنيا نابود شوند، نزد خدا اهمّيتش كمتر از خونى است كه به ناحق ريخته شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[روز قيامت] مقتول، در حالى كه از شاه رگ هاى گردنش خون فوران مى كند، قاتل خود را مى گيرد و به پيشگاه خداوند قدرتمند مى آورد ومى گويد: پروردگارا! از اين بپرس كه به چه جرمى مرا كُشت؟ خداوند مى فرمايد: «به چه گناهى او را كشتى؟». مى گويد: او را كشتم تا فلانى به عزّت و قدرت برسد. به او گفته شود: «عزّت و اقتدار، از آنِ خداست».