فیلترها
نتایج جستجو برای «کسانی که خداوند به آنان نعمت»: ۷ حدیث
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:جاءَ رجُلٌ مِن الأنصارِ إلَى النَّبيِّ صلى الله عليه و آله فقالَ: يا رسولَ اللّهِ، ما أستَطيعُ فِراقَكَ، وإنّي لَأدخُلُ مَنزِلي فأذكُرُكَ فأترُكُ ضَيعَتي، واُقبِلُ حتّى أنظُرَ إلَيكَ حُبّا لكَ، فذَكَرتُ إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ واُدخِلتَ الجَنّةَ فرُفِعتَ في أعلى عِلِّيِّينَ، فكَيفَ لي بِكَ يا نَبيَّ اللّهِ؟ فنَزَلَت: «ومَن يُطِعِ اللّهَ والرَّسُولَ.» فدَعا النَّبيُّ صلى الله عليه و آله الرّجُلَ فَقَرأها علَيهِ وبَشَّرَهُ بذلكَ. ۱
امام على عليه السلام:مردى از انصار، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! من، تحملّ دورى شما را ندارم. هر گاه به خانه ام مى روم، به ياد شما مى افتم و خانه ام را ترك مى كنم و مى آيم تا شما را ببينم؛ چون شما را دوست دارم؛ امّا به اين فكر هستم كه چون روز قيامت شود و شما به بهشت بروى و به عالى ترين درجه بهشت بُرده شوى، من چگونه به شما دسترسى پيدا كنم، اى پيامبر خدا؟
در اين هنگام، آيه: «و كسانى كه از خدا و فرستاده [اش]اطاعت كنند.» نازل شد. پيامبر صلى الله عليه و آله آن مرد را صدا زد و به عنوان خبر خوش، آن آيه را براى او خواند.
۱.الأمالي للطوسي: ص 621 ح 1280.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره آيه «و ايّام خدا را به آنان يادآورى كن» ـفرمود: يعنى نعمت ها و الطاف او را.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره همين آيه ـفرمود: ايّام اللّه، نعمت هاى اوست و بلاىِ او، همان كيفرهاى خداوند سبحان است.
۱.الميزان في تفسير القرآن: 12 / 19.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:فبَعَثَ فيهِم رُسُلَهُ، و واتَرَ إلَيهِم أنبياءَهُ، لِيَستأدُوهُم مِيثاقَ فِطرَتِهِ، و يُذَكِّروهُم مَنسِيَّ نِعمَتِهِ. ۱
امام على عليه السلام:پس، فرستادگان خود را در ميان آنان برانگيخت و پيامبرانش را پياپى به سوى ايشان فرستاد. تا از آنان بخواهند عهد و پيمان الهى را كه در فطرت ايشان است ادا كنند و نعمت فراموش شده فطرت او را به يادشان آورند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 1.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلامـ فى قوله تعالى: «وَ ذَكرِّهُم بأيّام اللّه» ـ: بِآلائهِ، يَعني نِعَمَهُ. ۱
امام صادق عليه السلامـ درباره همين آيه ـفرمود: يعنى الطاف و نعمت هاى خداوند.
۱.تفسير العيّاشي: 2 / 222 / 2.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:جاءَ رجُلٌ مِن الأنصارِ إلَى النَّبيِّ صلى الله عليه و آله فقالَ: يا رسولَ اللّهِ، ما أستَطيعُ فِراقَكَ، و إنّي لَأدخُلُ مَنزِلي فأذكُرُكَ فأترُكُ ضَيعَتي، و اُقبِلُ حتّى أنظُرَ إلَيكَ حُبّا لكَ، فذَكَرتُ إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ و اُدخِلتَ الجَنّةَ فرُفِعتَ في أعلى عِلِّيِّينَ، فكَيفَ لي بِكَ يا نَبيَّ اللّهِ؟ فنَزَلَت: «و مَن يُطِعِ اللّهَ و الرَّسُولَ.» فدَعا النَّبيُّ صلى الله عليه و آله الرّجُلَ فَقَرأها علَيهِ و بَشَّرَهُ بذلكَ. ۱
امام على عليه السلام:مردى از انصار خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد: اى رسول خدا! من تحملّ دورى شما را ندارم. هرگاه به منزلم مى روم به ياد شما مى افتم و خانه ام را ترك مى كنم و مى آيم تا شما را ببينم چون شما را دوست دارم. اما به اين فكر هستم كه چون روز قيامت شود و شما به بهشت روى و به عاليترين درجه بهشت برده شوى، من چگونه به شما دسترسى پيدا كنم، اى پيامبر خدا؟ در اين هنگام آيه «و كسانى كه از خدا و پيامبر اطاعت كنند در زمره نعمت داده شدگانى چون پيامبران و. خواهند بود.» نازل شد. پيامبر صلى الله عليه و آله آن مرد را صدا زد و به عنوان خبر خوش، آن آيه را براى او خواند.
۱.الأمالي للطوسي: 621 / 1280.
بحار الأنوار عن سليمانِ الديلمي:كنتُ عندَ أبي عَبدِ اللّه عليه السلام إذ دَخَلَ علَيهِ أبو بَصيرٍ و قَد أخَذَهُ النَّفَسُ فَلَمّا أن أخَذَ مجلِسَهُ قالَ أبو عبدِ اللّهِ عليه السلام: يا أبا محمّدٍ؛ ما هذهِ النَّفَسُ العالِي؟! قال: جُعِلتُ فِداكَ يا بنَ رسولِ اللّهِ كَبِرَت سِنِّي، و دَقَّ عَظمي، و اقتَرَبَ أجَلي، و لَستُ أدري ما أرِدُ علَيهِ مِن أمرِ آخِرَتي.
فقالَ أبو عبدِ اللّهِ عليه السلام: يا أبا محمّدٍ، و إنّكَ لَتَقولُ هذا؟! فقالَ: و كَيفَ لا أقولُ هذا؟! فذَكرَ كلاما، ثُمّ قالَ: يا أبا محمّدٍ، لَقد ذَكرَ(كَ) اللّهُ في كِتابِهِ المُبينِ: «اُولئكَ مَعَ الّذِينَ أنْعَمَ اللّهُ علَيْهِم مِنَ النَّبيِّينَ.» فرَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله في الآيةِ «النَّبيِّينَ»، و نَحنُ في هذا
بحار الأنوارـ به نقل از سليمان ديلمى ـ: خدمت امام صادق عليه السلام بودم كه ابو بصير وارد شد در حالى كه نفَسش گرفت. وقتى در مكانى نشست حضرت خطاب به او فرمود: اى ابا محمّد! اين نفَسِ بلند براى چيست؟! عرض كرد: فدايت شوم يا بن رسول اللّه، سنّم زياد شده و استخوان هايم سست گرديده و اجلم نزديك گشته است و نمى دانم در آخرت چه وضعى خواهم داشت؟
امام صادق عليه السلام فرمود: اى ابا محمّد! تو چنين سخنى مى گويى؟! عرض كرد: چگونه نگويم؟! حضرت سخنى گفت و سپس فرمود: اى ابا محمّد! خداوند در كتاب مبين خود تو را ياد كرده است، آنجا كه مى فرمايد: «آنان با كسانى هستند كه خداوند به ايشان نعمت داده است [يعنى]با پيامبران.». در اين آيه [مقصود از]پيامبران، رسول خداست و ما صدّيقان و گواهانيم و شما همان درستكاران. پس،
۱.بحار الأنوار: 24 / 32 / 7.