حدیث دربارهغفلت

الإمام الصادق عليه ‏السلام: الكِبرُ رِداءُ اللّه‏ِ، فَمَن نازَعَ اللّه‏ُ شَيئا مِن ذلِكَ أكَبَّهُ اللّه‏ُ فِي النّارِ. ۱

امام صادق عليه ‏السلام: كبر و بزرگى، رداى خداست. بنا بر اين، هر كس در چيزى از آن با خداوند بستيزد، خداوند، او را در آتش سرنگون مى‏سازد.

۱.الكافي: ج 2 ص 310 ح 5 عن ليث المرادي، الزهد للحسين بن سعيد: ص 62 ح 164 عن إسحاق بن عمّار، مشكاة الأنوار: ص 401 ح 1328، بحار الأنوار: ج 73 ص 215 ح 5.

کلیدواژه‌ها غفلت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: اى بسا شادمانى كه زيانكار است و خود نمى‏داند، در حالى مى‏خورد و مى‏نوشد و مى‏خندد كه سزاوار است خداوند، او را در آتش فروزان درافكند.

امام على عليه ‏السلام: از دين خود غافل و به دنيايت آزمند مباش تا [مبادا] از آنچه برايت نمى‏ماند، بسيار گرد آورى و از آنچه برايت مى‏ماند، اندك داشته باشى و در نتيجه، تو را به آن عذاب سخت در آورد.

امام على عليه ‏السلام: چه شده است كه مخالفان شما، در گم‏راهى‏شان بينش‏دارتر از شما هستند و در بذل و بخششِ آنچه دارند، گشاده‏دست‏تر از شمايند؟! اين نيست مگر از آن روى كه شما به دنيا دل بسته‏ايد و به ستم و خوارى رضايت داده‏ايد، به حطام دنيا حريص گشته‏ايد و در آنچه مايه عزّت و سعادت شما و موجب قدرت شما در برابر كسى است كه بر شما سركشى و تعدّى كرده، كوتاهى ورزيده‏ايد. نه از پروردگارتان در آنچه به شما فرمان داده است [و آن را به جا نمى‏آوريد]، شرم مى‏داريد و نه به فكر خويشتنيد. هر روز با شما بدرفتارى و ستم مى‏شود؛ ولى شما از خواب [غفلت] خود بيدار نمى‏شويد و سستى‏تان به سر نمى‏آيد. آيا به سرزمينتان و دينتان نمى‏نگريد كه هر روز كهنه مى‏شود و شما همچنان در غفلت دنيازدگى به سر مى‏بريد؟! خداوند عز و جل مى‏فرمايد: «و به كسانى كه ستم كرده‏اند، متمايل مشويد كه آتش به شما مى‏رسد و در برابر خدا براى شما دوستانى نخواهد بود و سرانجام، يارى نخواهيد شد» .

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: متكبّران، در روز رستاخيز، چونان مورانِ انسان‏نما محشور مى‏شوند و خوارى، از هر سو آنان را فرا مى‏گيرد، و به سوى زندانى در جهنّم، به نام «بَوْلَس» يا: بُولَس. رانده مى‏شوند و آتشِ آتش‏ها اضافه «نار» به «انيار (آتش‏ها)» در متن حديث، براى مبالغه است. گويا اين آتش از فرط سوزندگى و شدّت گرمايش، با ديگر آتش‏ها چنان مى‏كند كه آن آتش‏ها با ديگر اشيا مى‏كنند. يا: چون اين آتش، اصل همه آتش‏هاى عالم است، آن را آتشِ آتش‏ها گفته‏اند. شايد هم اشاره باشد به «النَّارَ الْكُبْرَى» كه در قرآن كريم (اعلى: آيه 12) آمده است. آنها را فرو مى‏پوشاند و از عصاره دوزخيان، به نام «طينة الْخَبال»، به آنان مى‏نوشانند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس به اندازه دانه خردلى تكبّر در دلش باشد، خداوند، او را به رو، در آتش مى‏افكند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: خداوند عز و جل مى‏فرمايد: «بزرگى و والايى (كبريا) و نازِش، از آنِ من است و تقدير، راز من است. پس هر كه بر سر يكى از اينها با من بستيزد، او را در آتش فرو مى‏افكنم».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: خداوند عز و جل فرمود: «والايى، رداى من است و بزرگى، پاىْ‏جامه‏ام. پس هر كه بر سر يكى از اين دو با من بستيزد، او را در آتش مى‏افكنم».

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس در برابر خدا يك درجه بزرگى نمايد، خداوند، او را يك درجه پست و پايين مى‏آورد، [و اين ادامه دارد] تا جايى كه وى را در اسفل السافلين قرار دهد.