حدیث دربارهكسانى كه از آتش خارج مى شوند

مسند ابن حنبل ـ به نقل از ابو سعيد خدرى ـ : از پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله شنيدم كه مى‏فرمايد: «صراط بر روى جهنّم نصب مى‏شود و بر آن، خارهايى چونان خار سَعدان است. سپس مردم بر آن مى‏گذرند؛ عدّه‏اى به سلامت مى‏گذرند، عدّه‏اى مجروح شده از آن مى‏رَهَند، و عدّه‏اى نگه داشته و در آتش افكنده مى‏شوند. پس چون خداوند عز و جل از داورى ميان بندگان فراغت يافت، مؤمنان، مردانى را نمى‏يابند كه با آنان در دنيا، مانند آنان نماز مى‏خوانده‏اند، مانند آنان زكات مى‏داده‏اند، مانند آنان روزه مى‏گرفته‏اند، مانند آنان حج مى‏رفته‏اند، و مانند آنان جهاد مى‏كرده‏اند. پس مى‏گويند: پروردگارا! بندگانى از بندگان تو بودند كه در دنيا مانند ما نماز مى‏خواندند و مانند ما زكات مى‏دادند و مانند ما روزه مى‏گرفتند و مانند ما حج مى‏گزاردند و مانند ما به جهاد مى‏رفتند؛ ولى اكنون آنها را نمى‏بينيم! خداوند مى‏فرمايد: "به آتش برويد و كسانى از ايشان را كه در آن يافتيد، بيرون بياوريد"». پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «پس آنان را در حالى مى‏يابند كه آتش، آنها را به اندازه كردارهايشان، فرو گرفته است: يكى را تا مچ پاهايش گرفته، يكى را تا نيمه ساق پاهايش گرفته، يكى را تا زانوانش گرفته، يكى را تا كمرش گرفته، ديگرى را تا سينه‏اش گرفته و برخى را تا گردنشان گرفته و صورت‏هايشان را در ميان نگرفته است. از همه آنها مى‏خواهند كه از آتش بيرون آيند. سپس در آب زندگانى افكنده مى‏شوند». گفته شد: اى پيامبر خدا! آب زندگانى چيست؟ فرمود: «آب شستشوى اهل بهشت. آن گاه [كه در آن آب افتادند]، زراعت‏وار مى‏رويند، همچنان كه تخم و بذرهاى موجود در خس و خاشاك سيلاب مى‏رويند. سپس پيامبران در حقّ تمام كسانى كه از سرِ اخلاص، به يگانگى خداوند گواهى داده باشند، شفاعت مى‏كنند و آنها را از آتش بيرون مى‏آورند». پيامبر صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله [در ادامه] فرمود: «سپس خداوند به رحمت خويش، بر كسانى كه در آتش‏اند، مهر مى‏آورد و حتّى يك بنده را كه در دلش به قدر دانه‏اى ايمان بوده باشد، در آن باقى نمى‏گذارد و بيرونش مى‏آورد».