امام على عليه السلام:در روز صلح حديبيّه كه مشركان، پيامبر و همراهانش را برگرداندند و اجازه ندادند وارد مسجد الحرام شود، رسول خدا صلى الله عليه و آله با آنان مصالحه كرد و ميان خود صلحنامه اى نوشتند. كاتب صلح نامه من بودم. نوشتم: باسمك اللهم، اين نوشته اى است ميان محمّد رسول خدا و قريش. سهيل بن عمرو گفت: اگر قبول داشتيم كه تو رسول خدا هستى ديگر كسى با تو دعوا نداشت. من گفتم: به كورى چشم تو، او رسول خداست. رسول خدا به من فرمود: آنچه او مى خواهد بنويس. اى على! بعد از من تو نيز به چنين درخواستى تن خواهى داد. زمانى كه صلح نامه ميان خود و شاميان را مى نوشتم، نوشتم: بسم اللّه الرحمن الرحيم. اين نوشته اى است ميان على امير المؤمنين و معاوية بن ابى سفيان. معاويه و عمرو بن عاص گفتند: اگر قبول داشتيم

بحار الأنوارـ به نقل از اصبغ بن نباته ـ: امام على عليه السلام فرمود: اگر كرسى قضاوت برايم نهاده شود و من بر آن بنشينم، هر آينه ميان پيروان تورات بر اساس تورات داورى خواهم كرد و ميان پيروان انجيل مطابق انجيل آنها و ميان پيروان زبور بر پايه زبورشان و ميان پيروان فرقان، مطابق فرقانشان؛ داورى اى كه به درگاه خداوند بالا رود و بدرخشد. به خدا قسم، هيچ آيه اى از كتاب خدا در شب يا روز نازل نشد، مگر اينكه مى دانم درباره چه كسى نازل شده است و هيچ فرد قرشى نبود كه به سنّ بلوغ رسيده باشد، مگر اينكه آيه اى از كتاب خدا درباره او نازل شده كه او را به سوى بهشت يا دوزخ سوق مى دهد. مردى برخاست و گفت: اى امير مؤمنان! چه آيه اى درباره تو نازل شده است؟ حضرت به او فرمود: مگر نشنيده اى كه خداوند مى فرمايد: «أ فمن

بحار الأنوار:سيوطى در درّ المنثور از امام على عليه السلام نقل مى كند: هيچ مردى از قريش نيست، مگر اينكه آياتى چند از قرآن درباره او نازل شد. مردى گفت: درباره خود تو چه نازل شده است؟ حضرت فرمود: مگر سوره هود را نمى خوانى «ا فمن كان على بيّنة من ربّه و يتلوه شاهد منه»؟ رسول خدا صلى الله عليه و آله بيّنه اى از جانب پروردگارش دارد و من گواهى از [خاندان] او هستم. سيوطى گفت: ابن مردويه و ابن عساكر از على عليه السلام درباره اين آيه آورده اند كه فرمود: رسول خدا صلى الله عليه و آله «بيّنه اى از پروردگارش» دارد و من «شاهدى از خود او» هستم. [سيوطى] مى گويد: ابن مردويه از طريق ديگرى از على عليه السلام آورده است كه فرمود: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «اَ فَمن كان على بيّنة من ربّه» من هستم و «و

امام صادق عليه السلامـ در حديثى پيرامون صلح حديبيه ـفرمود: حفص بن احنف و سهيل بن عمرو نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله برگشتند و گفتند: اى محمّد! قريش شرط تو را درباره آزاد بودن دين اسلام و مجبور نكردن كسى نسبت به دينش، پذيرفتند. پس، رسول خدا صلى الله عليه و آله قلم و دوات خواست و امير المؤمنين عليه السلام را صدا زد و فرمود: بنويس. امير المؤمنين عليه السلام نوشت: بسم اللّه الرحمن الرحيم. سهيل بن عمرو گفت: ما خدايى به نام رحمان نمى شناسيم. مانند پدرانت بنويس «باسمك اللهم». رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: بنويس «باسمك اللهم»؛ زيرا اين نيز يكى از نام هاى خداست. امير المؤمنين سپس نوشت: اين عهدنامه اى است ميان محمّد رسول خدا و سران قريش. سهيل بن عمرو باز گفت: اگر ما قبول داشتيم تو رسول خدا

امام رضا عليه السلامـ به نقل از پدرانش عليهم السلامفرمود: امام على عليه السلام در روز جمعه اى كه بر منبر خطبه مى خواند فرمود: سوگند به آنكه دانه را شكافت و انسان را آفريد، هيچ مرد قرشى نبود كه به سنّ بلوغ رسيده باشد، مگر اينكه آيه اى از كتاب خداوند عزّ و جلّ درباره او نازل شد و من آن مرد و آن آيه را مى شناسم. مردى برخاست و عرض كرد: اى امير مؤمنان! آيه اى كه درباره تو نازل شده كدام است؟ فرمود: حال كه پرسيدى، گوش كن و لازم نيست كه در اين باره از شخص ديگرى هم بپرسى. آيا سوره هود را خوانده اى؟ عرض كرد: آرى، اى امير مؤمنان! فرمود: پس، شنيده اى كه خداوند عز و جل مى فرمايد: «ا فمن كان على بيّنة من ربّه و يتلوه شاهد منه»؟ عرض كرد: آرى. فرمود: آن كسى كه از جانب پروردگارش بيّنه اى دارد، محمّد صلى