حدیث دربارههاويه (سياه چال)

تفسير الطبري عن عبداللّه‏ بن مسعود عن رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: القَتلُ في سَبيلِ اللّه‏ِ يُكَفِّرُ الذُّنوبَ كُلَّها ـ أو قالَ: يُكَفِّرُ كُلَّ شَيءٍ ـ إلَا الأَمانَةَ؛ يُؤتى بِصاحِبِ الأَمانَةِ فَيُقالُ لَهُ: أدِّ أمانَتَكَ، فَيَقولُ: أي رَبِّ، وقَد ذَهَبَتِ الدُّنيا ـ ثَلاثا ـ! فَيُقالُ: اِذهَبوا بِهِ إلىَ الهاوِيَةِ. فيُذهَبُ بِهِ إلَيها، فَيَهوي فيها حَتّى يَنتَهي إلى قَعرِها، فَيَجِدُها هُناكَ كَهَيئَتِها، فَيَحمِلُها فَيَضَعُها عَلى عاتِقِهِ، فَيَصعَدُ بِها إلى شَفيرِ جَهَنَّمَ، حَتّى إذا رَأى أنَّهُ قَد خَرَجَ زَلَّت فَهَوى في أثَرِها أبَدَ الآبِدينَ. قالوا: وَالأَمانَةُ فِي الصَّلاةِ، وَالأَمانَةُ فِي الصَّومِ، وَالأَمانَةُ فِي الحَديثِ، وأشَدُّ ذلِكَ الوَدائِعُ. ۱

تفسير الطبرى ـ به نقل از عبد اللّه‏ بن مسعود ـ : پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله فرمود: «كشته شدن در راه خدا، همه گناهان را پاك مى‏كند» يا فرمود: «هر چيزى را پاك مى‏كند، بجز امانت را. [روز قيامت] شخصى را كه امانتى نزدش بوده [و آن را ادا نكرده‏است]، مى‏آورند و به او گفته مى‏شود: "امانتت را ادا كن". مى‏گويد: پروردگارا! دنيا سپرى شده است. سه مرتبه [اين سخنان، ردّ و بدل مى‏شود] و سپس گفته مى‏شود: "او را به سياه‏چال ببريد". او را به آن جا مى‏بَرَند و در آن فرو مى‏افتد و چون به قعرش رسيد، آن امانت را عينا در آن جا مى‏يابد. پس آن را بر مى‏دارد و بر دوش خود مى‏نهد و تا لبه جهنّم بالا مى‏آورد؛ ولى‏همين كه ديد بيرون آمده است، دو باره آن امانت در جهنّم فرو مى‏لغزد و او نيز در پىِ آن پايين مى‏رود، و اين وضع تا ابد تكرار مى‏شود». گفته‏اند كه اين امانت، شامل امانت در نماز، امانت در روزه و امانت در گفتار مى‏شود و از همه مهم‏تر، سپرده‏ها [ى امانىِ مردم نزد يكديگر] است.

۱.تفسير الطبري: ج 12 الجزء 22 ص 56، تفسير ابن كثير: ج 6 ص 479 كلاهما عن عبداللّه‏ بن مسعود، عوالي اللآلي: ج 1 ص 121 ح 50 عن عبداللّه‏ بن عمر نحوه.

کلیدواژه‌ها دوزخ نام های دوزخ هاویه سیاه چال

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه ‏السلام: آگاه باشيد كه دنيا، سرايى فريبنده و حيله‏گر است. هر، روز شويى مى‏كند و هر شب، همسرى را مى‏كُشد و هر ساعتى، جمعى را از هم مى‏پراكند. چه بسيارند امّت‏هايى كه در گذشته، براى اين دنيا سخت كوشيدند و به آن روى آوردند؛ ولى دنيا آنان را در سياه‏چال دوزخ پرتاب نمود و به كلّى تباه و نابودشان كرد.

امام زين العابدين عليه ‏السلام ـ در دعا ـ : آقاى من! اعتماد و تكيه و اميد و توكّل من، به توست. به رحمت تو چنگ در زده‏ام و به آستان تو بار مى‏افكنم. بخشايش تو را مى‏طلبم و به اميد كَرَم تو ـ اى پروردگار من ـ دعايم را آغاز مى‏كنم. رفع درويشى‏ام را از تو اميد دارم و با توانگرىِ تو، فقر خويش را جبران مى‏كنم. زير سايه عفو تو ايستاده‏ام، به بخشندگى و بزرگوارىِ تو مى‏نگرم و به احسان تو چشم مى‏دوزم. پس مرا به آتش مسوزان، كه تو نقطه اميد و آرزوىِ منى، و مرا در سياه‏چال دوزخ، جاى مده؛ كه تو [مايه دل‏شادى و] نور ديده منى.