فیلترها
نتایج جستجو برای «کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است»: ۶ حدیث
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره آيه «و ايّام خدا را به آنان يادآورى كن» ـفرمود: يعنى نعمت ها و الطاف او را.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره همين آيه ـفرمود: ايّام اللّه، نعمت هاى اوست و بلاىِ او، همان كيفرهاى خداوند سبحان است.
۱.الميزان في تفسير القرآن: 12 / 19.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:فبَعَثَ فيهِم رُسُلَهُ، و واتَرَ إلَيهِم أنبياءَهُ، لِيَستأدُوهُم مِيثاقَ فِطرَتِهِ، و يُذَكِّروهُم مَنسِيَّ نِعمَتِهِ. ۱
امام على عليه السلام:پس، فرستادگان خود را در ميان آنان برانگيخت و پيامبرانش را پياپى به سوى ايشان فرستاد. تا از آنان بخواهند عهد و پيمان الهى را كه در فطرت ايشان است ادا كنند و نعمت فراموش شده فطرت او را به يادشان آورند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 1.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلامـ فى قوله تعالى: «وَ ذَكرِّهُم بأيّام اللّه» ـ: بِآلائهِ، يَعني نِعَمَهُ. ۱
امام صادق عليه السلامـ درباره همين آيه ـفرمود: يعنى الطاف و نعمت هاى خداوند.
۱.تفسير العيّاشي: 2 / 222 / 2.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:جاءَ رجُلٌ مِن الأنصارِ إلَى النَّبيِّ صلى الله عليه و آله فقالَ: يا رسولَ اللّهِ، ما أستَطيعُ فِراقَكَ، و إنّي لَأدخُلُ مَنزِلي فأذكُرُكَ فأترُكُ ضَيعَتي، و اُقبِلُ حتّى أنظُرَ إلَيكَ حُبّا لكَ، فذَكَرتُ إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ و اُدخِلتَ الجَنّةَ فرُفِعتَ في أعلى عِلِّيِّينَ، فكَيفَ لي بِكَ يا نَبيَّ اللّهِ؟ فنَزَلَت: «و مَن يُطِعِ اللّهَ و الرَّسُولَ.» فدَعا النَّبيُّ صلى الله عليه و آله الرّجُلَ فَقَرأها علَيهِ و بَشَّرَهُ بذلكَ. ۱
امام على عليه السلام:مردى از انصار خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد: اى رسول خدا! من تحملّ دورى شما را ندارم. هرگاه به منزلم مى روم به ياد شما مى افتم و خانه ام را ترك مى كنم و مى آيم تا شما را ببينم چون شما را دوست دارم. اما به اين فكر هستم كه چون روز قيامت شود و شما به بهشت روى و به عاليترين درجه بهشت برده شوى، من چگونه به شما دسترسى پيدا كنم، اى پيامبر خدا؟ در اين هنگام آيه «و كسانى كه از خدا و پيامبر اطاعت كنند در زمره نعمت داده شدگانى چون پيامبران و. خواهند بود.» نازل شد. پيامبر صلى الله عليه و آله آن مرد را صدا زد و به عنوان خبر خوش، آن آيه را براى او خواند.
۱.الأمالي للطوسي: 621 / 1280.
بحار الأنوار عن سليمانِ الديلمي:كنتُ عندَ أبي عَبدِ اللّه عليه السلام إذ دَخَلَ علَيهِ أبو بَصيرٍ و قَد أخَذَهُ النَّفَسُ فَلَمّا أن أخَذَ مجلِسَهُ قالَ أبو عبدِ اللّهِ عليه السلام: يا أبا محمّدٍ؛ ما هذهِ النَّفَسُ العالِي؟! قال: جُعِلتُ فِداكَ يا بنَ رسولِ اللّهِ كَبِرَت سِنِّي، و دَقَّ عَظمي، و اقتَرَبَ أجَلي، و لَستُ أدري ما أرِدُ علَيهِ مِن أمرِ آخِرَتي.
فقالَ أبو عبدِ اللّهِ عليه السلام: يا أبا محمّدٍ، و إنّكَ لَتَقولُ هذا؟! فقالَ: و كَيفَ لا أقولُ هذا؟! فذَكرَ كلاما، ثُمّ قالَ: يا أبا محمّدٍ، لَقد ذَكرَ(كَ) اللّهُ في كِتابِهِ المُبينِ: «اُولئكَ مَعَ الّذِينَ أنْعَمَ اللّهُ علَيْهِم مِنَ النَّبيِّينَ.» فرَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله في الآيةِ «النَّبيِّينَ»، و نَحنُ في هذا
بحار الأنوارـ به نقل از سليمان ديلمى ـ: خدمت امام صادق عليه السلام بودم كه ابو بصير وارد شد در حالى كه نفَسش گرفت. وقتى در مكانى نشست حضرت خطاب به او فرمود: اى ابا محمّد! اين نفَسِ بلند براى چيست؟! عرض كرد: فدايت شوم يا بن رسول اللّه، سنّم زياد شده و استخوان هايم سست گرديده و اجلم نزديك گشته است و نمى دانم در آخرت چه وضعى خواهم داشت؟
امام صادق عليه السلام فرمود: اى ابا محمّد! تو چنين سخنى مى گويى؟! عرض كرد: چگونه نگويم؟! حضرت سخنى گفت و سپس فرمود: اى ابا محمّد! خداوند در كتاب مبين خود تو را ياد كرده است، آنجا كه مى فرمايد: «آنان با كسانى هستند كه خداوند به ايشان نعمت داده است [يعنى]با پيامبران.». در اين آيه [مقصود از]پيامبران، رسول خداست و ما صدّيقان و گواهانيم و شما همان درستكاران. پس،
۱.بحار الأنوار: 24 / 32 / 7.