حدیث دربارهحرام بودنِ آدمكشى

عنه صلى الله عليه و آله:أوَّلُ ما يَحكُمُ اللّهُ فيهِ يَومَ القِيامَةِ الدِّماءُ، فَيُوقِفُ ابنَي آدَمَ فَيَفصِلُ بينَهُما، ثُمّ الذينَ يَلونَهُما مِن أصحابِ الدِّماءِ حتّى لا يَبقى مِنهُم أحَدٌ، ثُمّ الناسُ بعدَ ذلكَ حتّى يَأتِيَ المَقتولُ بقاتِلِهِ، فَيَتَشَخَّبَ في دَمِهِ وجهُهُ فيقولَ: هذا قَتَلَني، فيَقولُ: أنتَ قَتَلتَهُ؟ فلا يَستَطيعُ أن يَكتُمَ اللّهَ حَديثا. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نخستين چيزى كه خداوند در روز قيامت درباره آن به داورى مى پردازد، [ريختن]خون است. خدا، دو فرزند آدم عليه السلام (هابيل و قابيل) را نگه مى دارد و ميان آنها داورى مى كند. سپس، ميان كسانى كه بعد از آنها آمده اند و دعواى خونى دارند، حكم مى شود، تا جايى كه از آنها كسى باقى نمى مانَد و حساب ديگر مردمان، پس از آنهاست، تا جايى كه مقتول با چهره اى خون آلود، قاتل خود را مى آورد و مى گويد: اين، مرا كُشت. خداوند مى فرمايد: «تو او را كشتى؟» و او نمى تواند سخنى را از خدا كتمان كند.

۱.الكافي: ج 7 ص 271 ح 2 عن جابر بن يزيد عن الإمام الباقر عليه السلام، بحارالأنوار: ج 104 ص 376 ح 35.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های تربیتی کشتن آفات خودسازی +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سركش ترينِ مردم، كسى است كه بى گناهى را كه قصد كشتن او را نداشته است، بكُشد يا غير زننده خود را بزند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سركش ترينِ مردم بر خداوند متعال، كسى است كه آن را كه قصد كشتن او را نداشته است، بكُشد و آن را كه او را نزده، بزند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده، تا زمانى كه خون به ناحقى را نريزد، از گشايش دينى برخوردار است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دل بنده، هميشه پذيراى بيم و اميد است، تا آن گاه كه خونى را به ناحق بريزد. پس چون خون ريخت، دلش واژگون مى شود و بر اثر گناه، مانند كوره آهنگرى تفتيده و سياه مى شود و ديگر، نه كار خوب را خوب مى داند و نه كار بد را زشت مى شمارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در روز قيامت، نخستين چيزى كه درباره آن ميان مردم داورى مى شود، خون است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر همه دنيا نابود شوند، نزد خدا اهمّيتش كمتر از خونى است كه به ناحق ريخته شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[روز قيامت] مقتول، در حالى كه از شاه رگ هاى گردنش خون فوران مى كند، قاتل خود را مى گيرد و به پيشگاه خداوند قدرتمند مى آورد ومى گويد: پروردگارا! از اين بپرس كه به چه جرمى مرا كُشت؟ خداوند مى فرمايد: «به چه گناهى او را كشتى؟». مى گويد: او را كشتم تا فلانى به عزّت و قدرت برسد. به او گفته شود: «عزّت و اقتدار، از آنِ خداست».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[روز قيامت] مردى، در حالى كه دست مردى را گرفته است، مى آيد و مى گويد: اى پروردگار من! اين، مرا كُشت. خداوند به او مى فرمايد: «چرا او را كشتى؟». پاسخ مى دهد: او را كشتم، تا عزّت و اقتدار، از آنِ تو باشد. خداوند مى فرمايد: «آن، از آنِ من است». مرد ديگرى در حالى كه دست مردى را گرفته است، مى آيد و مى گويد: پروردگار من! اين، مرا كُشت. خداوند مى فرمايد: «چرا او را كُشتى؟». پاسخ مى دهد: براى آن كه فلانى به عزّت و اقتدار برسد. خداوند مى فرمايد: «عزّت و اقتدار، از آنِ او نيست». پس به انتقام خون او كشته مى شود.