امام باقر عليه‏السلام: محمّد بن شهاب زُهْرى، افسرده و اندوهگين بر امام سجاد (زين العابدين) عليه‏السلاموارد شد. حضرت به او فرمود: «چرا غمناك و اندوهگينى؟». گفت: اى پسر پيامبر خدا! به محنت حسودان بر نعمت‏هايم و آزمندانِ به موقعيّتم گرفتار آمده‏ام و نيز اين [محنت] كه به كسى خوبى كرده و به خيرش اميدوار بودم و پندارم خطا بود، و از اين همه، غم و اندوه پياپى به سراغم مى‏آيد. حضرت سجّاد عليه‏السلام فرمود: «زبانت را از زيان زدن به خودت نگه دار تا مالك برادرانت شوى». زُهْرى گفت: اى پسر پيامبر خدا! من با سخنانى كه مى‏پراكَنم، به آنان خوبى مى‏كنم [و بر دانش آنان مى‏افزايم]. امام سجاد عليه‏السلامفرمود: «هيهات! مبادا براى اين كار، دچار خودبينى شوى. مبادا چيزى بر زبان آورى كه نادرستىِ آن زودتر