درخواست آب و غذا
4 حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله: يُلقى عَلى أهلِ النّارِ الجوعُ، فَيَعدِلُ ما هُم فيهِ مِنَ العَذابِ، فَيَستَغيثونَ، فَيُغاثونَ بِطَعامٍ مِن ضَريعٍ لا يُسمِنُ ولا يُغني مِن جوعٍ، فَيَستَغيثونَ بِالطَّعامِ، فَيُغاثونَ بِطَعامٍ ذي غُصَّةٍ، فَيَذكُرونَ أنَّهُم كانوا يُجيزونَ الغُصَصَ فِي الدُّنيا بِالشَّرابِ، فَيَستَغيثونَ بِالشَّرابِ، فَيُرفَعُ إلَيهِمُ الحَميمُ بِكَلاليبِ الحَديدِ، فَإِذا دَنَت مِن وُجوهِهِم شَوَت وُجوهَهُم، فَإِذا دَخَلَت بُطونَهُم قَطَعَت ما في بُطونِهِم.
فَيَقولونَ: اُدعوا خَزَنَةَ جَهَنَّمَ، فَيَقولونَ: «أَوَ لَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُم بِالْبَيِّنَاتِ قَالُواْ بَلَى قَالُواْ فَادْعُواْ وَ مَا دُعَـؤُاْ الْكَـفِرِينَ إلَّا فِى ضَلَالٍ» فَيَقولونَ: اُدعوا
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: در دوزخيان، چنان گرسنگىاى افكنده مىشود كه با عذابى كه در آن به سر مىبرند، برابرى مىكند. پس فرياد كمكخواهى بر مىدارند؛ ولى با خوراكى از خارِ خشك ـ كه نه فربه مىسازد و نه گرسنگى را مىزدايد ـ به فريادشان رسيده مىشود. دوباره فرياد بر مىآورند كه گرسنهايم. اين بار، خوراكى گلوگير به آنان خورانده مىشود. به ياد مىآورند كه در دنيا اگر لقمهاى در گلويشان گير مىكرد، آن را با نوشيدن آب فرو مىبردند. پس آب مىطلبند، و با چنگكهاى آهنى، ظرفهاى آب جوشان به طرفشان برده مىشود. همين كه به نزديك صورت آنان مىرسد، چهرههايشان را بريان مىكند. و چون وارد معدههايشان شود، امعا و احشاى آنها را تكّه تكّه مىكند.
در اين هنگام، مىگويند: نگهبانان جهنّم را
۱.سنن الترمذي: ج 4 ص 707 ح 2586، صفة النار لابن أبي الدنيا: ص 65 ح 84، البعث والنشور: ص 303 ح 547 كلّها عن أبي الدرداء، المصنّف لابن أبي شيبة: ج 8 ص 93 ح 13 عن أبي الدرداء من دون إسنادٍ إليه صلى الله عليه و آله، كنزالعمّال: ج 14 ص 531 ح 39527 وراجع: إرشاد القلوب: ص 36.
الكافي عن زرارة: سَأَلتُ أبا جَعفَرٍ عليه السلام عَن قَولِ اللّهِ عز و جل: «يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ» ۱؟ قالَ: تُبَدَّلُ خُبزَةً نَقِيَّةً يَأكُلُ مِنهَا النّاسُ حَتّى يَفرُغوا مِنَ الحِسابِ. فَقالَ لَهُ قائِلٌ: إنَّهُم لَفي شُغُلٍ يَومَئِذٍ عَنِ الأَكلِ وَالشُّربِ! فَقالَ: إنَّ اللّهَ عز و جلخَلَقَ ابنَ آدَمَ أجوَفَ، ولا بُدَّ لَهُ مِنَ الطَّعامِ وَالشَّرابِ، أهُم أشَدُّ شُغلاً يَومَئِذٍ أم مَن فِي النّارِ؟ فَقَدِ
استَغاثوا، وَاللّهُ عز و جل يَقولُ: «وَ إِن يَسْتَغِيثُواْ يُغَاثُواْ بِمَاءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِى الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرَابُ» . ۲
الكافى ـ به نقل از زراره ـ : از امام باقر عليه السلام در باره اين سخن خداى عز و جل پرسيدم: «روزى كه زمين به زمينى ديگر بَدَل مىشود» .
فرمود: «به گِرده نانى خالص تبديل مىشود و مردم از آن مىخورند تا آن گاه كه از حسابرسى فارغ شوند».
كسى گفت: در آن روز، آنان چندان گرفتارند كه به خوردن و آشاميدن نمىرسند!
فرمود: «خداوند عز و جل آدمىزاده را ميانْتهى آفريده است و ناگزير از خوردن و آشاميدن است. آيا در آن روز، آنان گرفتارترند يا كسانى كه در آتشاند؟ [حتّى]
كسانى هم كه در آتشاند، آب [و غذا]مىطلبند، و خداوند عز و جل مىفرمايد: «و اگر آب بطلبند، با آبى چون مسِ گداخته به دادشان رسيده مىشود كه چهرهها را بريان مىكند، و چه بد نوشيدنى است آن!» ».
الإمام الباقر أو الإمام الصّادق عليهماالسلام: إِنَّ أَهلَ النّارِ يَموتُونَ عِطاشا، وَ يَدخُلونَ قُبورَهُم عِطاشا، وَيُحشَرُونَ عِطاشا، وَيَدخُلونَ جَهَنَّمَ عِطاشا، فَيُرفَعُ لَهُم قَراباتُهُم مِنَ الجَنَّةِ فَيَقولونَ: «أَفِيضُوا عَلَينَا مِنَ المَاءِ أَو مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ» . ۱
امام باقر يا امام صادق عليهماالسلام: اهل آتش، تشنه مىميرند و تشنه وارد قبرهايشان مىشوند و تشنه به حشر مىآيند و تشنه داخل دوزخ مىشوند. پس، خويشاوندانشان را از دور در بهشت مىبينند و به آنها مىگويند: «از آن آب يا از آنچه خدا روزىتان كرده است، بر ما فرو ريزيد» .
۱.تفسير العيّاشي: ج 2 ص 19 ح 49 عن إبراهيم بن عبد الحميد، بحار الأنوار: ج 8 ص 338 ح 17 وراجع: تفسير الطّبري: ج 9 الجزء 16 ص 127.
امام صادق عليه السلام: «روزِ ندا دادن به يكديگر» روزى است كه دوزخيان به بهشتيان ندا مىدهند كه: «از آن آب يا از آنچه خدا روزىتان كرده است، بر ما فرو ريزيد» .