پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به سفارشم درباره نيكى با اسيران عمل كنيد.

امام على عليه السلام:غذا دادن به اسير و خوشرفتارى با او حقّى است واجب، هر چند [بخواهى]فردا او را بكشى.

امام على عليه السلامـ پس از آن كه ابن ملجم بر او ضربت زد، به حسن و حسين عليهما السلام ـفرمود: اين اسير را زندانى كنيد و به او غذا و آب دهيد و در اسارت با وى خوشرفتار باشيد.

امام باقر عليه السلام:على عليه السلام [از رسول خدا صلى الله عليه و آله]پرسيد: اى پيامبر خدا! كدام صدقه، برتر است؟ فرمود: به اسيرى كه چشمانش [از ضعف] تيره و تار شده است.

امام صادق عليه السلام:على عليه السلام كسى را كه زندانى مى شد، از بيت المال مسلمانان غذا مى داد.

امام صادق عليه السلام:غذا دادن به اسير حقّى است به گردن كسى كه او را به اسارت گرفته است، هر چند بنا باشد فردا كشته شود. بايد به اسير، آب و خوراك و جاى مناسب داد و با او مدارا كرد، كافر باشد يا غير كافر.

تهذيب الأحكام:در جنگ صفّين، اسيرى را نزد امام على عليه السلام آوردند. او با على عليه السلام بيعت كرد و امام به او فرمود: تو را نمى كشم، من از خداى جهانيان بيم دارم. سپس او را آزاد گذاشت و لباس و وسايلش را به او بازگرداند.

الكافىـ به نقل از زهرى ـ: امام زين العابدين عليه السلام فرمود: چون اسيرى گرفتى كه از راه رفتن عاجز بود و وسيله سوارى نداشتى، او را رها كن و مكش، زيرا نمى دانى كه حكم رهبر درباره او چيست. و امام فرمود: اسير چون مسلمان شود، خونش محترم و محفوظ شده و جزو غنائم گشته است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در روز فتح مكّه ـفرمود: بعد از امروز تا روز قيامت، هيچ قُرَشى را كه اسير باشد نبايد كُشت.

عوالى اللآلى:ابو غرّه جُمَحىّ در جنگ بدر اسير شد. به پيامبر گفت: اى محمّد! من مردى عيالوارم. منّت نهاده مرا آزاد كن. پيامبر هم او را آزاد كرد، به شرط آن كه دوباره در جنگ [با مسلمانان] شركت نكند. او به مكّه رفت و گفت: محمّد را مسخره كردم [و دروغ گفتم] پس آزادم كرد. در جنگ احد مجدداً شركت جست، رسول خدا صلى الله عليه و آله دعا كرد كه از چنگ مسلمانان فرار نكند. ابو غرّه اسير شد. [و مانند دفعه قبل]گفت: من مردى عيالوارم، منّت نهاده آزادم كن. پيامبر فرمود: آزادت كنم كه به مكّه برگردى و در جمع قريش بگويى: محمّد را مسخره كردم؟ مؤمن از يك سوراخ دوبار گزيده نمى شود. آن گاه با دست خود او را كشت.

وقعة صفّين:امام على عليه السلام هرگاه از سپاه شام اسيرى مى گرفت، آزادش مى كرد مگر اين كه يكى از يارانش را كشته بود كه در اين صورت او را مى كشت. وقتى اسيرى را آزاد مى كرد، اگر دوباره به جنگ مى آمد او را مى كشت و آزادش نمى كرد.

كنز العمّالـ به نقل از يزيد بن بلال ـ: در جنگ صفّين با امام على عليه السلام بودم. چون اسيرى را نزد امير المؤمنين عليه السلام مى آوردند مى فرمود: من هرگز تو را در اسارت نمى كشم، من از خداوند خداوندگار جهانيان مى ترسم. حضرت جنگ افزارش را مى گرفت و او را سوگند مى داد كه ديگر به جنگ وى نيايد و چهار درهم به او مى داد.

امام صادق عليه السلام:رسول خدا صلى الله عليه و آله هرگز اسيرى را نكشت، مگر يك نفر را: عقبة بن ابى معيط، و اُبَىَّ بن ابى خَلَف را نيز نيزه اى زد كه بر اثر آن بعداً مُرد.