حدیث دربارهدرخواست آب و غذا

رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: يُلقى عَلى أهلِ النّارِ الجوعُ، فَيَعدِلُ ما هُم فيهِ مِنَ العَذابِ، فَيَستَغيثونَ، فَيُغاثونَ بِطَعامٍ مِن ضَريعٍ لا يُسمِنُ ولا يُغني مِن جوعٍ، فَيَستَغيثونَ بِالطَّعامِ، فَيُغاثونَ بِطَعامٍ ذي غُصَّةٍ، فَيَذكُرونَ أنَّهُم كانوا يُجيزونَ الغُصَصَ فِي الدُّنيا بِالشَّرابِ، فَيَستَغيثونَ بِالشَّرابِ، فَيُرفَعُ إلَيهِمُ الحَميمُ بِكَلاليبِ الحَديدِ، فَإِذا دَنَت مِن وُجوهِهِم شَوَت وُجوهَهُم، فَإِذا دَخَلَت بُطونَهُم قَطَعَت ما في بُطونِهِم. فَيَقولونَ: اُدعوا خَزَنَةَ جَهَنَّمَ، فَيَقولونَ: «أَوَ لَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُم بِالْبَيِّنَاتِ قَالُواْ بَلَى قَالُواْ فَادْعُواْ وَ مَا دُعَـؤُاْ الْكَـفِرِينَ إلَّا فِى ضَلَالٍ» فَيَقولونَ: اُدعوا مالِكا، فَيَقولونَ: «يَامَالِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَ» ! فَيُجيبُهُم: «إِنَّكُم مَّاكِثُونَ» . ۱

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: در دوزخيان، چنان گرسنگى‏اى افكنده مى‏شود كه با عذابى كه در آن به سر مى‏برند، برابرى مى‏كند. پس فرياد كمك‏خواهى بر مى‏دارند؛ ولى با خوراكى از خارِ خشك ـ كه نه فربه مى‏سازد و نه گرسنگى را مى‏زدايد ـ به فريادشان رسيده مى‏شود. دوباره فرياد بر مى‏آورند كه گرسنه‏ايم. اين بار، خوراكى گلوگير به آنان خورانده مى‏شود. به ياد مى‏آورند كه در دنيا اگر لقمه‏اى در گلويشان گير مى‏كرد، آن را با نوشيدن آب فرو مى‏بردند. پس آب مى‏طلبند، و با چنگك‏هاى آهنى، ظرف‏هاى آب جوشان به طرفشان برده مى‏شود. همين كه به نزديك صورت آنان مى‏رسد، چهره‏هايشان را بريان مى‏كند. و چون وارد معده‏هايشان شود، امعا و احشاى آنها را تكّه تكّه مى‏كند. در اين هنگام، مى‏گويند: نگهبانان جهنّم را بخوانيد. و آنها به ايشان مى‏گويند: «مگر پيامبرانتان دلايل روشن به سوى شما نياوردند؟! مى‏گويند: «چرا». مى‏گويند: پس بخوانيد؛ ولى دعاى كافران جز در بيراهه نيست» . دوزخيان مى‏گويند: مالك [ـِ دوزخ]را بخوانيد [و از او خواهش كنيد]، پس مى‏گويند: «اى مالك! پروردگارت [را بخوان تا] جان ما را بستاند» و او پاسخشان مى‏دهد كه: «شما ماندگاريد» .

۱.سنن الترمذي: ج 4 ص 707 ح 2586، صفة النار لابن أبي الدنيا: ص 65 ح 84، البعث والنشور: ص 303 ح 547 كلّها عن أبي الدرداء، المصنّف لابن أبي شيبة: ج 8 ص 93 ح 13 عن أبي الدرداء من دون إسنادٍ إليه صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله، كنزالعمّال: ج 14 ص 531 ح 39527 وراجع: إرشاد القلوب: ص 36.

کلیدواژه‌ها دوزخ احوال دوزخیان درخواست آب و غذا

احادیث دیگر این موضوع

الكافى ـ به نقل از زراره ـ : از امام باقر عليه ‏السلام در باره اين سخن خداى عز و جل پرسيدم: «روزى كه زمين به زمينى ديگر بَدَل مى‏شود» . فرمود: «به گِرده نانى خالص تبديل مى‏شود و مردم از آن مى‏خورند تا آن گاه كه از حسابرسى فارغ شوند». كسى گفت: در آن روز، آنان چندان گرفتارند كه به خوردن و آشاميدن نمى‏رسند! فرمود: «خداوند عز و جل آدمى‏زاده را ميانْ‏تهى آفريده است و ناگزير از خوردن و آشاميدن است. آيا در آن روز، آنان گرفتارترند يا كسانى كه در آتش‏اند؟ [حتّى] كسانى هم كه در آتش‏اند، آب [و غذا]مى‏طلبند، و خداوند عز و جل مى‏فرمايد: «و اگر آب بطلبند، با آبى چون مسِ گداخته به دادشان رسيده مى‏شود كه چهره‏ها را بريان مى‏كند، و چه بد نوشيدنى است آن!» ».

امام باقر يا امام صادق عليهماالسلام: اهل آتش، تشنه مى‏ميرند و تشنه وارد قبرهايشان مى‏شوند و تشنه به حشر مى‏آيند و تشنه داخل دوزخ مى‏شوند. پس، خويشاوندانشان را از دور در بهشت مى‏بينند و به آنها مى‏گويند: «از آن آب يا از آنچه خدا روزى‏تان كرده است، بر ما فرو ريزيد» .

امام صادق عليه ‏السلام: «روزِ ندا دادن به يكديگر» روزى است كه دوزخيان به بهشتيان ندا مى‏دهند كه: «از آن آب يا از آنچه خدا روزى‏تان كرده است، بر ما فرو ريزيد» .