روزى تقدير و تقسيم شده است

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در مناظره وى با عبداللّه بن ابى اميه ـ: حكمرانى از آن خدا است؛ آن گونه كه خواهد، قسمت مى نمايد و هر گونه خواهد، عمل مى كند؛ در كارهايش حكمت مى ورزد و در اعمالش ستوده است. و اين است گفته خداى تعالى: «و گفتند چرا اين قرآن بر مردى بزرگ از اين دو شهر (= مكه و طايف) فرو فرستاده نشده است؟» و پاسخ خداوند چنين است: «آيا آنان رحمت پروردگار تو را تقسيم مى كنند؟» ـ اى محمّد! ـ «ماييم كه ميان آنان مايه گذرانشان را در زندگانى دنيا تقسيم كرده ايم» . پس خداوند برخى از ما را به برخى ديگر نيازمند نموده است: اين را به دارايى آن؛ و آن را به كالا يا خدمت اين. پس مى نگرى كه بزرگ ترين پادشاه يا برترين توانگر گاه به درويش ترين فقير به گونه اى محتاج مى گردد: يا كالايى دارد كه

امام على عليه السلام:همانا امر پروردگار همانند باريدن باران، به فراخور تقديرى كه خداوند از بيش يا كم براى هر كس تعيين فرموده، از آسمان بر زمين فرود مى آيد. پس اگر هر يك از شما را مصيبتى در خاندان و دارايى و جانش در رسيد و برادرش را ديد كه خاندان و دارايى و جانش فزونى مى پذيرد، مبادا فريفته شود؛ زيرا انسان مسلمان مادام كه اظهار پستى نكرده ـ تا از وى به خوارى ياد گردد و مردم فرومايه به سبب آن، بر وى برانگيخته شوند ـ از خيانت بر كنار است و همانند قماربازى است تيزچنگ كه از نخستين تيرهاى قمار خود انتظار پيروزى دارد تا هم بهره اى به دست آورد و هم باخت هايش را جبران كند. چنين است حال انسان مسلمان بر كنار از خيانت كه يكى از دو نيكى را از خداوند انتظار مى برد: يا فراخواننده به سوى خدا = مرگ را، كه