امام على عليه السلامـ در سفارشى به امام حسين عليه السلام ـ: فرزندم! انديشه، روشنايى به جاى مى گذارد و غفلت، تاريكى.

امام على عليه السلام:دستاورد خرد، كسب آبرو و پشت گرمى است و دستاورد نادانى، غفلت و خودبينى.

امام على عليه السلام:آن كه خردمند است، از خواب غفلت بيدار مى شود و براى سفر آخرت مهيّا مى گردد و خانه هميشگى خود را آباد مى كند.

امام على عليه السلام:ويژگى خردمندان، كمىِ شهوت و كمىِ غفلت است.

امام على عليه السلام:نيمى از خردمندى، بردبارى است و نيمه ديگرش، خود را به غفلت زدن [در مواردى كه اظهار آگاهى زيانبار است].

امام على عليه السلام:در برابر آنچه بر تو مى گذرد، بردبار باش؛ زيرا بردبارى، عيب ها را مى پوشاند. به راستى كه نيمى از خردمندى، بردبارى است و نيمه ديگرش، خود را به غفلت زدن.

امام على عليه السلام:مردمان، سه گروه اند: خردمند، نادان و بدكار. آيين خردمند، ديندارى، سرشت او بردبارى، و خوى او انديشه كردن است. اگر مورد پرسش واقع شود، پاسخ مى دهد؛ اگر تكلّم كند، به درستى سخن مى گويد؛ اگر گوش كند، ياد مى گيرد؛ اگر سخن بگويد، راست مى گويد؛ و اگر كسى به وى اعتماد كند، خواسته اش را روا مى سازد. نادان، اگر او را از امر نيكويى آگاه كنند، غفلت مى ورزد؛ اگر از جايگاه نيكويى فرو آورده شود، فرود مى آيد؛ اگر او را به كارى جاهلانه وا دارند، انجام مى دهد؛ و اگر سخن بگويد، دروغ مى گويد. وى خود، به دنبال آگاهى نمى رود و اگر او را آگاه سازند، آگاه نمى شود. بدكار را اگر امين بشمرى، خيانت مى ورزد، و اگر او را همراهى كنى، رسوايت مى سازد، و اگر بدو اعتماد ورزى، برايت خيرخواهى نمى كند.

امام باقر عليه‏السلام: پيامبر خدا فرمود: «بهترينِ شما، خردمندان هستند». گفته شد: اى پيامبر خدا! خردمندان كيستند؟ فرمود: «آنان، كسانى هستند كه از اخلاق نيكو برخوردارند، بردبار و باوقارند، به خويشان رسيدگى مى‏كنند و به پدران و مادران، نيكى روا مى‏دارند، به تهى‏دستان و همسايگان و يتيمانْ سركشى مى‏كنند، اطعام مى‏كنند، سلام را در جهان آشكار مى‏كنند، و هنگامى كه خوابْ مردمان را ربوده و در غفلت‏اند، آنان نماز مى‏گزارند».

امام على عليه‏السلام: بدانيد كه آرزو، خرد را دچار غفلت مى‏سازد و ياد خدا را به فراموشى مى‏سپارد.

امام على عليه‏السلام: آرزو، خرد را تباه مى‏كند، وعده‏ها را دروغ مى‏گرداند، به غفلت وا مى‏دارد و پشيمانى بر جاى مى‏گذارد.

امام على عليه‏السلام ـ خطاب به يارانش ـ : اُف بر شما كه از نكوهشتان، به ستوه آمده‏ام! اين رواست كه شما به زندگى دنيا به جاى آخرت، خشنود باشيد و به زبونى به جاى عزّت، تَن دهيد؟! چون شما را به جهاد با دشمنتان فرا مى‏خوانم، چنان چشمانتان گِرد مى‏شود كه گويا دچار سَكَرات مرگ شده‏ايد و از غفلت، مست گرديده‏ايد. باب فهم سخنانم، بر شما بسته شده است. از اين رو، به سرگردانى دچاريد، و گويى خردهايتان چنان آفت زده است كه توان انديشيدن نداريد.

امام باقر عليه السلام در وصيّتش به جابر جعفى ـ:حضور شرّ را با حضور دانش، از نفس خويش دور كن و دانش حاضر را با كردار خالصانه به كار بند و در كردار خالصانه با كمال بيدارى از غفلت بزرگ بپرهيز و كمال بيدارى را با هراسى صادقانه به دست آر و از خودآرايى نهان به زندگانى حاضر بپرهيز و با رهنمايى خرد، از گزافه كارى هوا و هوس، خود را نگهدار و هنگام چيرگى هوا، با ره جستن از دانش، باز ايست.

امام على عليه السلام:انديشه روشنايى و غفلت، گمراهى است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در بيان نشانه غافل ـ: امّا نشانه غافل چهار چيز است: نابينايى، اشتباه، بازى و فراموشى.

امام على عليه السلام:از غفلت بپرهيزيد كه از تباهى حسّ است.

امام على عليه السلام:هر كس غفلت كرد، نادان ماند.

امام على عليه السلام:استمرار غفلت، بينايى را كور مى كند.

امام على عليه السلام:غفلت، گمراهى است.

امام على عليه السلام:غفلت، گمراهى جانهاست.

امام على عليه السلام:آنكه مغلوب غفلت شود، دلش مى ميرد.