حدیث دربارههاويه (سياه چال)

الإمام عليّ عليه ‏السلام: ألا وإنَّ الدُّنيا دارٌ غَرّارَةٌ خَدّاعَةٌ، تَنكِحُ في كُلِّ يَومٍ بَعلاً، وتَقتُلُ في كُلِّ لَيلَةٍ أهلاً، وتُفَرِّقُ في كُلِّ ساعَةٍ شَملاً، فَكَم مِن مُنافِسٍ فيها وراكِنٍ إلَيها مِنَ الاُمَمِ السّالِفَةِ، قَد قَذَفَتهُم فِي الهاوِيَةِ، ودَمَّرَتهُم تَدميرا، وتَبَّرَتهُم ۱ تَتبيرا. ۲
امام على عليه ‏السلام: آگاه باشيد كه دنيا، سرايى فريبنده و حيله‏گر است. هر، روز شويى مى‏كند و هر شب، همسرى را مى‏كُشد و هر ساعتى، جمعى را از هم مى‏پراكند. چه بسيارند امّت‏هايى كه در گذشته، براى اين دنيا سخت كوشيدند و به آن روى آوردند؛ ولى دنيا آنان را در سياه‏چال دوزخ پرتاب نمود و به كلّى تباه و نابودشان كرد.
۱.تَبَّرَهُ تَتبيرا: أي كَسَّرَهُ وأهلَكهُ (النهاية: ج 1 ص 179 «تبر»).
۲.الأمالي للطوسي: ص 685 ح 1456 عن ابن عبّاس، بحارالأنوار: ج 77 ص 374 ح 36.

احادیث دیگر این موضوع

۲
تفسير الطبرى ـ به نقل از عبد اللّه‏ بن مسعود ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «كشته شدن در راه خدا، همه گناهان را پاك مى‏كند» يا فرمود: «هر چيزى را پاك مى‏كند، بجز امانت را. [روز قيامت] شخصى را كه امانتى نزدش بوده [و آن را ادا نكرده‏است]، مى‏آورند و به او گفته مى‏شود: "امانتت را ادا كن". مى‏گويد: پروردگارا! دنيا سپرى شده است. سه مرتبه [اين سخنان، ردّ و بدل مى‏شود] و سپس گفته مى‏شود: "او را به سياه‏چال ببريد". او را به آن جا مى‏بَرَند و در آن فرو مى‏افتد و چون به قعرش رسيد، آن امانت را عينا در آن جا مى‏يابد. پس آن را بر مى‏دارد و بر دوش خود مى‏نهد و تا لبه جهنّم بالا مى‏آورد؛ ولى‏همين كه ديد بيرون آمده است، دو باره آن امانت در جهنّم فرو مى‏لغزد و او نيز در پىِ آن پايين مى‏رود، و اين وضع تا ابد تكرار مى‏شود». گفته‏اند كه اين امانت، شامل امانت در نماز، امانت در روزه و امانت در گفتار مى‏شود و از همه مهم‏تر، سپرده‏ها [ى امانىِ مردم نزد يكديگر] است.