حدیث دربارهورود به دوزخ و خروج از آن
مسند ابن حنبل عن جابر بن عبداللّه: سَمِعتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ: الوُرودُ الدُّخولُ؛ لا يَبقى بَرٌّ ولا فاجِرٌ إلّا دَخَلَها، فَتَكونُ عَلَى المُؤمِنِ بَردا وسَلاما كَما كانَت عَلى إبراهيمَ، حَتّى إنَّ لِلنّارِ ـ أو قالَ: لِجَهَنَّمَ ـ ضَجيجا مِن بَردِهِم، ثُمَّ يُنَجِّي اللّهُ الَّذينَ اتَّقَوا وَيَذَرُ الظّالِمينَ فيها جِثِيّا. ۱
مسند ابن حنبل ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ : از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مىفرمايد: «ورود، به معناى داخل شدن است. ۲ هيچ نيكوكار و بدكارى نيست، مگر اين كه به دوزخ مىرود؛ امّا همچنان كه آتش بر ابراهيم سرد شد، دوزخ نيز بر مؤمن سرد و خنك مىگردد، تا جايى كه آتش» يا فرمود: دوزخ «از سردىِ آنان فريادش بلند مىشود. سپس خداوند، پرهيزگاران را مىرهاند و ستمكاران را از پافتاده، در آن رها مىكند».