دعا

امام على عليه السلام ـدر «مناجات شعبانيه» ـ: خدايا! كمال [گسستن از همه و] روى آوردن به خودت را ارزانى ام بدار و ديدگانِ دل هاى ما را با فروغِ نگاهى كه به تو مى افكنند، روشنايى بخش، تا آن گاه كه ديدگان دل ها، پرده هاى نور را از هم بدرند و به كانون عظمت [تو] بار يابند و جان هاى ما به شُكوه قدس و پاكى تو بياويزند.

امام حسين عليه السلام ـدر دعاى قنوت ـ: بار خدايا! با اين همه، من به تو پناه آورده ام. و در آنچه به من نشان داده اى، بينايم. پس مرا از حمايت خويش، بى بهره مگذار. و مرا در مسير خويش، با بينش [و آگاهى]قرار ده.

امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعاهاى سحر شب هاى ماه رمضان ـ:بار خدايا! بصيرت در دينت و فهميدن احكامت و فهم عميق در علمت را به من عطا كن و نيز دو بهره از رحمتت و وَرَعى كه مرا از گناهانت باز دارد، و رويم را با نور خود، سپيد گردان.

امام صادق عليه السلام ـ در دعايى كه براى دردِ چشم آموخت ـ:و در ديده ام، روشنايى قرار ده و در دينم، بصيرت.

امام صادق عليه السلام:به نام بزرگت، از تو مى خواهم كه خشنودى ات را در هنگام خشم، گشايش را در هنگام رنج [و گرفتارى]، روشنايى را در وقت تاريكى و بصيرت را در زمان در هم شدن امور بر اثر فتنه [نصيبم كنى].

امام صادق عليه السلام:ستايش، خداى را كه صاحبِ ستايش و سزاوارِ آن و منتهاى آن و جايگاه آن است. بار خدايا! از تو مى خواهم هدايت شدن از گم راهى را، و بينا شدن از كورى را، و به راه آمدن از كج روى را.

امام رضا عليه السلام ـدر كتاب فقه منسوب به ايشان ـ: و هر گاه خواستى سرمه بكِشى، ميل را در دست راستت بگير و آن را در سرمه دان بزن و «بسم اللّه» بگو. همچنين، هنگامى كه ميل را در چشم قرار دادى، بگو: «بار خدايا! چشمم را روشنى گردان، و در آن، نورى قرار ده كه با آن، حقّ تو را ببينم و مرا به راه حق، راه نمايى كن و به راه درست، ارشادم فرما. بار خدايا! دنيا و آخرتم را بر من، روشن ساز».

امام عسكرى عليه السلام:بار خدايا! بر محمّد و خاندان او، درود فرست. و بيمارى ام را به تن درستى و نادارى ام را به گشايش، تبديل كن و بدنم را سراسرْ سالم بدار و بصيرت و نگاهى نافذ در دينم، عطايم فرما.